เจ้าแข็งโป๊กก็ยังคงทำหน้าที่ต่อไปเรื่อยๆ ดูแล้วแม่น้ำสายนี้คงจะเป็นสายหลักๆเช่นกันเพราะดูเหมือนจะยังทอดยาวไกลจนยังไม่เห็นฟากฝั่งตรงข้ามที่เป็นพื้นดินเลยแม้แต่นิดเดียว
“ดูเส้นทางแม่น้ำสายนี้แล้วน่าจะทอดยาวไกลพอสมควรเหมือนกันนะเนี่ยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่มองไปทางด้านหน้าสุดลูกหูลูกตาก็ยังคงเห็นแต่เส้นทางแม่น้ำอยู่เลย
ดูๆไปก็สวยงามมากๆด้วยเช่นกัน ที่เห็นกลุ่มไอละอองสีขาวๆนวลๆเย็นๆ และไอละอองความเย็นนี้ที่เปรียบเสมือนเป็นการรักษาเยียวยา และเพิ่มพลังธาตุให้มีความเสถียรมากยิ่งขึ้นถ้าได้สัมผัส
“เหมือนอยู่บนท้องฟ้า มีปุยเมฆลอยไปลอยมาเลยเหมือนกันนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“จริงเจ้าค่ะท่านย่าเล็ก สวยมากๆเลยทางที่เจ้าแข็งโป๊กกำลังทำอยู่นี้น่ะเจ้าค่ะ”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋
“เรียกได้ว่าเส้นทางสายนี้มีประโยชน์ทั้งสะดวกสบายต่อการเดินทาง และดีต่อสุขภาพร่างกายทั้งมนุษย์และสัตว์อสูรล่ะนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“เจ้าค่ะ/ขอรับ”พวกเหลนๆ
“เส้นทางบนธารน้ำแข็งก็สนุกไปอีกแบบหนึ่ง น่าจะมีจุดพักผ่อนชมวิว และจุดพักแรมนอนด้วยก็น่าจะดีนะ พวกเจ้าว่าอย่างไรเหลนๆ?? ทุกๆคนด้วยเจ้าค่ะความคิดข้าดีหรือไม่??”เหนี่ยวเหนี่ยว
“จุดพักแรม…”
“จุดชมวิว…”
“ดีสุดๆเจ้าค่ะ/ขอรับ ท่านย่าเลฺ็ก”พวกเหลนๆ
“เข้าท่าเลยล่ะลูกรัก ทำจุดชมวิว กับจุดพักแรมเพราะดูแล้วแม่น้ำสายนี้คงจะยาวไกลมากพอสมควรเลยทีเดียว คงจะเดินทางกันยาวๆจบเดียวคงจะเป็นไปไม่ได้ถ้าเกิดเดินทางมาถึงจุดนี้ตอนที่ท้องฟ้ามืดแล้ว”ท่านแม่
“จริง อย่างน้อยๆก็มีที่พักแรกให้อุ่นใจสำหรับพักผ่อนในการเดินทางตอนเช้าตรู่ก็ดีเหมือนกันนะ ความคิดเหนี่ยวเหนี่ยวยอดเยี่ยมมากจ้ะ”ท่านป้าอี้
“เจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ยิ้มหน้าบานอีกแล้วเพราะมีแต่คนชื่นชมนางแบบเต็มๆอีกครั้ง
“แต่ว่าจะเริ่มทำจุดพักแรม จุดพักชมวิว ตรงไหนกันบ้างล่ะ”ท่านป้าฉือ
“เหนี่ยวเหนี่ยวว่าใช้การกำหนดระยะทางของความยาวของเส้นทางธารน้ำแข็งของแม่น้ำสายนี้ดีไหมเจ้าคะ??”เหนี่ยวเหนี่ยว
“จริงด้วย..!!!”ทุกๆคน
“กำหนดระยะทางแบบที่เหนี่ยวเหนี่ยวพูดนี่ดีที่สุดเลย จะได้กำหนดที่ตั้งแบบนี้ตลอดระยะทางจนสุดปลายทางของการเดินทางบนธารน้ำแข็งของแม่น้ำสายนี้ได้”ท่านพ่อ
