สะใภ้มือใหม่ในบ้านวิปริต
ตอน คืนวันส่งตัวเข้าหอ
แสงจันทร์เหลืองอร่ามสาดลงมาอาบคฤหาสน์หรูหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเนินเขา
มองไปรอบๆเห็นพื้นที่บ้านที่ใหญ่ราวกับสวนสัตว์ มีสนามกอล์ฟส่วนตัว ลำธารตัดผ่านสวนดอกไม้และคอกม้า
อีกทั้งยังมีสวนผลไม้กับป่าเบญพรรณขนาดย่อมๆ
มีรถหรูหลายคันจอดเรียงรายอยู่รอบๆลานหินอ่อนที่มีน้ำพุอยู่ตรงกลาง
ข้างสระน้ำมีรูปปั้นผู้ชายแก่ๆท่านนึงยืนท้าวสะเอวแหงนมองฟ้า สูงสง่าและดูน่าเกรงขามโดยแท้
มองแล้วให้อารมณ์ราวกับว่าชายผู้นี้กำลังต่อกรกับฟ้าดิน
แขกงานแต่งในชุดสูทและราตรีหลายคนนั่งอยู่ตามโต๊ะที่เรียงอยู่บนสนามหญ้าเขียวขจี
เสียงเพลงคลอเบาๆขณะที่บริกรเดินเสิร์ฟไวน์ราคาแพง
มองบนเวทีมีชื่อเ้าบ่าวนามว่าภารตะกับเ้าสาวชื่อภริดา ทว่างานแต่งได้จบลงไปแล้ว เหลือเพียงแขกที่ยังนั่งดื่มกินต่อ
ขณะที่ส่งตัวเ้าสาวเข้าห้องหอประตูคฤหาสน์หรูถูกล็อคไวัแน่น มิอาจมีคนนอกย่างกรายเข้ามาได้
หญิงสาววัยยี่สิบหกปีในชุดเ้าสาวแบบเกาะอกกับกระโปรงยาวลากพื้นช่างสวยจับใจ
มีสามีรักเดินเคียงข้าง ด้านหลังมีพี่เขยและน้องเขยเดินยิ้ม ทั้งคู่หน้าแดงเพราะเมาไวน์จากข้างนอก
"พร้อมรึยัง ภริดา" แม่สามีเดินมายืนขวางกลางทางเดินขึ้นห้องหอ เนื้อตัวหล่อนประดับเพชรทองระยิบระยับ
หากกะดูคร่าวๆแล้วเครื่องประดับบนตัวหล่อนไม่น่าต่ำกว่าสิบล้านบาท
"พร้อมแล้วค่ะ ฮิ! ๆ" เ้าสาวแสนสวยเอ่ยแล้วหันมายิ้มให้สามีอย่างมีความสุข หัวใจพองโตเมื่อจะได้เข้าห้องหอเพื่อทำรักกับคนที่เธอดูใจมานานนับสิบปี
ภารตะเป็หนุ่มที่แก่กว่าภริดาสิบปีก็จริง ทว่าเค้ายังหล่อเหลาแบบพระเอกฝรั่งที่ยิ่งแก่ยิ่งดังและดูดีกว่าตอนหนุ่ม
"ไม่ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรเข้มแข็งไว้นะภริดา ผมรักคุณนะ" สามีในชุดสูทขาวบีบมือน้อยและสบตาบอก
"เร็วหน่อย พิธียังไม่จบ" แม่สามีเอ่ยแล้วแย่งคว้ามือภริดาจากกำมือสามี จากนั้นลากแขนเรียวเล็กให้เธอเดินตามหล่อน
ต๊อก! ๆ ๆ ๆ รองเท้าแก้วเ้าสาวกระแทกพื้นที่ทำจากหินแกรนิตแสนแพงมาปูแทนกระเบื้อง
หิ! ๆ ๆ พี่เขยกับน้องเขยหัวเราะและวิ่งตามหลังมาติดๆ
"รอด้วย" พ่อสามีในชุดสูทสีดำวิ่งตามมาหลังจากะโเรียก
"ไม่ใช่ชั้นบนเหรอคะ" เ้าสาวเอ่ยขึ้นเมื่อแม่สามีลากแขนเธอเดินเลยบันใดไปยังห้องชั้นล่าง
"อย่าพูดมาก เงียบไว้จนกว่าพิธีจะจบ" สาวแก่หันมาดุด้วยสายตาที่น่ากลัว
ภริดาหันหลังมามองหน้าสามีอย่างใ แววตาเธอกำลังขอร้องให้เค้าช่วยเธอจากมือแม่ที่บีบข้อแขนเล็กๆจนแดงช้ำ
สามีรักกลับพยักหน้าและก้มหลบสายตา
แต๊ก! ๆ ๆ ๆ รองเท้ายังสลับก้าวมาจนถึงหน้าห้องนอนใหญ่ มีประตูสองบานสลักเป็รูปั
แอ๊ดดด! ประตูถูกเปิดออกจากด้านในด้วยสาวรับใช้สองคน ปรากฏให้เห็นชายชราในชุดสูทสีขาวเช่นเดียวกับเ้าบ่าวยืนรออยู่ที่ปลายเตียง
"นี่คือพิธีของบ้านนี้"
"ก่อนจะเข้าห้องกับสามี สะใภ้ที่แต่งเข้ามาต้องร่วมกับพ่อใหญ่ของตระกูลนี้ก่อน" แม่สามีประกาศก้อง
พลันใดประตูลายัปิดดังโครม พร้อมกับเสียงฝีเท้าสาวรับใช้สองคนที่วิ่งออกไป
"ห๊ะ! นี่มันบ้าไปแล้ว ไม่จริงใช่ไหมภารตะ" ภริดาเหลียวหลังมามองสามี ทว่าเธอใเมื่อเห็นชุดเ้าบ่าวกับพ่อของเค้านั้นเหมือนกันเป๊ะราวกับตัดมาร้านเดียวกัน
วินาทีนั้นเ้าสาวมือใหม่รับรู้ได้เลยว่าแม่สามีพูดความจริง สีหน้าแววตาของสามีก็ตอกย้ำคำพูดของแม่เค้าเหลือเกิน
ทุกคนถอยไปยืนชิดกำแพงและก้มมองพื้น ทั้งสามีและพ่อของเค้าก็เช่นกัน
เ้าสาวเหลียวมองทุกคนไปรอบห้อง ทว่าพวกเค้ากลับหลบสายตาเธอกันหมด
เมื่อมองไปยังชายแก่ตรงหน้าถึงได้นึกออกว่าเค้าคือคนเดียวกับรูปปั้นที่ตั้งตระหง่านดั่งอนุสาวรีย์
หิ! ๆ ๆ ชายแก่ร่างผอมสูงหัวเราะและแสยะยิ้ม ผิวเหี่ยวของเค้ากับสูทขาวมองแล้วราวกับยมทูต ไม่ก็คล้ายกับเทวดาแก่ๆ
ฮือ! ๆ ๆ ภริดาเข่าทรุดลงมานั่งพับเพียบร้องไห้ด้วยใจสลาย เธอแทบไม่เชื่อหูและสายตาตัวเอง
เสียงของแม่สามีและสีหน้าของคนที่เธอรักมานานทับทศวรรษยังก้องอยู่ในหูและชัดในหัว
"ก่อนจะเข้าห้องกับสามี สะใภ้ที่แต่งเข้ามาต้องร่วมกับพ่อใหญ่ของตระกูลนี้ก่อน"
551
