“คุณพ่อขา” เด็กหญิงไอริณปรี่เข้ามาสวมกอดบิดาด้วยความคิดถึง ก่อนที่ชายหนุ่มจะหอมแก้มนวลตอบกลับด้วยความรัก ในขณะที่ครูพี่เลี้ยงยืนยิ้มรอส่งกระเป๋าใบเล็กให้ ด้วยกิริยางดงาม
“วันนี้น้องไอริณระบายสีสวยมากค่ะ ผลงานน้องอยู่ในกระเป๋านะคะคุณพ่อ”
“ขอบคุณมากครับ” อารัณย์พยักหน้า พลางส่งยิ้มอันหล่อเหลาให้กับครูพี่เลี้ยงอย่างนับดาว
“สวัสดีค่ะคุณครูนับดาว สวัสดีค่ะคุณครูรัตนา” เด็กหญิงตัวเล็กหันไปไหว้ลาทั้งสองด้วยกิริยาน่ารัก ก่อนจะถูกคุณพ่ออุ้มออกไป นับดาวยืนมองเด็กหญิงไอริณจนสุดสายตา แล้วกลับเข้ามาเก็บกระเป๋า เตรียมออกไปทานอาหารเย็นกับพี่ชายสุดแสบ
“วันนี้ดาวกลับเร็วหน่อยนะคะ”
“ไม่เป็ไร กลับก่อนได้เลยไม่ต้องห่วง ทางนี้พี่ดูแลเอง” ครูรัตนาแย้มยิ้มอย่างเข้าใจ ก่อนนับดาวจะเดินออกไปยืนรอพี่ชายที่หน้าโรงเรียน หญิงสาวก้มมองนาฬิกาครู่หนึ่ง ก่อนรถหรูของพี่ชายจะเข้ามาจอดเทียบ หญิงสาวแย้มยิ้มแล้วขึ้นรถไปอย่างง่ายดาย
“พี่มารับดาวทีไร ก็นึกเสียดายทุกที”
“เสียดายอะไรคะ ถ้าจะบ่นดาวเื่อาชีพของดาวล่ะก็ ไม่ต้องบ่นหรอกค่ะ ดาวฟังคุณพ่อคุณแม่บ่นจนเบื่อแล้ว พี่ภพก็รู้ว่าดาวรักงานนี้”
“ถ้าจะรักเด็กขนาดนี้ ทำไมไม่ประกวดนางงามแทนที่จะมาเป็ครูพี่เลี้ยงล่ะ”
“พี่ภพ กำลังประชดดาวอยู่ใช่ไหมคะ” หญิงสาวเม้มปากพลางมองชายหนุ่มอย่างรู้ทัน
“ใช่จ้ะ” เจนภพยอมรับอย่างลอยหน้าลอยตา ก่อนที่หญิงสาวจะปล่อยยิ้มให้กับความยียวนกวนประสาท
“เรียนสายอื่น แต่มาทำงานเป็ครูพี่เลี้ยง จะมีใครซับซ้อนเหมือนน้องสาวพี่ไหมนะ”
“ก็ตอนนั้นไม่มีใครเห็นด้วยกับดาวนี่คะ อยากให้ดาวเรียนบริหารเพื่อมาสืบทอดธุรกิจครอบครัว ดาวก็เรียนให้ครอบครัวภูมิใจแล้วไงคะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เรียนให้น่ะถูกค่ะ แต่ดาวก็ดื้อที่จะไม่ยอมทำงานให้ที่บ้านไงคะ ยังจะเถียงพี่อีก”
“ดาวหิวแล้ว จะพาดาวไปร้านไหนคะ” หญิงสาวเปลี่ยนเื่ไปดื้อ ๆ เพราะไม่อยากต่อความ อีกทั้งเสียงท้องร้องก็บ่งบอกความอยากอาหารได้เป็อย่างดี
“ร้านพิเศษกับคนพิเศษ” หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย กับคำพูดของชายหนุ่ม
“พูดแปลก ๆ มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“มีค่ะ แต่พี่ยังไม่บอก” เจนภพทำท่ายียวนลอยหน้าลอยตา ก่อนรถหรูของพี่ชายจะเลี้ยวมาจอดเทียบที่ร้านอาหารชื่อดังในย่านนั้น เขาพานับดาวเดินเข้าไปยังสวนอาหารที่ตบแต่งอย่างดี อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ มีแม่น้ำไหลผ่านพร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสวนดอกไม้
1K
