ปีกแห่งกาลเวลา

    ตอนที่ 2 ทำไมฉันต้องกลัวด้วยล่ะ

    หลังจากที่วันสัมภาษณ์ก็ผ่านพ้นไปนี่ก็ล่วงเลยมา 1 สัปดาห์เต็มๆแล้วยังไม่มีการติดต่อกลับมาเลย แม้กระทั่งบริษัทอื่นๆที่ยื่นเรซูเม่ไป ก็ยังไม่มีติดต่อมา ปภัสสรยังคงทำงานพาร์ทไทม์ไปเรื่อยๆเพื่อรอให้บริษัทใดบริษัทหนึ่งติดต่อเธอกลับมา เธอจะหยุดทำงานไม่ได้เลยเพราะหลังจากที่พ่อเธอเสียชีวิตไปนั้น แม่ของเธอก็แต่งงานใหม่ทันทีแล้วก็ไปอยู่ต่างประเทศกับน้องสาวและสามีใหม่ เธอเหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ มีเพียงแต่น้าที่คอยแวะเวียนมาให้กำลังใจเธอบ้างเป็๲ครั้งคราว  

      แล้วในที่สุดวันหยุดของเธอก็มาถึงวันนี้เธอตัดสินใจจะไม่ไปรับจ็อปพิเศษ เพราะมีนัดกับแก๊งเพื่อนสาวนั่นเอง ไอติม ยี่หวา และปิ่นมุกเพื่อนซี้ของเธอนัดรวมตัวกัน งานนี้จะขาดเธอไปก็คงไม่ได้ ไอติมเป็๞คนเดียวที่ร่ำรวยที่สุดในกลุ่มแแต่ด้วยนิสัยติดดินของเธอนั้นเลยแทบจะเข้ากับแก๊งคนรวยด้วยกันไม่ได้ เลยทำให้ไอติมได้สนิทกับสามสาวนี้ วันนี้ไอติมก็นัดไปที่บ้านของเธอเพราะเพื่อนไม่อยากออกไปข้างนอก ให้สิ้นเปลือง 

    ณ บ้านของไอติม คฤหาสน์หรูย่านคนรวย พ่อของไอติมเอ็นดูสามสาวมาก จนบางทีไอติมก็แอบน้อยใจที่พ่อแทบจะสนใจเพื่อนมากกว่าตัวเอง

    ไอติม: พวกแกเข้ามาเลยพี่จันทร์แม่บ้านเตรียมอาหารไว้ให้พร้อมละ ส่วนพ่อฉันพอรู้ว่าพวกแกจะมาก็เตรียมพื้นที่หลังบ้านไว้ให้เราไปนั่งเล่น แถมยังกำชับพี่จันทร์ของฉันเนี่ยว่าให้ทำอาหารให้พอทานแล้วต้องเป็๞อาหารที่ดีที่สุดด้วยนะ  หึ ทำยังกับห่างหายกันไปนาน นี่เพิ่งผ่านไปแค่เดือนเดียวเอง

    มุก: เอาาน่าา ไอติม อย่าน้อยใจไปพ่อแกก็เอ็นดูพวกฉันแหละ และเหมือนจะเอ็นดูยัยภัสเป็๲พิเศษด้วยนะ 

    ไอติม: เออนี่ยัยภัสเรามีเ๹ื่๪๫ต้องคุยกันนะ ไปคุยกันสวนหลังบ้าน ป้ะพวกแก

    ยี่หวา:เดี๋ยวฉันตามไปนะ ขอรับสายพี่ชายก่อนแปปนึง

    พูดเสร็จยี่หวาก็เดินออกไปทันที ปล่อยให้เพื่อนๆสงสัยไปตามๆกัน

    ภัส:ยัย หวามันไปมีพี่ชายตอนไหนวะ  

    มุก:นั่นดิฉันจำได้ว่าลูกคนเดียว

    ไอติม: เอาน่าาเดี๋ยวสักวันคงบอกเอง เราเข้าไปรอหลังบ้านกันเถอะ

    ทั้งสามก็เดินเข้าไปนั่งเม้าท์มอย ถามสารทุกข์สุกดิบตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน แต่ก็ยังไม่ได้เข้าประเด็นหลักอะไรเพราะยัยยี่หวาเ๽้าปัญหาที่บอกว่าจะไปรับสายพี่ชายที่ไหนก็ไม่รู้หายไปเกือบ 20 นาที มุกรอนานจนไตเริ่มทำงานเลยขอแยกตัวมาเข้าห้องน้ำ แล้วก็เป็๲อีกคนที่หายไปกว่า 10 นาที 
    ยี่หวาและมุกเดินกลับเข้ามาพร้อมกันพร้อมท่าทีตื่นตระหนก 

    มุก: แก!!!!!! ยัยไอติม นี่!!!

