สัญญารัก สัญญาณหลอน (มี e-book แล้ว)

               เจนจิรายืนกอดอกมองผ่านกำแพงกระจกลิฟต์ด้านหนึ่งด้วยท่าทีเหม่อลอยสีหน้าไม่สู้ดีเท่าใดนัก พลอย, ส้มและนุ่นสังเกตภาษากายของเธอ ต่างก็รับรู้ได้ทันทีว่าเธอไม่มีความสุขแม้แต่น้อย ดวงตาแดงกล่ำของเธอยังคงมองพนักงานซีคอร์ปจำนวนมากยืนบริเวณทางเดินลิฟต์กระจกกำลังเลื่อนผ่านขึ้นไปทีละชั้นๆ ชั้นแล้วชั้นเล่า...จนกระทั่งถึงชั้น 80

               “ถึงชั้น80 แล้วค่ะคุณเจน, คุณพลอย คุณส้ม...ที่นี่คือสถานที่ทำงานของบอสค่ะ”

               ภาพแรกหลังจากที่ประตูลิฟต์ค่อยๆเปิดออกมาทำให้เจน,พลอยและส้มต่างตกอยู่ในอาการตกตะลึงเป็นอย่างยิ่งกับพื้นที่ที่แสนกว้างขวางใหญ่โตหรูหราโออ่า เพียบพร้อมไปด้วยเครื่องมืออุปกรณ์สำนักงานอันทันสมัย

               “พี่นุ่นคะ...เท่าที่หนูมองดูทำไมไม่มีใครอยู่ที่ชั้นนี้เลยล่ะคะ?” เจนหันไปถามนุ่นด้วยความสงสัย

               “อ่อค่ะบอส...ชั้นนี้เป็นของบอสคนเดียวทั้งชั้นเลยค่ะมีคนทำงาน 2 คน บอสกับพี่ค่ะ...พี่จะนั่งอยู่ด้านหน้าห้องบอส โต๊ะตัวนั้นค่ะด้านข้างๆ จะเห็นบันใดขึ้นไปชั้นดาดฟ้า เป็นของบอสคนเดียวเช่นกันค่ะ”

               “อะไรนะคะ!!!...พี่นุ่น!!หนูฟังไม่ผิดใช่ไหมคะ? ของหนูทั้งชั้นเลยเหรอคะ?!!??แล้วก็ยังมีชั้นดาดฟ้าอีก!”

               “ฟังไม่ผิดค่ะบอส...ทั้งชั้นเป็นของบอสคนเดียวค่ะ”

               “โห!!!...คือมันใหญ่ไปไหมคะพี่นุ่น?คือ หนู...หนูขอแค่ห้องทำงานเล็กๆ สักห้องก็พอแล้วนะคะมันใหญ่ไปค่ะพี่นุ่น!!!!!....คือ...หนู...”

               “ตอนนี้คุณเจนจิราเป็นซีอีโอของซีคอร์ปนะคะเป็นสิ่งที่คุณเจนจิราควรได้รับค่ะ...”

               “แต่หนูก็ไม่คิดว่าจะถึงขนาดนี้ค่ะ…”

        “เดี๋ยวพี่ขออนุญาตพาบอสแนะนำชั้นดาดฟ้าก่อนแล้วค่อยลงมาที่ชั้นนี้นะคะ...บอสสามารถขึ้นชั้นดาดฟ้าได้หลายจุดประตูพวกนี้จะสแกนม่านตาและอนุญาตบอสคนเดียวโดยอัตโนมัติค่ะ”

        “พี่นุ่นอย่าเรียกหนูว่าบอสเลยนะคะ...เรียกน้องเจนดีกว่าค่ะหนูไม่คุ้นเคยกับคำเรียกแบบนี้จริงๆ ค่ะ”

        “โห!!!...ไม่ได้ค่ะไม่ได้จริงๆ  ไม่มีลูกน้องคนไหนกล้าเรียกบอสตัวเองว่าน้องหรอกนะคะ...พี่ไม่กล้าหรอกค่ะพี่ไม่กล้าจริงๆ ค่ะ”

        “ถ้าอย่างนั้นพี่เรียกหนูว่าเจนก็พอค่ะ...เรียกชื่อเฉยๆก็พอนะคะ”

        “ถ้างั้นต่อไป...พี่ขออนุญาตเรียกบอสว่าคุณเจนหรือว่าคุณเจนจิราจะดูดีกว่านะคะ”

