ย้ายร่างไปโลกนารูโตะและ​สาวๆยอมศิโรราบ​

โคนันจ้องมองโอบิโตะด้วยความไม่เชื่อ ไม่คาดคิดมาก่อนว่าเขาจะขออะไรที่ไร้เหตุผลเช่นนี้

แต่เมื่อเทียบกับการถูกละเมิด ดูเหมือนว่าการยอมรับเงื่อนไขนี้จะช่วยให้เธอรักษาพรหมจรรย์และดำรงตำแหน่งผู้นำในองค์กรแสงอุษาของนางาโตะไว้ได้

ดังนั้น เธอจึงอดทนต่อความอัปยศอดสูและค่อยๆ คุกเข่าต่อหน้าโอบิโตะ

โอบิโตะรูดซิปกางเกงลง และอวัยวะเพศที่แข็งและใหญ่ก็โผล่ออกมาทันที เกือบจะโดนหน้าโคนัน โคนันตกใจและถอยหลังไปครึ่งก้าว

"รีบหน่อย ความอดทนของฉันกำลังจะหมดแล้ว"

เซียวหนานสูดหายใจเข้าลึกๆ บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ เธอยื่นนิ้วเรียวออกไปและจับอวัยวะเพศที่แข็งและใหญ่ไว้อย่างระมัดระวัง สัมผัสที่ร้อนผ่าวทำให้เซียวหนานตัวสั่นไปทั้งตัว และหัวใจของเธอก็เต้นแรง

"อย่าปล่อยให้ฉันรอนานเกินไปนะ" โอบิโตะพูดอย่างสบายๆ พลางพิงต้นไม้

โคนันรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามที่โอบิโตะขอ

เธอหลับตาลง อ้าปากเล็กๆ ของเธอ และค่อยๆ ขยับปากเข้าไปใกล้องคชาติขนาดใหญ่

กลิ่นกายอันแรงกล้าของผู้ชายลอยอบอวลมา ทำให้เสี่ยวหนานรู้สึกเวียนหัว

เธอค่อยๆ เลียส่วนปลายอวัยวะเพศชาย รสเค็มและรสคาวปลาค่อยๆ กระจายไปทั่วปากของเธอ

เสี่ยวหนานขมวดคิ้ว อดทนกับความไม่สบายตัวขณะที่เธอยังคงเลียต่อไป

เธอค่อยๆ ใช้ลิ้นวนรอบร่องโคโรนัลอย่างระมัดระวัง และบางครั้งก็ดูดเบาๆ ที่รูเปิดท่อปัสสาวะ

โอบิโตะถอนหายใจอย่างสบายใจ "อืม ดูเหมือนว่านายจะสนุกกับชีวิตได้ดีทีเดียวนะ"

เสี่ยวหนานไม่สนใจคำเยาะเย้ยของเขาและตั้งใจปรนนิบัติอวัยวะเพศชายในปากของเธอ

เธอพยายามอย่างหนักที่จะนึกถึงเนื้อหาที่เคยอ่านมาก่อน และเลียนแบบเทคนิคเหล่านั้นเพื่อเอาใจโอบิโตะ

อวัยวะเพศชายที่หนาและแข็งเต็มปากของเธอ บีบลิ้นของเธอ ความรู้สึกนั้นทั้งน่าอับอายและ... ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเวลาผ่านไป มินามิก็เริ่มจับทางได้ เธอใช้ลิ้นอย่างชำนาญดูดอวัยวะเพศของโอบิโตะ แก้มของเธอตอบลงมาจาก1การดูดอย่างต่อเนื่อง และสีหน้าของเธอก็ดูยั่วยวนอย่างเหลือเชื่อ

โอบิโตะลูบผมของโคนันด้วยความพึงพอใจ “ไม่เลวเลย ดูเหมือนว่าเธอจะมีศักยภาพสูงมาก”

เซียวหนานเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เต็มใจนัก แววตาของเธอฉายแววเขินอายและรำคาญเล็กน้อย