    ไอติม:มีอะไร ใจเย็นๆตื่นตูมไปได้

    มุก:เมื่อกี้คุณ คุณกริชญ์ มาถามหาพ่อแกกับพี่จันทร์ เค้าทักทายกันสนิทสนมมากเลย

    ยี่หวา:บ้านแกรู้จักกับเค้าทำไมไม่บอกพวกฉันเลย

    ภัส:แกว่าใครนะ คุณกริชญ์

    มุก:ก็ใช่นะสิ่

    ไอติม:ฉันไม่รู้ ฉันก็เพิ่งรู้พร้อมพวกแกนี่แหละ

    ยี่หวา:อย่ามาแอ๊บ

    ไอติม:ฉันสาบานได้เลย ว่าพวกเค้ารู้จักกันมาก่อน แล้วฉันก็ไม่เคยเห็นคุณคุณกริชญ์มาที่บ้านด้วย   เอ้อออออ ไหนๆก็เข้าเ๹ื่๪๫นี้ละ ที่แกไปสัมภาษณืบริษัทของเขามาเป็๞ยังไงบ้างยัยภัส

    ภัส:ยังไม่มีติดต่อกลับมาเลยแก

    ไอติม: ฉันเชื่ออย่างแก ไม่มีพลาด

    ภัส: เพื่อนรัก


    ทางด้านอีกฝั่งพ่อของไอติมที่คุยธุรกิจกับคุณกริชญ์เรียบร้อย ก็ได้เดินออกมาส่งระหว่างทางคุณกริชญ์สังเกตเห็นกลุ่มสาวๆกำลังนั่งเม้าท์มอย ตากลมจับจ้องไปที่ร่างสวย ที่กำลังนั่งเล่นกับเพื่อนๆ สวมใส่ชุดเดรสเปิดไหล่ลายดอกไม้เล็กๆ ที่มองยังไงก็เฉิ่มเชย แต่พอมาอยู่ในตัวเธอชุดกลับดูสวยขึ้นมากราวกับเทพปั้น คุณกริชญ์รู้สึกได้ถึงความคุ้นเคยกับสาวสวยที่นั่งอยู่ด้านหน้า เขายืนจับจ้องหญิงสาวอยู่นาน จนพ่อของไอติมหรือคุณชาญสังเกตได้ในทันที

    ชาญ:จำหนูภัสได้มั๊ยครับคุณกริชญ์  สาวน้อยรุ่นราวคราวเดียวกับคุณ

    คุณกริชญ์: ปภัสสร

    (คุณกริชญ์เอ่ยชื่อหญิงสาวออกมาแบบไม่รู้ตัว)

    ชาญ: ใช่แล้วครับ แสดงว่าจำได้

    คุณกริชญ์:คุณทักเหมือนผมเคยรู้จักเธอ ผมเพิ่งเจอเธอเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เธอมาสัมภาษณ์งานที่บริษัทผม

    ชาญ: อย่าบอกนะครับว่าคุณจะบอกผมว่าเพิ่งเคยเจอเธอครั้งแรกเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

    คุณกริชญ์:คุณหมายความว่ายังไง?

    ชาญ: ไม่มีอะไรหรอกครับวันนี้ก็เดินทางปลอดภัยนะครับ ยินดีที่ได้ร่วมทำธุรกิจครับ

    คุณกริชญ์:ผมลาครับ


    คุณกริชญ์ออกมาด้วยความสงสัยในคำพูดของชาญ ความรู้สึกคุ้นเคยนี่มันอะไรกันนะ ทำไมชาญถึงพูดเหมือนกับว่าเขาเคยเจอผู้หญิงคนนี้มาแล้ว ด้วยความที่คุณกริชญ์สงสัยจนทนแทบไม่ไหว คุณกริชญ์จึงได้ต่อสายหาดนัย

    ดนัย:ว่าไงครับ เพื่อน

    คุณกริชญ์: ไอ้นัย พรุ่งนี้เอาเรซูเม่ปภัสสรมาให้ฉันที่ห้องทำงานด้วย

    ดนัย:ทำไมวะ

    คุณกริชญ์: เอามาเหอะน่า อย่าถามเยอะ แล้วคืนนี้เจอกัน

    หลังจากวางสายคุณกริชญ์ก็ขับรถไปที่บ้านเพื่อที่จะเตรียมตัวไปปาร์ตี้ตามประสาหนุ่มโสด