“แล้วพวกเราจะกำหนดระยะทางสักกี่ลี้(1 ลี้ = 500 เมตร)ดีล่ะต่อการสร้างจุดที่พักแรมน่ะ”ท่านลุงอี้
“นั่นนะสินะ สักประมาณกี่ลี้(1 ลี้ = 500 เมตร)ดีเล่า??”ท่านลุงฉือ
“อือ………”ต่างคนก็ต่างพากันช่วยคิดระยะทางของการสร้างจุดที่พักแรม จุดที่พักวิวกันอย่างเอาการเอางาน
“ต้องกำหนดระยะทางแบบไม่ยาวนานมากเกินไปหรือระยะทางสั้นเกินไปนักด้วย”ท่านพ่อ
“ใช่ๆ”ทุกๆคน
“เหนี่ยวเหนี่ยวคิดได้อย่างหนึ่งเจ้าค่ะทุกๆคน”เหนี่ยวเหนี่ยว
“อะไรอย่างงั้นเหรอ??”ทุกๆคน มองมาที่เหนี่ยวเหนี่ยวพร้อมเพรียงกันอีกครั้ง เพื่อที่จะรอฟังคำตอบจากนางกัน
“จุดที่พักแรมใหญ่ๆจุดแรก และจุดสุดท้ายเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“จุดแรก..??”
“จุดสุดท้าย..???”
“ใช่เจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“แล้วมันคืออะไรกันลูกรัก??”ท่านพ่อ
“จุดพักแรมจุดแรกที่เหนี่ยวเหนี่ยวพูดนี้ก็คือจุดทางเข้าธารน้ำแข็งของแม่น้ำสายนี้เจ้าค่ะ พวกเราสร้างเอาไว้เลยเพื่อที่จะให้นักเดินทางได้เริ่มพักผ่อนกันที่จุดเริ่มต้นก่อนเลย สะดวกกว่าเยอะและจะได้มีป้ายบอกทางรายละเอียดต่างๆกับนักเดินทางด้วยว่าจุดต่อไปจะมีที่พักแรม จุดที่พักชมวิวระยะทางที่เท่าไหร่ด้วยเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“โอ้….ดีมากเลย”ท่านพ่อ
“ส่วนจุดพักแรม จุดพักชมวิว จุดสุดท้ายก็ปลายทางสิ้นสุดของเส้นทางการเดินทางก็จะสร้างไว้ตรงนั้น แต่ในทางกลับกันจุดแรกอาจจะเป็นจุดพักสุดท้าย จุดพักสุดท้ายอาจจะเป็นจุดแรกเพราะแล้วแต่ว่านักเดินทางจะเดินผ่านทางมาทางด้านไหนก่อนของธารน้ำแข็งแม่น้ำสายนี้เจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“จริงอย่างที่เหนี่ยวเหนี่ยวพูดเลย เพราะนักเดินทางที่เดินทางมาคนละฟากฝั่งอาจจะเป็นจุดแรกเริ่มที่พวกเขาได้ผ่านกัน”ท่านพ่อ
“ใช่เจ้าค่ะท่านพ่อ…”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ถ้าอย่างนั้นแล้วพวกเราคงจะต้องย้อนกลับไปกันก่อนล่ะ เดี๋ยวค่อยย้อนกลับมากันใหม่”ลุงอี้
“จริง..”คนอื่นๆ
“กว่าเจ้าแข็งโป๊กจะทำเส้นทางจนสุดสายปลายทางของธารน้ำแข็งแม่น้ำสายนี้ พวกเราอาจจะทำจุดที่พักแรกเริ่มเสร็จแล้วก็ได้เจ้าค่ะ ค่อยมาไล่ตามเจ้าแข็งโป๊กใหม่”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ตกลงตามนี้ละกันนะทุกๆคน”ท่านพ่อ