        “โอเคค่ะแบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย...พี่ไม่ต้องเรียกหนูว่าบอส ห้ามเรียกว่าท่านด้วยนะคะหนูไม่เอา หนูรู้สึกแปลกๆ ค่ะ หนูไม่คุ้นคำเรียกแบบนี้จริงๆ ค่ะพี่นุ่น”

        “ต่อไปคุณเจนก็จะชินค่ะ...คุณเจนน่ารักดูเป็นกันเองจริงๆนะคะ” นุ่นพูดด้วยรอยยิ้ม “ได้เห็นสีหน้าคลายกังวลของคุณเจน...พี่ดีใจมากค่ะ”

        “หนูต้องขอบคุณพี่นุ่นเช่นกันค่ะที่ช่วยดูแลหนูอย่างดีตั้งแต่ทำงานวันแรก...”เจนพูดไม่ทันจบประโยคดี ก้มหัวยกมือขึ้นมาไหว้นุ่นอีกครั้งจนนุ่นไหว้ตอบรับแทบไม่ทัน

        “คุณเจนไม่ต้องยกมือไหว้พี่บ่อยขนาดนี้ก็ได้นะคะคุณเจนเป็นเจ้านายพี่ พี่เกรงใจมากค่ะที่เจ้านายตัวเองต้องมายกมือไหว้พี่ก่อนค่ะ...พี่ขอบคุณคุณเจนมากนะคะที่ให้เกียรติมากถึงขนาดนี้”นุ่นพูดไปพลางยกมือขึ้นมาไหว้เจนด้วยความเคารพ

        “แล้วหนูให้พลอยกับส้มเข้ามาในห้องทำงานหนูได้ไหมคะพี่นุ่น?”

        “ได้ค่ะคุณเจน...คุณพลอยกับคุณส้มมีรายชื่ออยู่ในคณะที่ปรึกษาฝ่ายบริหาร30 คนของบริษัทอยู่แล้วค่ะ”

        “โอเคค่ะ”

        “บริเวณชั้นดาดฟ้าฝั่งA เชื่อมต่อกับดาดฟ้าฝั่ง B...กดปุ่มตรงนี้จะมีทางเดินกระจกเชื่อมระหว่าง2 อาคารโดยอัตโนมัติ ใช้เวลาเชื่อมระหว่างตึก 35 วินาที ประตูก็จะเปิดออกมานะคะ...บริเวณนี้เป็นพื้นที่พักอาศัยส่วนตัวของคุณเจนค่ะมีสระว่ายน้ำ, สวนและพื้นที่คล้ายๆ คอนโด มีห้องต่างๆ ครบครันพนักงานทุกคนขึ้นมาที่นี่ไม่ได้ จริงๆ แล้วพี่ก็ขึ้นไม่ได้เช่นกันนะคะ”

        “ถ้าวันไหนหนูไม่ได้กลับบ้านก็มาพักที่นี่ แล้วก็ลงไปทำงานด้วยลิฟต์ตัวนี้”

        “ค่ะคุณเจนจิรา...ถ้าคุณเจนจิราเหนื่อยล้าจากการทำงานก็มีจุดชมวิวหลายจุด อาคารสูง 80 ชั้นเห็นวิวมุมกว้างของกรุงเทพสุดสายตาเลยค่ะด้านในมีห้องอาบน้ำแร่ผ่อนคลายได้เป็นอย่างดี สวนที่เห็นเป็นต้นไม้จริงทั้งหมดเวลาช่วงเย็นๆ ร่มรื่นมากค่ะ”

        เจน,พลอยและส้มตกอยู่ในอาการอึ้งกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าอย่างมาก

        “ตอนกลางวันพื้นที่ตรงนี้จะมีอากาศร้อนมากคุณเจนมาที่แผงควบคุม กดปุ่มนี้ค่ะหรือจะสั่งการจากห้องทำงานที่ชั้น 80 ก็ได้ จะมีโดมกระจกครอบพื้นที่ทั้งหมดมันจะทำหน้าที่สะท้อนความร้อน 100% คุณเจนยังคงสามารถเห็นวิวทิวทัศน์แทบจะเหมือนเดิม...ประมาณ99.8% ส่วนตรงนี้เปิดเครื่องปรับอากาศได้ค่ะ”

        “ถ้าตรงนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของหนูหนูก็ลืมบอกพี่นุ่นไป พวกค่าใช้จ่ายเดี๋ยวพี่นุ่นช่วยอัพเดตเข้าไปในระบบนิดหนึ่งว่าให้หักค่าใช้จ่ายจากบัญชีของหนูได้เลยนะคะ หนูปิดบัญชีของพ่อไปหมดแล้วค่ะ”