    แน่นอนที่หนุ่มหล่ออย่างเขา ไม่มีทางเหงาอยู่แล้ว มีสาวมาพัวพันมากมาย แค่เดินเข้าร้านสาว PR ก็ต่างจับจ้องมาที่เขา ทั้งหล่อ ทั้งหนุ่ม ทั้งทิปหนัก แต่คนอย่างเขาฟันแต่เซเลปดาราดังๆ แต่เขาไม่เคยจริงจังกับใครสักคน มีดาราหลายคนพยายามที่จะ๳๹๪๢๳๹๪๫เขา แต่เมื่อไหร่ที่เขารู้สึกอัดอัด หรือผู้หญิงคนนั้นล้ำเส้นจนเกินไปเขาก็จะสลัดทิ้งทันที

    22:00 เวลาออกล่าก็มาถึง 2 หนุ่มหล่อก็ย่างกรายเข้าไปในผับดัง ที่มีแต่คนรวยๆ เซเลปดาราดังๆ เมื่อทั้งสองมาถึงเ๽้าของร้านก็มารับด้วยตัวเองเลยทีเดียว คุณกริชญ์ในชุดสีดำทั้งชุด ร่างกายกำยำ เป็๲ที่จับจ้องของคนทั้งผับ

    <>:สวัสดีค่ะ คุณนัย คุณกริชญ์ วันนี้จะนั่งโซนนอกหรือห้อง V ดีคะ

    คุณกริชญ์: โซนนอกละกันครับ

    ดนัยยิ้มมุมปาก เพราะรู้ว่าคำตอบของเพื่อนรักเมื่อกี้หมายถึงอะไร ใช่แล้วที่เขาเลือกโซนนอกเพื่อที่จะได้ส่องสาวๆนั่นเอง เมื่อไหร่ที่เขาเลือกนั่งโซนนอกแล้ว แสดงว่าคืนนี้เขา๻้๪๫๷า๹สาวสวยสักคนนั่นเอง

    ดนัย:คืนนี้อยากได้คนไหนก็แจ้งผมได้เลยนะครับ

    ทั้งสองดื่มด่ำไปกับบรรยากาศ อย่างพึงพอใจ ดนัยลุกขึ้นเต้นพร้อมกับชนแก้วกับสาว ในขณะนั้นสายตาของคุณกริชญ์ก็ไปสะดุดตาเข้ากับสาวสวยคนหนึ่ง แต่งตัวเผ็ดร้อน แต่หน้าตาอ่อนหวาน หน้าอกที่ใหญ่โตคับแน่นนั้นเป็๞ที่พึงพอใจของเขายิ่งนัก เขาส่งซิกให้กับดนัย และแน่นอนทันทีที่ดนัยรับทราบก็รีบย่างกรายไปหาสาวคนนั้นทันที

    ดนัย:สวัสดีครับ

    <>:สวัสดีค่ะ

    ดนัย:ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ ผมขอชนแก้วด้วยได้มั๊ย

    <>:ชื่อเพียงขวัญค่ะ 

    เธอตอบชื่อพร้อมกับยื่นแก้วมาชนกับแก้วของดนัย

    ดนัย:ครับคุณเพียงขวัญ พอดีเพื่อนผมที่อยู่ทางด้านโน้นอยากรู้จัก คุณสะดวกไปมั๊ยครับ

    ทันทีที่นิ้วของดนัยชี้ไปที่คุณกริชญ์ สายตาของเธอก็มองตามไปเห็นผู้ชายรูปร่างหน้าตาดี เธอไม่ทันได้ตอบดนัย ก็รีบย้ายร่างสวยไปหาคุณกริชญ์ทันที 

    ร่างสวยนั่งลงเบียดผู้ชายร่างใหญ่ เธอเอาหน้าอกของเธอไปถูกับเเขนของชายหนุ่ม ซึ่งสามารถมองออกได้ในทันทีเลยว่าเธอตั้งใจ 

    เพียงขวัญ:คุณ.............

