เด็กหนุ่มนั่งหายใจหอบ
"ยังไม่หมดเวลาอีกเหรอ?"เสียงของเนลถามแมวตัวนั้นอย่างเหนื่อยล้า
"ยังนะ คงอีกนานอยู่"แมวั์ตัวนั้นหันไปมองนาฬิกาทราย
เด็กหนุ่มนั่งมองแมวั์ตัวนั้นอย่างไม่ละสายตา เ้าแมวตัวนั่นก็กระโจนใส่เนลทันที
"เคร้ง!!!"เสียงกรงเล็บของแมวั์ตัวนั้น แทงโดนโล่ที่เนลกันไว้ทัน แต่ด้วยแรงของมันทำให้เขาทรุดลง เ้าแมวเมื่อเห็นเนลพลาดก็รีบโจมตีอีกทันที
"จบ แค่ชั้น1ก็พอแล้วเ้าหนู"เสียงแมวตัวนั้น
เปลวเพลิงสีฟ้าส่องสว่างเจิดจ้าอีกครั้ง จากโล่อันใหญ่ค่อยๆเปลี่ยนสภาพเป็มือของเนลอย่างช้าๆ ทำให้เ้าแมวั์ตกตะลึงอยู่เพียงครู่ก็เรียกสติมาได้ทัน มันรีบกระโจนใส่ทันเพื่อโจมตี เมื่อเนลเห็นเ้าแมวรีบมาโจมตี ก็พยายามจะวิ่งหนี แต่ขาก็อ่อนแรง ล้มพับลงกับพื้นทันที เ้าแมวจะะโ ใส่เนลที่ล้มอยู่ มันวิ่งมาด้วยความเร็ว ทันใดนั้นสายฟ้าสีขาว ยิงทะลุเฉียดแมวั์ไปโดนนาฬิกาทรายแตกกระจาย อย่างง่ายดาย เมื่อเ้าแมวเห็นดังนั้น ก็หยุดลง
"กว่าจะรู้ ก็เกือบจะตายนะเ้าหนู"แมวั์ค่อยๆ หดตัวเล็กลงจนตัวเท่าเดิม
เนลยังหายใจเหนื่อยหอบล้มตัวนอนลงกับพื้น
"ผมไม่แน่ใจ....ว่าคุณจะหยุดไหม...."เนลยังหายใจเหนื่อยหอบ
"นี้เ้าวัดดวงเอาเลยเหรอ"แมวตัวนั้นถามอย่างสงสัย
"อืม"เนลตอบสั้นๆ
"ฮ่าๆๆๆๆเข้าท่าดี ข้าชอบเ้านะ เ้าผ่านไปชั้นต่อไปได้เลย นี้เ้าหนูพักก่อนค่อยไปต่อเถอะ ข้าไปว่าหรอก"แมวตัวนั้นค่อยๆ เดินไปตะกร้าสีขาวของตัวเองแล้วค่อยๆ ขดตัวนอนอย่างบรรจง
เนลนอนหลับตา อยู่เพียงชั่วครู่ ก็พยายามเดินไปเปิดประตูสีขาวเพื่อไปชั้นต่อไป
"เ้าหนู....ชั้นให้นาย"เสียงเ้าแมวที่นอนตัวในตะกร้าพูดขึ้น ถุงมือหนังสีดำก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเนล
"สวมมันซะ แล้วนายก็คิดอยากให้ไฟของนายเป็อะไร เอ๋อ..ชั้นต่อไป นายต้องระวังแค่นั้น"แมวตัวนั้นยํ้าอีกครั้ง
"ขอบคุณครับ"เนลหยิบถุงมือมาใส่แบบไม่ลังเล และมุ่งสู่ชั้นต่อไป
ชั้น2
ประตูสีขาวถูกเปิดออกก็พบห้องสีขาวเหมือนกับห้องแรก แต่พบกับกระต่ายสีดำตัวใหญ่นั่งอยู่บนเก้าอี้สีขาว
