เทพอสูรมังกร สยบสวรรค์

" ขอบคุณที่เปิดประตูทิ้งไว้ "
ก่อนจะเดินออกไปชายหนุ่มยิ้มกล่าวขอบคุณเล็กน้อยที่เจ้าหมอนี่เปิดประตูลับทิ้งไว้ เพราะชิงหลงไม่รู้วิธีเปิด ไม่งั้นถ้ามันปิดอยู่เขาคงต้องทำลายมันทิ้งซึ่งคงเกิดเสียงดังเรียกแขกมาหาเขาแน่นอน สิ่งเดียวที่ชายหนุ่มต้องการทำในตอนนี้คือตามหาคน ๆ หนึ่ง คนที่สำคัญกับเขามากในชีวิตนี้ นางเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขาต้องกลับมายังสถานที่เน่าเหม็นนี้
หลังจากออกมาจากบ้าน ชายหนุ่มกระจายสัมผัสของตนออกไปเพื่อค้นหานาง แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่เจอนาง ชิงหลงมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ตอนนี้เป็นตอนเย็นแล้วดวงตะวันใกล้จะลับขอบฟ้าเต็มที ทันใดนั้นเขาก็ฉุดคิดอะไรออก
" คงเป็นที่นั่นสินะ ? "
เมื่อคิดได้ชายหนุ่มใช้ความเร็วทั้งหมด วิ่งออกจากส่วนในของตระกูลฟู่ขึ้นไปบนยอดเขา หลังจากผ่านสวนต้นไม้มากมายในที่สุดชายหนุ่มก็มาถึงทุ่งหญ้ากว้างที่มีดอกไม้งามมากมายเติบโตผุดขึ้นมาบนดิน ดูเหมือนมันจะเปลี่ยนไปมากกว่าแต่ก่อนเสียอีก
" พี่สาว... "
บนยอดผาเล็ก ๆ มีหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้นกำลังจ้องมองไปยังดวงตะวันสีส้มที่ค่อย ๆ ลับขอบฟ้าไป นางสวมชุดสีขาวแต่ชุดนั้นกำเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นและดิน ในบางส่วนก็เป็นรูขาดวิ่นเล็กน้อย เรือนผมสีดำสนิทของนางพลิ้วไหวไปกับสายลม แม้จะไม่เห็นใบหน้าแต่ชายหนุ่มก็รู้ว่าเป็นนาง
ฟึบ...ฟึบ..ฟึบ.
ชายหนุ่มค่อย ๆ ก้าวเดินไปหานางทีละก้าว...ทีละก้าว เสียงเหยียบใบหญ้าของเขาทำให้ร่างของนางสั่นเล็กน้อย นางหันมาหาเขาด้วยความเชื่องช้า ในขณะที่ทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียง 5 ก้าว เมื่อสองสายตาสอดประสานกันนางคล้ายทำอะไรไม่ถูก
หากแต่เมื่อชายหนุ่มเห็นใบหน้าของนางความโกรธแค้นในหัวใจของชายหนุ่มอัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เขากำหมัดแน่นจนเสียงกระดูกดัง เขาอยากจะพูดอะไรแต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะไม่พูดมันออกไป เขาจ้องมองไปที่นางหัวใจเขาเขารู้สึกสลดมากจริง ๆ
" ท...ท่าน "
มือที่หยาบกร้านของชายหนุ่มจับไปที่ใบหน้าของนางทำให้นางตกใจเล็กน้อย
" พวกมัน...โหดร้ายกับท่านมากเลยสินะ "
เมื่อก่อนนางเคยเป็นหญิงสาวที่งดงามและน่ารักแต่เมื่อเห็นนางอีกครั้งในตอนนี้ ผมสีดำเงายาวสลวยยาวจนถึงกลางหลังของนาง ใบหน้าด้านซ้ายของนาง ดวงตาน้ำตาลเข้มระยิบระยับเป็นประกายลุกวาวสดใส ใบหน้าน่ารักไร้ที่ติ แต่เมื่อเห็นใบหน้าด้านซ้าย ใบหน้าของนางราวกับถูกเผาไหม้ลึกลงไปจนเกือบจะเห็นกระดูก หนังมีสีน้ำตาลไหม้และหยาบกร้าน
จนชายหนุ่มแทบจะทนไม่ได้ เพลิงโทสะในหัวใจของชายหนุ่มเผาไหม้จนแทบจะบ้าคลั่ง แต่เขาก็พยายามสงบสติอารมณ์เอาไว้ เขารู้ตัวเองดีว่าในตอนนี้เขาทำอะไรได้และไม่สามารถทำอะไรได้
" ค...คุณชาย "
หญิงสาวอายุราว ยี่สิบเจ็ด ยี่สิบแปด ปีคนนี้ชื่อว่าฮุ่ยหนิง เป็นคนที่คอยดูแลเขามาตั้งแต่ยังเล็ก ๆ นางคล้ายพี่สาวที่แสนดีของเขา ทุกครั้งที่เขาได้รับบาดเจ็บจากการกลั่นแกล้งของพวกฟู่ซีเหมินก็มักจะมีนางที่คอยประคบบาดแผลให้กับเขา