เธอเร่งจังหวะการดูดให้เร็วขึ้น เพราะอยากจบเกมไร้สาระนี้ให้เร็วที่สุด

โอบิโตะรู้สึกท่วมท้นไปด้วยความกระตือรือร้นอย่างกะทันหันของเธอ เขาจึงใช้มือทั้งสองข้างกดศีรษะของโคนันลงอย่างแน่นหนา แล้วสอดอวัยวะเพศของเขาเข้าไปในลำคอของเธออย่างลึก

"อึ๋ย..." โคนันร้องออกมาเบาๆ แทบจะอาเจียน เธอผลักโอบิโตะออกไปอย่างแรง คายอวัยวะเพศที่เปียกชื้นและเต้นตุบๆ ออกมา แล้วหอบหายใจ "พอแล้ว พอแล้ว!"

ก่อนที่โอบิโตะจะทันได้เช็ดอวัยวะเพศของตัวเอง มือของโคนันก็คว้ามันไว้ เธอพยายามดันมันกลับเข้าที่ แต่พบว่าอวัยวะเพศของโอบิโตะไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนตัวลงเลย “เดี๋ยวก่อน...เดี๋ยวก่อน...” เธอพูดตะกุกตะกักด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด

โอบิโตะยังคงนิ่งเฉย “ผมไม่เคยบอกว่าจะหยุด” คำพูดของเขามีความเยาะเย้ยเจือปนอยู่เล็กน้อย และดวงตาของเขาก็ฉายแววอันตราย

เสี่ยวหนานกัดริมฝีปากล่าง รู้ว่าเธอไม่มีทางออกแล้ว

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอาอวัยวะเพศของโอบิโตะเข้าไปในปากอีกครั้ง

คราวนี้ เธอจงใจหลีกเลี่ยงบริเวณที่อ่อนไหว โดยเน้นไปที่การเลียและดูดอย่างอ่อนโยนแทน

โอบิโตะเอนกายพิงลำต้นไม้ด้วยความสบาย เพลิดเพลินกับการดูแลของโคนัน มือของเขาก็กำลังลูบไล้เส้นผมที่นุ่มลื่นและยาวสลวยของโคนัน และบางครั้งก็กดเบาๆ ที่ท้ายทอยของเธอ เพื่อช่วยให้เธอกลืนน้ำลายได้ลึกขึ้น

โคนันกลั้นความรู้สึกไม่สบายในลำคอและพยายามอย่างเต็มที่เพื่อตอบสนองความต้องการของโอบิโตะ

เธอควบคุมจังหวะอย่างระมัดระวัง บางครั้งก็ใช้ลิ้นวนรอบอวัยวะเพศชาย บางครั้งก็ดูดเบาๆ ที่ปลายอวัยวะเพศ

เสียงหอบเบาๆ ของโอบิโตะทำให้เธอรู้สึกถึงความสำเร็จอย่างประหลาด ซึ่งยิ่งทำให้เธอทำงานหนักขึ้นไปอีก

เมื่อทักษะของโคนันพัฒนาขึ้น การหายใจของโอบิโตะก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ

เขารู้สึกได้ถึงกระแสความร้อนที่กำลังก่อตัวขึ้นในส่วนล่างของร่างกาย ซึ่งอาจปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ

เขาโน้มตัวลง จับคางของเสี่ยวหนานเบาๆ และจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่ชุ่มชื้นของเธอ

“ถึงเวลาแล้ว” เขาพูดเสียงเบา “คุณพร้อมหรือยัง?”

เสี่ยวหนานพยักหน้า พยายามทำตัวให้ดูเชื่อฟังที่สุด แต่ความต่อต้านและความไม่สบายใจภายในใจของเธอนั้นเห็นได้ชัดเจน

โอบิโตะยืนตัวตรงและเล็งอวัยวะเพศของเขาไปที่ช่องคลอดของโคนัน

นิ้วหยาบกร้านของเขาแยกกลีบดอกที่บอบบางทั้งสองออก แล้วกดปลายขนาดใหญ่ลงไปที่ทางเข้า

เสี่ยวหนานรู้สึกถึงความรู้สึกซ่าๆ แผ่ซ่านออกมาจากตรงนั้น มันเป็นความรู้สึกผสมผสานระหว่างความคาดหวังและความหวาดกลัว

