มนุษย์เราใช้เวลากว่าพันปีในการพยายามนิยามคำว่าความรัก พวกเขากล่าวขานถึงมันในฐานะเวทมนตร์อันลึกลับ เป็นเรื่องของโชคชะตาที่ลอยละล่องอยู่ในสายลม เป็นเรื่องของบุพเพสันนิวาสที่ยากจะหยั่งถึง หรือแม้กระทั่งบทลงทัณฑ์อันหอมหวานของกามเทพ ทว่าสำหรับ 'คาริน' แล้ว ถ้อยคำพร่ำเพ้อพรรณนาเหล่านั้นเป็นเพียงความไร้ระเบียบของสมองที่ปฏิเสธความจริงทางชีววิทยา

ภายใต้แสงไฟสลัวของห้องทำงานส่วนตัว เสียงกระซิบแผ่วเบาของเครื่องปรับอากาศ และความเงียบสงบยามราตรี คารินเฝ้ามองตัวเลขทศนิยมที่วิ่งผ่านหน้าจอเครื่องคำนวณ ความรักในมุมมองของเธอไม่ใช่เรื่องของความบังเอิญ แต่มันคือปฏิกิริยาเคมีที่เกิดขึ้นในสมอง เป็นแรงขับเคลื่อนของฮอร์โมน และเหนือสิ่งอื่นใด มันคือสมการสถิติที่สามารถวิเคราะห์ คำนวณ และทำนายผลลัพธ์ได้อย่างแม่นยำ

เธอเคยล้มเหลวเพราะความรู้สึกที่ไร้การควบคุมมาแล้วครั้งหนึ่งในอดีต บาดแผลครั้งนั้นลึกซึ้งและปวดร้าวเสียจนเธอสาบานกับตนเองว่าจะไม่ยอมให้อารมณ์ชั่ววูบมาเป็นผู้นำทางชีวิตอีกต่อไป หากหัวใจมนุษย์คือดินแดนอันรกร้างและเต็มไปด้วยกับดัก วิทยาศาสตร์ก็คือแผนที่นำทางเพียงหนึ่งเดียวที่ปลอดภัยที่สุด

การหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดคือสัญชาตญาณพื้นฐานของมนุษย์ และการใช้ตัวเลขเป็นเกราะป้องกันก็คือคำตอบที่ดีที่สุดของเธอ...