"ไง! เ้าหนุ่มน้อย ยินดีต้อนรับสู่ชั้น2 ชั้นนี้ง่ายๆนะ"ห้องสีขาวกับมืดลงทันใด
"เ้าแค่ตามหาข้า ท่ามกลางความมืดนี้ ง่ายๆ มาเริ่มกันเลย"เมื่อพูดจบทั้งห้องก็เงียบกริบ
เนลค่อยๆก้าวออกมาเพื่อตามหากระต่ายตัวนั้น เขาค่อยเดิน ทันทีที่เขาก้าวก็เหมือนเหยียบกับอะไรบางอย่าง เขายกขาขึ้นทันที สายฟ้าสีขาวผ่าลงมาตรงจุดที่เนลอยู่ทันที แต่เขาก็ะโออกทัน
"ข้าลืมบอก ระวังกับดักด้วยนะ"เสียงของเ้ากระต่ายฟังดูเหมือนกวนประสาท
เนลคิดถึงสิ่งที่อามูและเ้าแมวบอก
"คิดถึงสิ่งที่เราอยากให้มันเป็......คิดๆคิดๆ!!!"เนลใช้ความพยายามนึกถึงสิ่งที่เขา้าในตอนนี้
"ทำอะไรเ้าหนู!!มาจับข้าเร็วๆ เ้าต้องสวมิญญานักล่า ทำให้ข้าสนุกหน่อย"กระต่ายยังกวนประสาทไม่หยุด
เนลค่อยๆคิดเพลิงสีฟ้าที่มือขวา ค่อยๆเปลี่ยนเป็ดวงไฟขนาดั์มันใหญ่ขึ้นๆ จนให้ความสว่างทั่วทั้งห้อง จนเห็นกระต่ายตัวนั้น มันใในความสามารถของเนล มันยืนนิ่งราวกับถูกหยุดเวลา เนลค่อยเดินไป เอามือแต่กระต่าย อย่างไม่ยากเย็น
"เ้าๆๆๆๆๆๆทำได้ยังไง?"กระต่ายยังดูงงและยังยิงคำถามต่อ
"ข้าก็แค่คิด"เนลตอบด้วยนํ้าเสียงนิ่ง
เนลเดินออกไปอย่างง่ายดาย
เมื่อเนลใช้เปลวเพลิงเปลี่ยนสภาพเป็สิ่งของต่างๆ นาๆ ทำให้เขาผ่านโดยไม่ยากเย็นนัก
เมื่อถึงชั้นที่55
ประตูสีขาวถูกเปิดออกเช่นเคย สายตาของเนลพบกับ อามูในชุดผ้าสีขาว ไม่ใช่ชุดที่อามูเคยใส่
"ไง เ้าหนู มาถึงนี้ได้ แสดงว่าเ้าคงใช้มันชำนาญอยู่ระดับหนึ่งสินะ งั้นนี้คือการทดสอบของข้าคือ...."อามูพูดจบก็ดีดนิ้วเสียงดัง เงาสีดำยืดออกมาจากใต้ตัวของเนล ปรากฏเป็รูปร่างของเนลราวกับดูกระจก
"เ้าต้องสู้กับตัวเอง"อามูพูดจบก็ยิ้มราวกับมีบางอย่างซ่อนไว้ อามูค่อยๆลอยขึ้นเหนือพื้นราวกับเขานั่งบนอากาศ
เงาสีดำค่อยๆเดินหาเนล ไฟสีดำค่อยๆเปลี่ยนเป็โล่ มันะโกระแทกใส่เนลที่ไม่ทันตั้งตัว จนกระเด็น เมื่อเนลเสียท่า มันก็ะโขึ้นเหนือพื้น เปลวไปสีดำเปลี่ยนเป็ธนู มันยิงกระหนํ่าใส่เนลจนฝุ่นกระจายแทบมองไม่เห็น แต่แล้วมีบางอย่าง พุ่งสวนลูกธนูออกมา ชุดเกราะสีฟ้าคราม ถูกสวมใส่กับตัวของเนล เนลจับคอเ้าเงานั่นกดลงกระแทกลงกับพื้น จนเงานั้นนิ่งไป