“ได้เจ้าค่ะ/ได้ขอรับ”ทุกๆคน ต่างพากันรับคำและพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับแผนการที่ว่านี้
“เจ้าแข็งโป๊ก เจ้าทำทางต่อไปก่อนนะทางนี้พวกข้ามีงานต้องทำเพิ่มเติมอีกสักหน่อยน่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ตะโกนพูดบอกเจ้าแข็งโป๊กที่จริงๆแล้วนางมองไม่เห็นมันแล้วล่ะเพราะว่ามันไปค่อนข้างไกลแล้ว
“ได้เจ้านาย ข้าล่วงหน้าไปก่อนนะ เดี๋ยวจะกลับมารับเจ้านายถ้าทำเส้นทางเสร็จเรียบร้อยแล้ว”เจ้าแข็งโป๊ก
“โอ๊ย…ไม่ต้องย้อนกลับมารับข้าก็ได้ เจ้าจะไปไหนก็ไปเถอะ!!”เหนี่ยวเหนี่ยว
“..........!!!”เจ้าแข็งโป๊กที่ฟังประโยคนี้จากเจ้านายของมันถึงกับแทบจะหัวทิ่มลงไปเลย เส้นทางสร้างก็หยุดชะงักลงไปด้วยเพราะสะอึกกับคำพูดที่แสนน่าประทับใจจากเจ้านายของมันอีกครั้ง
“เฮ้อ……..”เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง เจ้าดาวตกน้อย พากันส่ายหัว ส่ายทั้งตัวไปเลยด้วยความสงสารและเห็นใจเจ้าแข็งโป๊กอย่างสุดซึ้งจริงๆ !!
ในรอบนี้พวกมันทั้งสามตนต่างหลุดรอดพ้นกันไปอย่างหวุดหวิดที่ไม่ได้ร่วมพูดคุยสนทนาด้วยกับเจ้านาย
“ฮ่า….ฮ่า…..”ทุกๆคนที่ได้ยินเหนี่ยวเหนี่ยวตะโกนพูดคุยกับสัตว์อสูรในพันธะสัญญาของนางตนที่ 4 หรือที่ทุกๆคนเรียกมันว่าเจ้าแข็งโป๊กนั่นเอง ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะกันออกมาดังๆ เพราะประโยคที่เหนี่ยวเหนี่ยวพูดออกมานั้นฟังดูก็รู้ว่าความหมายของมันคืออะไรกัน!!!
“ข้าขำจนปวดท้องอีกแล้ว…”ท่านแม่
“ใช่ๆ ข้าด้วยขำจนน้ำตาไหล ท้องแข็งไปหมดแล้วเนี่ย”ท่านป้าอี้
“ข้าหวังว่าเจ้าแข็งโป๊กคงจะปรับตัวได้เร็วขึ้นนะ กับเจ้านายที่เป็นมนุษย์ตัวเล็กแบบเหนี่ยวเหนี่ยวน่ะ”ท่านป้าฉือ
“ข้าว่าแม้ว่าเจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง เจ้าดาวตกน้อยเองก็ใช่ว่าจะปรับตัวได้ทันเสมอไปด้วยนะ ก็เจ้านายของพวกมันมีอะไรแปลกๆทุกวันแบบนี้น่ะ”ท่านแม่
“นั่นน่ะสินะ..!!”ท่านป้าทั้งสองคน
“มาเจอมนุษย์เด็กที่นิสัยแปลกประหลาดแบบนี้น่ะ”ท่านแม่
“ฮ่า…ฮ่า….”ท่านป้าอี้ ท่านป้าฉือ ท่านแม่
“ไปกันเถอะเจ้าค่ะทุกๆคน พวกเราขับรถเลื่อนหิมะกลับไปจุดเริ่มต้นกันเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ไปเลย…!!”เหลนๆ
“เย้…เย้….”พวกเด็กๆ
“ครืด……ฟึ่บ…..”