        “ไม่ต้องหักค่าใช้จ่ายอะไรค่ะ...ไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรทั้งนั้นค่ะตรงนี้เป็นสวัสดิการของบริษัทให้คุณเจนนะคะ”

        “คือ...คือว่า...หนูว่ามันหรูเกินไปค่ะหนูอยู่ที่มหาวิทยาลัย หนูก็ต่อแถวกินข้าวในโรงอาหาร ปกติหนู, พลอยกับส้มก็นั่งกันที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ทั่วๆไป มันไม่ต้องมีอะไรแบบนี้ก็ได้นะคะ มันเยอะไปอ่ะคะ...คือ หนูงงมาก...หนูงงจริงๆ”

        “ไม่ได้นะคะตอนนี้คุณเจนเป็นถึงซีอีโอของบริษัท จะให้ทางบริษัททำแบบนั้นไม่ได้ต่อไปคุณเจนก็จะชินเองค่ะ วันนี้วันแรกคุณเจนอาจจะยังไม่คุ้นเคย...ในภายหลังคุณเจนค่อยมาตรวจสอบเพิ่มเติมเดี๋ยวก็คุ้นค่ะ”

        “โอเคค่ะพี่นุ่น...ตอนนี้หนูยังคงปรับตัวไม่ได้”

        “บริเวณด้านหน้าที่พักจุดนี้ก็มีลิฟต์ลงไปชั้น80 มีหลายจุด ที่น่าจะใช้บ่อยๆ หน่อยก็ข้างๆ ห้องนั่งเล่นก็มีค่ะ…จริงๆแล้วลิฟต์ตัวนี้ที่ลงมาชั้น 80 พี่ก็ใช้ไม่ได้นะคะ”

        เจนจิราสังเกตทางเดินตลอดแนวมีกำแพงกระจกใสปลาหลากสายพันธุ์นานาชนิดแหวกว่ายไม่ต่างอะไรกับอควาเรียมขนาดย่อมเธอไม่คุ้นเคยกับโลกใบใหม่แห่งนี้แม้แต่น้อย

        “…”

        “ที่ชั้น80 นี่เป็นห้องทำงานหลัก คุณเจนจิรามีงบ 200ล้านบาทสามารถตกแต่งห้องนี้ได้ตามที่ต้องการค่ะ สามารถสั่งการผ่านพี่ได้โดยตรงต้องการตกแต่งห้องทำงานสไตล์ไหน? มีงบประมาณอีก 100 ล้านบาทสำหรับซื้ออุปกรณ์ทำงานต่างๆ ได้เช่นกันค่ะ”

        “ไม่ต้องก็ได้มั๊งค่ะเอาแบบเดิมๆ ของพ่อหนูดีแล้ว ห้องทำงานก็ยังดีอยู่เลยหนูเสียดายตัง...หนูใช้ห้องแบบเดิมเนียแหละค่ะ”

        “ได้ค่ะคุณเจนจิรา”

        “ที่หน้าจอจะมีข้อความแจ้งข้อมูลต่างๆของบริษัทให้คุณเจนจิราทราบอยู่เสมอ ส่วนใหญ่จะมาจากพี่เป็นหลักทางบริษัทไม่อนุญาตให้พนักงานทุกคนติดต่อกับคุณเจนโดยตรงต้องผ่านพี่ก่อนเพื่อคัดกรองเรื่องที่จำเป็นจริงๆ เท่านั้น แต่มีข้อยกเว้นว่าถ้าเป็นความต้องการของคุณเจนเองโดยตรงก็ติดต่อได้ค่ะ”

        “ในทางกลับกันถ้าคุณเจนต้องการเรียกข้อมูล,เอกสารหรือพนักงาน คุณเจนสามารถแจ้งพี่ได้ตลอดเวลา หรืออาจจะเรียกเองก็ได้นะคะก็แล้วแต่ความสำคัญความเร่งด่วนเป็นหลัก”

        “ส่วนเรื่องการทานอาหารคุณเจน, คุณพลอย,คุณส้มเดินตามพี่มาทางนี้ค่ะ...ประตูนี้เชื่อมต่อกับห้องทานอาหารส่วนตัวของคุณเจนค่ะ”

        ภาพที่เจน,พลอยและส้มเห็นทำให้ทุกคนตกใจอย่างมาก เป็นห้องอาหารที่มีขนาดใหญ่โตมาก โอ่อ่าตกแต่งหรูหราทันสมัยแบ่งเป็นสัดส่วนอย่างดี มีเคาท์เตอร์เครื่องดื่มนานาชนิดเรียงรายเต็มไปหมด “พี่นุ่นอย่าบอกนะคะว่าหนูต้องมาทานข้าวในห้องนี้คนเดียวอีกแล้วเหรอคะ?”