แต่ดูนางตอนนี้สิ เขาไม่รู้เลยว่าระยะเวลาที่เขาจากไปได้ไม่ถึงปี พวกมันถึงได้ทำกับนางจนเป็นเช่นนี้ นางก้มลงไม่กล้ามองหน้าชายหนุ่ม คำพูดว่าคุณชายที่ออกมาจากปากของนางบ่งบอกว่านางไม่อาจจำชิงหลง
" มองหน้าข้าสิ ? " " ม...มิกล้าเจ้าคะคุณชาย "
แม้จะบอกให้นางมองเขาดี ๆ แต่นางก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาเลยสักเล็กน้อย ชายหนุ่มจ้องมองสภาพของตนก่อนจะเกาหัวไปมา สภาพของเขาตอนนี้ไม่เหมือนกับคุณชายเลยสักนิด เสื้อผ้าก็ขาดเหลือแต่กางเกงเก่า ๆ เท่านั้น
" ท่านจำข้าไม่ได้รึ ? จำไม่ได้รึว่าท่านมักจะขโมยอาหารมาให้ใคร จนท่านมักจะโดนลงโทษอยู่บ่อยครั้ง ? จำไม่ได้รึว่าใครที่ท่านมักจะคอยทำแผลให้เมื่อได้รับบาดเจ็บ ? จำไม่ได้รึ...ว่าใครที่มักเรียกท่านว่าพี่สาว ? "
เมื่อได้ยินดังนั้นนางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจ้องมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่สั่นไหว มือเล็ก ๆ ของนางลูบไล้ใบหน้าสุดหล่อเหลาของชายหนุ่มอย่างเบามือ ดวงตาของนางสั่นไหวก่อนน้ำสายหนึ่งจะไหลออกจากดวงตาคู่งามนั้น
" ชิงหลง " " จ...เจ้ายังไม่ตาย ? "
ได้เห็นรอยยิ้มของนางอีกครั้งชิงหลงก็รู้สึกดีใจ ในความคิดของนางคงคิดว่าเขาคงตายไปแล้ว เมื่อหลายเดือนก่อน แต่เมื่อเจอกันอีกครั้งในคราวนี้นางคงตกใจในรูปลักษณ์ ของเขา
" เจ้าเปลี่ยนไปมากเลย...มากซะจนข้าจำไม่ได้ แต่การแต่งตัวของเจ้ายังคงเหมือนเดิม "
นางมองไปที่มัดกล้ามของชายหนุ่มด้วยความตกใจจริง ๆ เมื่อก่อนตัวเขานั้นผอมแห้งและเตี้ยกว่านี้มาก แต่อย่างที่นางบอกเสื้อผ้าของเขาตอนนั้นก็คล้าย ๆ แบบนี้
" ไปกันเถอะ " " ไป...ไปที่ไหน " " ไปจากที่นี่ไงล่ะ ท่านคงไม่คิดจะเป็นทาสพวกมันไปจนตายหรอกนะ ? "" แต่... " " ท่านไม่ต้องพูดแล้ว " " แต่คนอื่น ๆ ยังมีเด็กอีกมากที่โดนเหมือนกับเจ้า "
ได้ยินดังนั้นเขาก็เงียบลง ชายหนุ่มกำลังใช้ความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้มากที่สุด การที่จะช่วยทุกคนในตอนนี้มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างยิ่ง ไม่ต้องพูดถึงเลย
" ข้าช่วยท่านได้แค่คนเดียว...แต่สักวันหนึ่งหากไม่สายเกินไปข้าจะกลับมาช่วยพวกเขา "
ชายหนุ่มมองไปยังคฤหาสน์ตระกูลฟู่ด้วยความเย็นชา ในตอนนี้เขาได้เปลี่ยนความคิดจากเดิมแล้ว
" ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว...ข้าจะไม่เพียงแต่ฆ่าทุกคนที่มันทำกับข้า...แต่ข้าจะทำให้ตระกูลฟู่หายไปจากแผ่นดินนี้ ! "
ว่าเสร็จชายหนุ่มก็จับมือของฮุ่ยหนิงก่อนที่ร่างของทั้งคู่จะพร่าเลือน หลังจากนั้นร่างของชายหญิงก็หายไปจากยอดเขาอย่างไร้ร่องรอยมีเหลือเพียงธรรมชาติที่แสนงดงามในสถานที่แห่งนี้เท่านั้นที่ยังคงอยู่
โปรดติดตามตอนต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่มที่ 3 บทที่ 40 พี่สาว

คล้ายกับเรื่องเทพอสูรมังกร สยบสวรรค์ ที่คุณอ่าน

เทพอสูรมังกร สยบสวรรค์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่มที่ 3 บทที่ 40 พี่สาว

คล้ายกับเรื่องเทพอสูรมังกร สยบสวรรค์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้