"ใช้ได้"อามูยืนดูเนลอย่างไม่กะพริบตา
"เอาละขอข้ายืดเส้นยืดสายหน่อยนะ"อามูพูดจบ ดาบสั้นสีขาว ก็ปรากฏในมือโดยทันใด อามูปามีดสีขาวใส่เนลอย่างรวดเร็ว มีดนั้นลอยในอากาศความเร็วของมัน ไม่อาจมองได้ด้วยตา
"โอ๊ย!!"มีดสีขาวปักเข้าที่ขาของเนลอย่างแรงลงเนลทรุดลงกับพื้น
"อ้าว...ไหวไหมเ้าหนู? ถ้าไม่ไหว ข้าจะส่งเ้าไปให้เซนอฟ...."อามูพูด
"ข้ายังไหว"เนลพยายามลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล
"เอาอย่างนั้นก็ได้"อามูวิ่งใส่เนลอย่างรวดเร็ว
"เคร้ง!!!"ดาบสั้นสีขาว ฟันลงบนโล่สีฟ้าและชุดเกราะ อย่างรวดเร็วจนเนลต้องนั่งลงกับพื้น ความเร็วของอามูรวดเร็วจนเนลมองไม่ทัน คมดาบของอามูสร้างาแให้กับเนลได้มากมาย
"นายเอาแต่พึ่งของแบบนั้นนายก็เป็แค่คนอ่อนแอ!!"อามูพูดขณะมีดสีขาวยังฟันใส่เนลไม่หยุด ทันใดนั้น เพลิงสีฟ้าะเิออกเสียงดังสนั่น
"ผมอยากมีพลังพวกช่วยคนอื่น" เพลิงสีฟ้าม้วนรอบตัวราวกับมีอะไรบ้างอย่างซ่อนอยู่
อามูถอยหลัง มีดสีขาวปักลงกับพื้น
"งั้น!!ข้าขอเอาจริง"เมื่ออามูพูดจบ อาวุธต่างๆ ค่อยออกมาจากพื้น
"ตึง"นาฬิกาทรายอันใหญ่ตกลงมาเสียงดังสนั่น
"เรามาเริ่มกันเถอะ ข้าจะหาคำตอบปริศนาในตัวเ้า"อาวุธนับต่างๆ ลอยเข้าหาอย่างรวดเร็ว จนเนลตั้งตัวไม่ทัน
"เคร้งๆ"เสียงอาวุธพุ่งใส่โล่ของเนลราวกับฝูงผึ้ง
เนลรู้สึกอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัดเพราะตลอดที่ขึ้นหอคอยมาเขาไม่ได้พักเลย
อามูสร้างหอกขนาดั์ และมีประกายสายฟ้ากระพริบอยู่ตลอดเวลา
"สิ่งนี้คือเวทย์ขั้นสูง ถ้านายรับได้ฉันจะรับนาย แต่ถ้าไม่นายจะตาย ฉันแนะนำว่านายต้องทุ่มเททุกอย่างที่มีเลยนะ"อามูพูดในขณะที่หอกนั้นล่องลอยไปมาในอากาศ ราวกับมีชีวิต ในขณะพายุอาวุธต่างกระหนํ่าโจมตีจนโล่สีฟ้าแตกออก จังหวะนั้นหอกสายฟ้า พุ่งใส่เนลอย่างรวดเร็ว แต่ด้วยปฏิกิริยาของเนล สร้างโล่อีกอันขึ้นมา
"ยังไม่ดีพอเ้าหนู"อามูยืนดู อย่างใจเย็น