“ใจเย็นๆ” โอบิโตะปลอบเธอ “ฉันจะไม่ทำร้ายนายหรอก”

เซียวหนานพยายามถอยหนี น้ำตาใสไหลอาบแก้มของเธอ

"ไม่...อย่า..." เสียงของเธอสั่นเครือ ปนไปด้วยความกลัวและการอ้อนวอน "ได้โปรด อย่าพราก...พรหมจรรย์ของฉันไปเลย" เธอพูดต่อไม่ไหว จึงก้มหน้าลงร้องไห้

โอบิโตะตกใจ เขาดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าโคนันจะแสดงปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ เขามองดูเธอร้องไห้อย่างเงียบๆ นิ้วของเขาลูบหลังเนียนของโคนันเบาๆ ราวกับกำลังปลอบโยน

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง โอบิโตะก็พูดเบาๆ ว่า "ถ้าคุณไม่อยากทำจริงๆ... ผมหยุดก็ได้ครับ"

โคนันเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ น้ำตาคลอเบ้า และจ้องมองโอบิโตะ สีหน้าของโอบิโตะซับซ้อน ผสมผสานทั้งความเห็นใจและความปรารถนาที่ไม่สมหวัง

“แต่” โอบิโตะหยุดพูดไปครู่หนึ่ง “คุณบอกว่าจะทำสิ่งหนึ่งเพื่อผม ผมจะไว้ชีวิตพรหมจรรย์ของคุณ”

เสี่ยวหนานเงียบไป เธอเช็ดน้ำตาที่คลออยู่ตรงมุมตา เพื่อรักษาพรหมจรรย์ของตน เธอสามารถอดทนต่อความอัปยศอดสูใดๆ ได้อีก

โอบิโตะดูเหมือนจะรับรู้ถึงความลังเลของเธอ จึงเสนอว่า "เอาอย่างนี้ไหม คุณบอกเงื่อนไขมาสักข้อ ฉันจะยอมทำทุกอย่างยกเว้นการสอดใส่"

เสี่ยวหนานกัดริมฝีปากล่าง คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดว่า "ฉันจะ...อมให้คุณ" เธอพูดคำนั้นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

โอบิโตะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วยิ้มอย่างมีความหมาย

“ตกลง” เขากล่าว “งั้นคุณก็ทำเองได้เลย”

เซียวหนานสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ดึงเสื้อคลุมสีดำลายเมฆสีแดงของเธอออก

สิ่งที่ปรากฏออกมาไม่ใช่ชุดชั้นในอย่างที่หลายคนคาดหวัง แต่เป็นชุดนินจาผ้าตาข่ายที่แนบชิดกับร่างกายอย่างแน่นหนา

เสื้อผ้าเหล่านั้นเบาและบางเบา ทำให้รูปร่างของเสี่ยวหนานดูสวยงามสมบูรณ์แบบ

สายตาของโอบิโตะจ้องมองเรือนร่างอันเย้ายวนของโคนันอย่างโลภ

หน้าอกของเธออวบอิ่มและเต่งตึง มีหัวนมสีแดงสองข้างโผล่พ้นออกมาจากใต้ชุดเดรสตาข่ายของเธอ

หน้าท้องแบนราบ ขาเรียวยาว และสวนลับที่แทบมองไม่เห็น ล้วนส่งสัญญาณเย้ายวนใจให้โอบิโตะ

โคนันรู้สึกถึงสายตาที่ร้อนแรงของโอบิโตะ และโดยไม่รู้ตัวก็ถอยหลังไป

แต่เธอก็เตือนตัวเองได้อย่างรวดเร็วว่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะยอมถอย

เธอรวบรวมความกล้าและปลดกระดุมเสื้อของเธอออก

ชุดเดรสผ้าตาข่ายหลุดจากไหล่ของเธอ เผยให้เห็นเนินเนื้อขาวเนียนสองเนิน

โอบิโตะถึงกับอ้าปากค้าง หน้าอกของโคนันกลมกลึงและอวบอิ่ม มีหัวนมสีชมพูเล็กๆ ที่ดูน่าลิ้มลองและเย้ายวนใจ เขาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบไล้สมบัติอันอ่อนนุ่มเหล่านั้นเบาๆ