“ว๊าย!!!...ตายแล้ว….”พวกท่านแม่ ท่านป้า พี่สะใภ้ หลานสะใภ้ ก็ต้องพากันร้องกรี๊ดออกมาเมื่อพวกตัวแสบลิงทะโมนทั้งหลาย พอฟังเหนี่ยวเหนี่ยวพูดจบก็พากันสะบัดรถเลื่อนหิมะเสียผาดโผนอีกครั้ง
“เบาๆหน่อยเด็กๆ”ท่านพ่อ ตะโกนไล่หลังตามไป
“เจ้าพวกตัวแสบทั้งหลายนี่นะจริงๆเลย ทำให้ต้องตกอกตกใจอีกแล้วสิเนี่ย ให้มันได้แบบนี้สิ”ท่านแม่
“มือไม้ข้านี่เริ่มสั่่นจริงๆเลยนะ”ท่านป้าอี้
“น่าจะตีก้นให้ลายกันจริงๆเลย แสบกันได้ตลอดเวลาสิน่า”ท่านป้าฉือ
“เฮ้อ……….”ท่านแม่ ท่านป้าอี้ ท่านป้าฉือ ได้แต่พากันมองตามรถเลื่อนหิมะของกลุ่มพวกเด็กๆที่พากันขับเคลื่อนไปทางด้านหน้าพวกท่านกัน
“ไปกันเถอะพวกเราตามเจ้าพวกตัวแสบกัน”ท่านแม่
“เจ้าค่ะ”บรรดาสะใภ้
ขบวนรถเลื่อนหิมะก็พากันเลี้ยวกลับไปยังจุดเดิมที่วิ่งผ่านเข้ามากันในครั้งแรกอีกรอบหนึ่ง จุดประสงค์ก็คือการไปทำที่พักแรม และจุดที่พักชมวิวนั่นเอง
“เอาล่ะทีนี้ก็แบ่งงานกันทำเลยนะ แบ่งเป็นกลุ่มๆไปว่าผู้ใดจะรับผิดชอบทำป้ายบอกระยะทางกันก่อนเพราะมันไม่ได้ทำอะไรมากมายนัก และค่อยมาช่วยทำที่พักแรมกันต่อ”ท่านพ่อ
“ขอรับ”พวกพี่ชาย หลานชาย
“ท่านพี่เจ้าคะ ป้ายบอกว่าให้พวกข้าช่วยทำก็ได้นะเจ้าคะ”ท่านแม่
“ไม่ต้องหรอกน้องหญิง พวกเจ้าพากันหาที่พักนั่งพักผ่อนกันต่อเถอะ เรื่องทางนี้พวกพี่กับเจ้าสองเฒ่าและไอ้พวกนี่จะจัดการกันเองไม่ได้ลำบากอะไรเลย”ท่านพ่อ พูดกล่าวออกมาอย่างเอาอกเอาใจพวกท่านแม่กัน
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้เจ้าค่ะ แต่ถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไรก็บอกพวกข้าได้นะเจ้าคะท่านพี่”ท่านแม่
“ได้เลย น้องหญิง..”ท่านพ่อ
ท่านแม่ ท่านป้า พี่สะใภ หลานสะใภ้ ก็พากันหามุมนั่งพักผ่อนกัน โดยทางด้านพวกผู้ชายเองก็เริ่มลงมือทำงานกันทันทีทันใดเลยไม่รอช้า
“โฮ…ท่านพ่อนี่เอาใจท่านแม่น่าดูเลย”พี่ใหญ่ซื่อจื่อ
“จริงๆ แบบนี้พวกเราต้องรู้จักประจบประแจงพวกฮูหยินกันบ้างนะ”พี่รองเหล่าหู่
“ใช่ๆ….”คนอื่นๆ
“..........!!!”ท่านพ่อ
“............!!วิ่ง…!!!”พี่ชายฝาแฝด
“แว๊บ…..”
ท่านพ่อเองที่ได้ยินเจ้าพวกลูกชายตัวดีนินทาแบบระยะประชิดตัวแบบนี้ก็ทำให้ขมวดคิ้วขึ้นมาทันทีทันใด เตรียมพร้อมที่จะเงื้อเท้าส่งลูกเตะออกไปแต่ว่าพี่ชายฝาแฝดทั้งสองคนต่างไหวตัวทันจึงรอดตัวไปอย่างหวุดหวิดจริงๆ
“หนอย ไอ้พวกตัวเหม็นพวกนี้นินทาข้าแบบเห็นๆเลยนะ!!! ข้ามิใช่คนแบบที่พวกมันว่าเสียหน่อย ตัวพวกมันเองต่างหากเล่าที่เป็นแบบนั้นน่ะ!! เหอะ…!!! ข้าเป็นคนที่ห่วงฮูหยินและไม่อยากให้พวกผู้หญิงของตระกูลต้องมาทำอะไรที่เหน็ดเหนื่อยก็เท่านั้นเอง”ท่านพ่อ
ท่านพูดออกไปไม่ได้ดูตัวเองเลยว่า ท่านพ่อน่ะต้นฉบับแรกเริ่มเลยที่เป็นตัวอย่างให้พวกพี่ชาย หลานชายได้เห็นและปฎิเบัติตาม ตามแบบฉบับเกรงใจฮูหยินน่ะ!!!
