สาวน้อยกับสถานที่ อดีต ปัจจุบัน อนาคต

     ขบวนเด็กน้อยตอนนี้พากันกลับที่พักกันหมดแล้ว ก็ถือว่าทางด้านพวกพ่อๆ ก็พากันโล่งใจเป็นที่สุดที่ไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้วตั้งใจช่วยกันขนหมูป่ากันเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

     “ย่าคะ ยายคะ แม่คะ ป้าสะใภ้คะ….”สองสาวน้อย

     “แม่คะ แม่ครับ …..”พวกเพื่อนๆในหมู่บ้าน

     “แมคะ หมูป่ามาแล้วค่ะ หมูป่ามาแล้ว”เสี่ยวจื่อน้อย

     “..............!!!”พวกบรรดาแม่ๆ ย่าๆ ยายๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ พากันสะดุ้งสุดตัวกันเลยและหันไปมองตามเสียงที่ไม่ค่อยอยากจะได้ยินเสียเท่าไหร่ในช่วงเวลาแบบนี้ เป็นช่วงเวลาที่พวกแม่ๆกำลังจะยุ่งๆกันอยู่นี่แหละ แต่ว่าเพราะเจ้าพวกตัวป่วนพากันยกขบวนกลับมาแบบพร้อมเพรียงกันไม่ขาดแม้สักคนเดียวแบบนี้นี่น่ะสิมันยิ่งทำให้พวกแม่ๆ อดที่จะพาลกันปวดหัวก่อนเลยไม่ได้จริงๆ

     “เอาแล้วไงล่ะเจ้าพวกตัวป่วนพามากันหมดรวมตัวที่นี่กันหมดเลยทีนี้”ย่า

     “ให้มันได้แบบนี้สิน่า ตามมาติดๆพร้อมหมูป่ากันเลยทีเดียวนะเจ้าพวกลิงทะโมนน้อยๆพวกนี้เนี่ย”ยาย

     “นึกว่าจะอยู่ทางด้านโน้นนานเสียอีกนะคะแม่ แต่ว่านี่ดูแล้วพวกเด็กๆ ไม่คิดที่จะไปที่อื่นๆแล้วมุ่งหน้าตรงมาหาพวกเราจริงๆ”แม่

     “แบบนี้ก็ดีไปอย่างหนึ่งล่ะค่ะ คือพวกผู้ชายจะได้พากันขนขย้ายพวกหมูป่ากันมาได้สะดวกขึ้นหน่อย โดยไม่ต้องคอยเป็นห่วงพวกเด็กๆกัน แต่ว่าตอนนี้น่ะสิ…”ป้าถัวผัน

      “ตอนนี้พวกเราก็ต้องเป็นฝ่ายที่ต้องพากันกังวล และปวดหัวกันแทนน่ะสิ และพวกเราเองก็เริ่มที่จะพากันยุ่งกับการทำหมูป่าด้วยนะคะแม่ จะทำอย่างไรดีล่ะคะทีนี้ก็??”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “จะทำอย่างไรได้ล่ะจะให้ไล่ไปดูเหมือนว่าจะไม่ได้อย่างแน่นอนเลย”ยาย

     “สาเหตุที่พากันมาที่นี่คงจะไม่พ้นหมูป่าพวกนี้ที่เป็นต้นเหตุหลักๆล่ะค่ะแม่ พี่สะใภ้”แม่

    “เอ๋…???”ย่า ยาย ป้าสะใภ้ทั้งสองพากันมองมาที่แม่ของพี่น้องห้านิ้ว

     “ลืมไปแล้วเหรอคะหมูป่านั่นคือเนื้อตัวโตๆ ชิ้นใหญ่ๆ แสนอร๊อยยยย..อร่อยของพวกเด็กๆนี่คะ แน่นอนเลยว่าพวกเด็กๆจะต้องตามมาติดๆกันแบบนี้”แม่

     “จริงด้วยสินะ…..นั่นมันเนื้อชิ้นโตๆอย่างที่ว่าจริงๆนั่นแหละ”ย่า

     “พวกตัวตะกละน้อยดีๆนี่เองค่ะแม่”แม่

     “ใช่ๆ…”ย่า ยา ป้าสะใภ้ทั้งสองคน

     “ฮ่า….ฮ่า…..”ย่า ยาย ป้าสะใภ้ทั้งสอง แม่ พากันหัวเราะกันเสียงดังไปเลย เมื่อนึกขึ้นได้แล้วว่าทำไมพวกเด็กๆถึงได้วิ่งหน้าตาตื่นกลับมาหาพวกท่านกัน แถมยังทำสีหน้าร่าเริงแจ่มใสกันเกินเหตุอีกด้วยสิ ที่ไหนได้ห่วงกินกันนี่เอง!!!