“ฉันทำเองได้” โคนันพูดพลางหน้าแดงและคว้าข้อมือของโอบิโตะไว้ “อย่าขยับนะ”

โอบิโตะเชื่อฟังและดึงมือกลับเพื่อชื่นชมการกระทำของโคนัน

โคนันคุกเข่าลงต่อหน้าโอบิโตะ ใช้มือประคองหน้าอกของเธอไว้ และหนีบอวัยวะเพศที่แข็งและร้อนของเขาไว้ระหว่างมือทั้งสองข้าง

น้ำลายที่หลงเหลืออยู่บนอวัยวะเพศชายช่วยหล่อลื่นร่องอกของเสี่ยวหนาน ทำให้เกิดความรู้สึกเสียวซ่านไปทั่ว

เสี่ยวหนานเริ่มขยับขึ้นลง หน้าอกนุ่มนิ่มของเธอโอบล้อมอวัยวะเพศชาย มอบความสุขที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากช่องคลอดของเธอ

โอบิโตะหรี่ตาอย่างสบายใจและอดไม่ได้ที่จะฮัมเพลงเบา ๆ

เสี่ยวหนานรู้สึกได้ว่าอวัยวะเพศชายร้อนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีบางสิ่งกำลังสะสมพลังอยู่ภายใน

เธอเร่งจังหวะการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง บีบหน้าอกด้วยมือทั้งสองข้าง พยายามกระตุ้นโอบิโตะให้มากขึ้น

เสียงครางของโอบิโตะดังขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เขาใช้มือใหญ่ๆ ของเขากดลงไปที่ด้านหลังศีรษะของโคนัน แล้วดึงใบหน้าของเธอซบลงกับอกของเขา

"คุณ...คุณสุดยอดมาก..." โอบิโตะพูดด้วยเสียงหอบ "ผมไม่ได้รู้สึกสบายใจแบบนี้มานานแล้ว"

คำพูดเหล่านั้นทำให้โคนันรู้สึกสับสน เธอรู้ว่าตัวเองมีเสน่ห์มาก แต่คำพูดของโอบิโตะดูเหมือนจะบอกเป็นนัยว่าเขาเคยมีสัมพันธ์กับผู้หญิงมามากมาย เธอพยายามที่จะไม่คิดถึงเรื่องเหล่านั้นและจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า

ในที่สุด หลังจากใช้กลวิธีต่างๆ อย่างต่อเนื่อง โอบิโตะก็คำรามต่ำๆ กดศีรษะของโคนันลง และหลั่งน้ำอสุจิร้อนๆ ลงบนหน้าอกของเธอ

ของเหลวสีขาวขุ่นไหลลงมาตามผิวหนังของเขาและหยดลงบนพื้น

เซียวหนานได้กลิ่นคาวปลาแรงลอยมาในอากาศ และอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

โอบิโตะคลายมือออกและถอนหายใจเบาๆ

เขามองลงไปที่เสี่ยวหนาน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผสมผสานระหว่างความเห็นชอบและ...ความเสียใจ

“คุณทำได้ยอดเยี่ยมมาก” เขากล่าว “คุณทำให้ผมรู้สึกสบายใจมาก”

โคนันถอนหายใจโล่งอก ในที่สุดมันก็จบลงแล้ว เธอลุกขึ้นเตรียมจะจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แต่โอบิโตะหยุดเธอไว้ “เดี๋ยวก่อน ยังมีอีกขั้นตอนหนึ่ง” เขากล่าวพลางชี้ไปที่อวัยวะเพศของเขา

โคนันมองเขาด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าต้องมีขั้นตอนอะไรเพิ่มเติมอีก โอบิโตะจึงอธิบายว่า "โคนัน ใช้ปากเล็กๆ ของแกทำความสะอาดอวัยวะเพศของฉันสิ"

เซียวหนานจึงรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น และแก้มของเธอก็แดงก่ำอีกครั้ง

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็คุกเข่าลงและเอาใบหน้าเข้าไปใกล้กับอวัยวะเพศของโอบิโตะ