“ใช่ๆ เสียดายที่เจ้าเฒ่าหวังเตะมันพลาดไปได้”ท่านลุงอี้
“รอบหน้าอย่าให้พลาดเล่าเจ้าเฒ่าหวัง!!!”ท่านลุงฉือ
“แน่นอน..”ท่านพ่อ
ส่วนทางด้านของพวกเด็กๆนั้นก็พากันขับขี่รถเลื่อนหิมะกันต่ออย่างสนุกสนานบนเส้นทางธารน้ำแข็งที่แม่น้ำสายนี้กันต่อเลย หน้าที่ภาระอื่นๆยกเป็นของพวกท่านพ่อของพวกเด็กๆจัดการกันไป
“เดี๋ยวข้าว่าอยากลองเดินบนธารน้ำแข็งนี้จังว่าจะเป็นอย่างไร”เหนี่ยวเหนี่ยว
“หวือ…..หวือ…..”
“หวืด………”
“แผละ……ตุ้บ…..”
“ว๊าย……”ท่านแม่ ท่านป้า พี่สะใภ้ หลานสะใภ้ พากันร้องกรี๊ดอีกครั้งเมื่อเห็นพวกเด็กๆพากันลงเดินบนธารน้ำแข็งที่แม่น้ำสายนี้ แต่ก็พากันลื่นล้มกันอีกรอบ
“ไอ้หยา…มันลื่นแหะ อูย…ก้นข้า”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ท่านย่าเล็ก น้องสาวพวกเจ้าพากันล้มดังมากๆ..!!!”เหลนชาย
“ควั่บ….ควั่บ…..”
“............!!!”พวกน้องสาว
“.............!!!”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่กำลัง ตะแคงก้นน้อยๆเพื่อลูบก้นน้อยๆของนางเอง ก็ต้องหันมามองแรงใส่พวกเหลนสายทีพากันพูดไม่เข้าหูนางอีกแล้ว
“พวกเจ้าหมายความว่าอยางไรกัน ที่ว่าข้าล้มเสียเสียงดัง และไม่ได้ดังเฉยๆด้วยนะ พวกเจ้าบอกว่าดังมว๊ากกกกก……”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ฮึ่ม……….”
“ชะอุ้ย…….!!!”พวกเหลนชาย พากันตกใจที่พูดความจริงออกไปแบบนั้น
“พวกข้าไม่ได้มีความหมายอื่นใดเลยขอรับ…”เหลนชายใหญ่หยางหยาง
“ใช่ๆขอรับ”พวกเหลนชายคนอื่นๆ
“เอ่อ…พวกข้าขอไปช่วยท่านปู่ทวด ท่านปู่ และท่านพ่อละกันขอรับ…”เหลนชายรองจูจู
“แว๊บ……..”
“พวกข้าด้วยขอรับ…”เหลนชาย
“แว๊บ…..”
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้พูดออกมาครบหมดทุกคำทุกประโยค แต่ความหมายที่พูดออกมานั่นก็ประมาณว่า พวกสาวน้อยตัวอ้วน ตัวใหญ่จึงพากันล้มเสียงดังนั่นเอง!!
“ฮ่า….ฮ่า….”พวกผู้ใหญ่
************
เหนี่ยวเหนี่ยวกำลังพาทุกๆคนย้อนกลับไปที่จุดเดิมเพื่อทำการสร้างจุดที่พักแรก และจุดที่พักชมวิว สำหรับนักเดินทางที่จะต้องผ่านมาใช้เส้นทางละแวกนี้กัน
1.87M