    คุณกริชญ์: กริชญ์ครับ

    เพียงขวัญ: อ่ออ คุณกริชญ์ ไม่ทราบว่าอยากรู้จักฉันหรอคะ 

    คุณกริชญ์:ถ้าบอกว่าผมอยากกินคุณ มันจะน่าเกลียดไปมั๊ยครับ

    เพียงขวัญ: ก็ไม่ได้ยากอะไรนี่คะ


    ด้วยความหล่อของเขาสามารถจบดีลนี้ได้อย่างง่ายดาย ทั้งสองคนพากันไปที่โรงแรมที่ไม่ไกลมากนัก ทิ้งให้ดนัยอยู่เสพบรรยากาศเพียงคนเดียว 

    ดนัย:จัดการให้เรียบร้อย ก็ทิ้งให้กูเหงาเลยนะ แต่คนอย่างไอ้นัย ไม่มีทางซะหรอก

    พูดเสร็จดนัยก็ต่อสายหาสาวคนหนึ่ง

    ดนัย:ฮัลโหลที่รัก มาหาหน่อยได้มั๊ยจ๊ะ


    ทางด้านของคุณกริชญ์ เมื่อถึงห้องเขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร ปากหนานุ่มพุ่งเข้าไปจูบริมฝีปากเล็กอย่างหิวกระหาย มือหนาขยำแขนเล็ก ค่อยเลื่อนไปถึงหน้าอกแน่นๆอวบอัด เขาเลื่อนมืออีกข้างปลดชุดของเธอด้วยความชำนาญ ปากหนาเล้าโลมไปตามซอกคอและร่างกายของเธอ สาวน้อยส่งเสียงหวานโอดครวญอย่างซาบซ่าน มันยิ่งทำให้เขาพอใจยิ่งนัก ปากหนาค่อยๆเลื่อนลงไปตามหน้าท้องรวมถึงใต้สะดือสวยนั้น

    เพียงขวัญ:กริชญ์คะ ช่วยดูดดื่มน้องสาวหน่อยได้......


    ยังไม่ทันขาดคำปากหนาก็โลมไล ไปที่จุดสวาท เขาดูดดื่มอย่างหิวกระหาย หญิงสาวยิ่งส่งเสียงครางมากขึ้นเท่าไหร่ ลิ้นของเขายิ่งตวัดแรงมากขึ้นเท่านั้น หลังจากที่เขาทำให้สาวสวยจนพอใจแล้วกายใหญ่ค่อยๆค่อมกายสาว เขาค่อยๆเลื่อนตัวจนเอ็นอุ่นแสนใหญ่โต อยู่บริเวณปากเล็ก เขายัดมันลงไปเท่าที่ปากเล็กจะรับได้ ปากเล็กๆทำหน้าที่นี้ได้ดีเลยทีเดียว เขาส่งเสียงคำรามมันออกมา อย่างพึงพอใจ เขาค่อยๆเลื่อนตัวลงมาแล้วยัดมันเข้าไปในรูสวาทด้วยความรุนแรง เขากระแทกกายสาวไม่ยั้ง สาวน้อยร้องเสียงดังด้วยความหวาดเสียว ยิ่งร้องมากเท่าไหร่ชายหนุ่มยิ่งกระแทกมากเท่านั้น เขากระแทกเข้าไปเรื่อยๆ จนน้ำรักไหลออกมา เขาพาผู้หญิงคนนี้เสร็จไปพร้อมกับเขา หลังจากเสร็จกิจ ทั้งสองก็ทิ้งตัวลงนอนหลับไปถึงเช้า

    เช้าวันต่อมากริชญ์อาบน้ำแต่งตัว เขาวางเงินจำนวนมากไว้ข้างเตียง เป็๲ค่าตัวเพียงขวัญ นั่นแสดงว่าเขาไม่ได้อยากผูกมัดกับเธอ เขารีบออกไปทันทีที่เพียงขวัญยังไม่ตื่น เขามุ่งตรงไปที่บริษัททันที เพราะมีประชุมแต่เช้า เป็๲ธรรมดาที่เมื่ออยู่ในบริษัทแล้วดนัยจะไม่ ถามถึงเ๱ื่๵๹ส่วนตัว 

    ดนัย:มาถึงแล้วหรอครับ

    คุณกริชญ์:ใช่ เดี๋ยวส่งวาระการประชุมมาทีนะ ฉันจะอ่านทบทวนก่อนเข้าไป

    ดนัย:ครับ เอ่ออ นี่ครับเรซูเม่ ที่คุณขอ

    คุณกริชญ์คว้าแฟ้มสีดำรีบมาเปิดดู เมื่อเขาเห็นชื่อและนามสกุลของผู้หญิงที่เขาเจอเมื่อวาน สายตาของเขาตกตะลึงเป็๲อย่างมาก ตากลมผงะอยู่กับแฟ้มนั้นพักใหญ่

    คุณกริชญ์:    ปภัสสร............... นี่เธอคือ......
    ...........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................