อวัยวะเพศชายนั้นเปื้อนไปด้วยน้ำอสุจิข้นเหนียวและส่งกลิ่นฉุนรุนแรง

เสี่ยวหนานกลั้นหายใจ แลบลิ้นออกมา แล้วค่อยๆ เลียของเหลวที่เหลืออยู่ตรงปลายลิ้นออกไป

โอบิโตะถอนหายใจอย่างพึงพอใจพลางลูบผมของโคนัน "แค่นั้นแหละที่รัก เลียให้สะอาดเลย"

เซียวหนานยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็งต่อไป โดยค่อยๆ ทำความสะอาดอวัยวะเพศที่สกปรกทีละเล็กทีละน้อย

ลิ้นที่คล่องแคล่วของเธอกวาดไปทั่วทุกซอกทุกมุม ผสมผสานน้ำอสุจิและสารคัดหลั่งจากอวัยวะเพศชายเข้าไปในปากของเธอ

ในตอนแรก เธอรู้สึกอับอายและรังเกียจ แต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอก็ค่อยๆ ชินกับรสชาตินั้นไปเอง

ขณะที่โคนันกำลังตั้งใจทำความสะอาดอยู่นั้น โอบิโตะก็คว้าผมของเธอและบังคับสอดอวัยวะเพศของเขาเข้าไปในปากของเธอ

เสี่ยวหนานอุทานด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบสนอง อวัยวะเพศชายที่หนาและแข็งก็ถูกสอดเข้าไปในลำคอของเธออย่างลึกแล้ว

โอบิโตะกล่าวว่า “ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ทำความคุ้นเคยกับขนาดนี้ก่อน”

เซียวหนานพยายามดิ้นรน แต่เธอก็หมดแรง

เธอทำได้เพียงยอมรับการเข้ามาของโอบิโตะอย่างช่วยไม่ได้ และพยายามปรับตัวให้เข้ากับยักษ์ใหญ่ตัวนี้ให้ดีที่สุด

โอบิโตะสนุกกับการอมอวัยวะเพศชายของโคนันอย่างลึกซึ้ง และบางครั้งก็ขยับสะโพกเข้าออกในปากของโคนันด้วย

น้ำตาของเซียวหนานไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอรู้สึกว่าอวัยวะเพศชายกำลังขยายใหญ่ขึ้นในลำคอ ความรู้สึกหายใจไม่ออกทวีความรุนแรงขึ้น เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ปล่อยเสียงสะอื้นออกมาเบาๆ

ทันใดนั้น โอบิโตะก็ดึงอวัยวะเพศของเขาออกมา และน้ำอสุจิข้นๆ ก็พุ่งออกมา กระเด็นไปโดนใบหน้าและหน้าอกของโคนัน

โคนันไอออกมาอย่างยากลำบาก กลืนน้ำอสุจิที่ไหลหยดลงไปในปาก เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นโอบิโตะมองลงมาที่เธอด้วยรอยยิ้มของผู้พิชิต

โอบิโตะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาและคราบอสุจิออกจากใบหน้าของโคนันอย่างเบามือ

“ขอบคุณสำหรับความทุ่มเทในการทำงานนะครับ” เขาพูดเบาๆ “เพื่อเป็นการตอบแทน คุณสามารถถามคำถามผมได้”

โคนันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามอย่างหนักแน่นว่า "เรื่องหัวหน้าแสงอุษา... เธอคิดจะปล่อยเขาไปจริงๆ เหรอ?"

โอบิโตะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนจะประหลาดใจที่โคนันถามคำถามแบบนั้น

“เอาล่ะ” เขาพูดช้าๆ “ผมอยากปล่อยวาง แต่มีบางคนไม่ยอมให้เราทำอย่างนั้น”

เสี่ยวหนานขมวดคิ้ว “หมายความว่ายังไง? ใครบอกคุณว่าห้ามทำ...”

โอบิโตะคิดในใจว่า "แน่นอนอยู่แล้ว ต้องเป็นสองจิ้งจอกเจ้าเล่ห์นั่นแน่ มาดาระ อุจิฮะ กับแบล็คเซ็ตสึ"