หอกสายฟ้าพุ่งชนจนโล่แตกออกอย่างง่ายดาย มันกระแทกเข้าที่ไหล่ของเนลอย่างเต็มแรงชุดเกราะสีฟ้าแตกกระจายราวกับเศษเหล็ก เปลวเพลิงสีฟ้าค่อยๆ มอดลง
"ถึงเวลาแล้ว ออกมาได้แล้ว"อามูยืนยิ้มเหมือนพูดอะไรบางอยู่
เนลนอนนิ่งราวกับไม่มีชีวิต
"นี้ชั้นคิดอะไรผิดไปรึเปล่า"อามูค่อยๆเดินเนลอย่างไม่รีบร้อน
เปลวเพลิงสีฟ้าส่องสว่างอีกครั้ง แต่คราวนี้มีแรงลมมหาศาล พัดออกมาจากไฟนั้นอย่างรุนแรง แต่อามูแทบไม่ะเื
"นั้นไง!!คิดไม่ผิดจริงๆ ตัวตนที่แท้จริง จงแสดงตัวออกมา"อามูพูดสายตาจับจ้องไปที่เปลวเพลิงสีฟ้า
เนลลุกขึ้นยืน ราวกับมีบางอย่างดันตัวเขาขึ้นมา อักขระสีดำผุดขึ้นบนตัวเขา จนเต็มตัว เนลยืนมองดูมือทั้ง2ข้างราวกับไม่เคยเห็น สายตากวาดดูรอบๆ เหมือนเด็กที่ไม่เคยพบเห็น
"ข้าขอเดาว่าท่านไม่ใช่เ้าหนูนั้น" อามูพูดขึ้น แต่เสี้ยววินาทีนั้น เนลก็มายืนตรงหน้าของอามูแล้ว อามูใอย่างเห็นได้ชัด รีบะโออกอย่างรวดเร็วแต่สายไปเสียแล้ว เนลจับคออามูไว้แล้วยกขึ้น
"ข้าก็ออกมาแล้วนี่ไง มาสู้กันหน่อย"เสียงอันแหบแห้งราวกับปีศาจ พูดออกมาจากตัวของเนล แต่อามูรู้ว่านี้ไม่ใช่เนลแน่ๆ
"สงสัยว่าข้าจะหาเื่อีกแล้ว"อามูพูด
.
.
.
เนลลืมตาขึ้นมาในห้องสีขาวที่มีร่องรอยการต่อสู้มากมาย อาวุธมากมาย หักแตกและพังจนใช้การไม่ได้ตกอยู่เต็มพื้น ในตัวของเนลไร้าแ ตัวเขาแทบจะไร้รอยขีดข่วน มีแค่รอยแผลที่เซนอฟแทงกุญแจเข้าที่หน้าอก สายตากวาดมองโดยรอบพบอามูนั่งหมดแรงอยู่ริมห้อง ด้วยชุดสีขาวที่มีเืออก เนลใมากรีบเข้าไปหาอามูอย่างรวดเร็ว
"ท่านเป็อะไร?ทำไมาเ็?"เนลถามอามูและนั่งอามูอย่างสงสัย
"ข้าไม่เป็อะไรหรอก"อามูตอบสั้นๆ ก่อนค่อยๆลุกเดินออกไป
"ทีหลังข้าไม่เอาละ ตัวตนของพลังของเ้าดูขี้โมโหนะ เล่นข้าซะเกือบแย่"อามูพูด พร้อมหันมองเนล
"ข้าทำอะไร?"เนลถามด้วยความสงสัย
"เอาเป็ว่าข้ารับเ้าเป็ศิษย์แล้วกัน แต่ตอนนี้ข้าของไปนอนก่อน ทำข้าเจ็บไปทั้งตัวเลย"อามูเดินออกไป ปล่อยให้เนลยืนงงกับเื่ที่เกิดขึ้น
145
![เธอในดันเจี้ยนแห่งการดับสูญ [Lost in the Ruined Dungeon]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1781008402_99572619.webp)