        “คะ...คุณเจนนี่เป็นห้องทานข้าวส่วนตัวค่ะ”

        “โห ห้องนี้ไม่ไหวจริงๆค่ะพี่นุ่น จะให้หนูทานข้าวคนเดียวในห้องแบบนี้ มันใหญ่ไปใหญ่ขนาดนี้แต่ให้หนูทานข้าวคนเดียว” เจนจิราพูดไปพลางก็ส่ายหัวไป-มา “แบบนี้หนูคิดว่าทานข้าวที่โรงอาหารในมหาวิทยาลัยดีกว่าค่ะ”

        “คุณเจนสามารถกดเรียกพ่อครัวหรือแม่ครัวคนไหนก็ได้ค่ะก็จะมีพ่อครัวกับแม่ครัวขึ้นมาบริการให้คุณเจน 3 คนสำหรับอาหารคาว, 2คนสำหรับอาหารหวาน, 1 คนสำหรับเครื่องดื่ม...เมนูอาหารต่างๆคุณเจนดูได้จากหน้าจอการทำงานหลักได้เช่นกัน เลือกทานได้ทุกเมนู ในแต่ละเมนูจะมีข้อมูลปริมาณสารอาหาร,จำนวนแคลอรี่ต่อ 1 วันให้ทราบอย่างละเอียดค่ะ”

        “เดี๋ยวนะคะเมื่อกี้พี่นุ่นบอกว่า มีพ่อครัวแม่ครัวมาบริการหนูคนเดียวตั้ง 6 คนแล้วพนักงานแต่ละชั้นทำยังงัยคะ?”

        “อ๋อเรื่องนี้ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ถ้าพ่อครัวแม่ครัวชั้นไหนถูกเรียกตัวขึ้นมาข้างบน...ก็จะมีการบริหารจัดการคนกันได้อยู่แล้วคุณเจนไม่ต้องห่วงเรื่องนี้สบายใจได้ค่ะ”

        “โห!ตั้ง 6 คน!!...ใช้พ่อครัวแม่ครัวตั้ง 6คนมาบริการหนูคนเดียว ต่อให้บริหารจัดการพ่อครัวแม่ครัวยังงัยก็ต้องช้าอยู่แล้วค่ะแล้วพนักงานทุกคนต้องรอทานอาหารนานกว่าปกติเพราะหนูคนเดียว...หนูว่าอันนี้ไม่ต้องก็ได้ค่ะหนูคงไม่ใช้ห้องนี้หรอก เดี๋ยวหนูไปทานอาหารร่วมกับพนักงานก็ได้ที่มหาวิทยาลัยหนูก็ทานกับเพื่อนๆ ตามปกติอยู่แล้ว”

        คำตอบของเจนจิราสร้างรอยยิ้มให้กับเลขานุ่นไม่น้อย

        “หนูอยากให้พี่นุ่นช่วยหนูอีกเรื่องค่ะ”

        “คุณเจนสั่งการได้เลยค่ะ”

        “พี่นุ่นช่วยทำเรื่องขอบัตรพนักงานใหม่และชุดพนักงานผู้หญิงด้วยค่ะหนูทราบมาว่าค่าทำบัตรพนักงานใหม่คนละ 100 บาท, ชุดพนักงานผู้หญิง 3 ชุด 3,630 บาทให้หนู, พลอยและส้มรวมทั้งหมด 9 ชุดค่ะ...หนูไม่ต้องการใช้สิทธิ์พิเศษใดๆ ทั้งสิ้นขอให้บันทึกค่าใช้จ่ายหักจากเงินเดือนหนูได้เลยค่ะ”

        “จริงๆแล้วคุณเจนเป็นซีอีโอของบริษัท ไม่จำเป็นต้องแต่งเครื่องแบบบริษัทก็ได้นะคะรวมถึงไม่ต้องห้อยบัตรพนักงาน ผู้บริหารหลายท่านก็ใช้แนวทางนี้ค่ะ”

        “ไม่เป็นไรค่ะพี่นุ่นหนูอยากทำตามระเบียบบริษัทค่ะ”

        “ได้ค่ะคุณเจนจิรา”

        “แล้วช่วงเวลาทำงานล่ะคะ?”

        “พนักงานของซีคอร์ปทั่วโลกจะมี3 กะเรายึดตามเวลาของประเทศไทยนะคะ ช่วงเช้า 8.00 น. ถึง 17.00น....ช่วงบ่ายจะเริ่มทำงานที่ 15.00 น. ถึง 24.00 น. และกะดึกช่วงเวลา 23.00 น.ถึง 8.00 น. ค่ะ...สำนักงานใหญ่ทุกสาขาทั่วโลกจะมีการทำงานตลอดเวลาทั้ง 24ชั่วโมงค่ะ”

        “แล้วเมนูตัวอย่างอาหารคืออะไรเหรอคะ?”เจนจิราจ้องมองหน้าจอบนโต๊ะทำงานด้วยความสงสัย

        “ในแต่ละวันจะมีการสุ่มเลือกตัวอย่างอาหารโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้ามาตรวจสอบรสชาติกับคุณภาพเป็นการสุ่มจากแบรนด์อาหารทั้งหมดในเครือซีคอร์ปประมาณ 500-1,000ตัวอย่างต่อวันค่ะ มีทั้งอาหารคาว, อาหารหวานและเครื่องดื่มต่างๆ...ส่วนสาขาในต่างประเทศทำเช่นกันค่ะส่งตรวจสอบที่สำนักงานใหญ่ของแต่ละประเทศค่ะคุณเจนจิรา”

        “อะไรนะคะพี่นุ่น!!!หมายความว่าหนูต้องชิมอาหารวันละหลายร้อย...บางวันเป็นพันอย่างเหรอคะ?”

        “ไม่ถึงขนาดนั้นค่ะแล้วแต่ว่าคุณเจนจะเลือกอะไร อย่างเช่นเวลานี้ก็มีตัวอย่างอาหารอยู่ 707 รายการจากทั่วประเทศที่ถูกสุ่มเข้ามาสามารถกดเลือกได้เลยค่ะ”

        “707 รายการก็เยอะค่ะไม่ไหวจริงๆ...แล้วพ่อหนูทำยังงัยคะ?”

        “ช่วงปีแรกๆของคุณวรวิทย์ก็ยังมีการชิมบ้างค่ะ...แต่หลังๆ ก็ไม่แล้วค่ะคุณวรวิทย์ให้พนักงานในแต่ละชั้นสลับหมุนเวียนกันชิมค่ะ”

        “โอเคค่ะงั้นทำแบบเดิม หนูไม่เอาหรอกค่ะ”

        “ข้อความที่เป็นเรื่องทั่วไปจะมีแถบสีฟ้ากับสีเขียวกำกับไว้...สีฟ้าหมายถึงเรื่องทั่วไปที่ไม่ใช่ข้อมูลจากบริษัทโดยตรงส่วนสีเขียวเป็นข้อมูลของบริษัทค่ะ...ถ้าเร่งด่วนมากจะเป็นแถบสีแดงกรณีเร่งด่วนพิเศษ จะเป็นแถบสีแดงกระพริบค่ะ ข้อความที่เป็นแถบสีแดงแบบนี้คุณเจนต้องมีการตอบสนองอย่างช้าที่สุดไม่ควรเกิน6 ชั่วโมงค่ะ”

        “แล้วแถบข้อความสีเทาละคะ?”เจนมองหน้าจอด้วยความสงสัย “พี่นุ่นลองมาดูสิค่ะที่ช่องตรงนี้มีการแจ้งข้อความแถบสีเทาด้วยค่ะ”

        “สีเทาเหรอคะ?...พี่ไปดูหน้าจอของคุณเจนไม่ได้ค่ะคุณเจนเพิ่งมาทำงานเป็นวันแรก ไม่น่าจะมีข้อความสีเทานะคะ...สีเทาหมายถึงข้อมูลหรือข้อความลับค่ะ...คุณเจนคลิกเข้าไปดูรายละเอียดได้เลยค่ะ”

        เจนจิราทำตามคำแนะนำของเลขานุ่นทันทีสิ่งที่ปรากฎบนหน้าจอทำให้เธอต้องตกใจเป็นอย่างมากเป็นข้อความที่วรวิทย์บันทึกเอาไว้ในระบบตั้งแต่ 15 ปีที่แล้ว

        “พี่นุ่น...เป็นข้อความของพ่อหนู...ของพ่อหนูบันทึกไว้ตั้งแต่15 ปีที่แล้ว”