      “ย่าคะ ยายคะ แม่คะ ป้าสะใภ้คะ ตกลงแล้วพวกหมูป่าพวกนี้จะทำอะไรกินบ้างคะ???”เสี่ยวจื่อน้อย ตาเป็นประกายแวววับออกมาอย่างเห็นได้ชัดเจนๆจริงๆ

      “ใช่ค่ะ ใช่จะทำอะไรกินได้บ้างคะมื้อต่อไป??”พี่สาวอู่หมิงจื่อ

      “นั่นอย่างไรล่ะเดาไม่ผิดจริงๆใช่ไหมคะทุกๆคน??”แม่ 

      “ใช่ๆ..”ย่า ยาย ป้าสะใภ้ทั้งสอง

      “อิ…อิ…..”ย่า ยาย ป้าสะใภ้ทั้งสอง พวกท่านเองก็อดไม่ได้จริงๆที่จะพากันขำออกมาเมื่อเจอสองสาวน้อยเป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆเลย

     “เอ๋….???แม่เองก็กำลังคิดอยู่นะว่าจะทำอะไรอร่อยๆจากเนื้อหมูป่าพวกนี้กันบ้างล่ะ”แม่ แกล้งพูดไปแบบนั้นเองทั้งๆที่ตอนนี้ไม่ใช่เพียงแค่ย่า ยาย ป้าสะใภ้ แม่ เท่านั้นที่มีรายการอาหารเข้ามาในหัวเป็นสิบๆอย่างกันเลยคนอื่นๆก็เช่นกัน หลังจากเห็นตัวหมูป่าแต่ละตัวที่พวกผู้ชายพากันขนกลับมากันในตอนนี้ 

     “โอ้…!!ถ้าอย่างนั้นเสี่ยวจื่อน้อยช่วยคิดเองค่ะเพราะเสี่ยวจื่อคิดออกแล้วค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย รีบเสนอบอกรายการชื่อของอาการที่เธอต้องการอยู่ในตอนนี้ทันทีอย่างรวดเร็วพร้อมกับพี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “เนื้อหมูป่าทอดค่ะ….เนื้อหมูป่าตุ๋นสมุนไพรด้วยค่ะ…”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “เนื้อหมูป่าย่างค่ะ หนังหมูทอดกรอบๆโรยเกลือนิดค่ะ…แผล็บ…”เสี่ยวจื่อน้อยพูดไปก็เลียริมปีฝากน้อยๆของเธอไปด้วยแบบห้ามไม่ได้จริงๆ เมื่อเห็นอาหารโปรดที่ลอยไปมาบนหัวน้อยๆของเธอในตอนนี้

     “บลา…..บลา…….”สองสาวน้อยพากันแข่งพูดรายการอาหารกันอย่างจริงจังออกมาไม่รู้ตั้งกี่อย่าง

     “............!!!”ย่า ยาย ป้าสะใภ้ แม่ ได้แต่พากันฟังแทบจะไม่ทันเลยจริงๆ

    “เอาล่ะค่ะ ลูกสาวแม่รู้แล้วว่าลูกอยากจะให้ทำอะไรบ้างนะลูกนะ”แม่

     “จริงๆนะคะแม่”สองสาวน้อย

     “จริงสิจ๊ะ เพราะอาหารส่วนใหญ่ที่พวกลูกบอกพวกเพื่อนๆด้วยกันของพวกลูกเขาก็ชอบกินเช่นกัน รับรองเลยว่าจะต้องมีแน่นอนนะ”แม่

     “เย้…เย้…..”สองสาวน้อย พากันกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจกันที่จะได้กินอาหารหนึ่งในของโปรดมากมายที่พวกเธอต้องการกัน

     “ดีจังเลย จะมีเนื้อให้กินเยอะๆอีกแล้ว”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ใช่ๆน้องเล็ก พวกเราต้องหาที่เล่นกันใหม่เยอะๆด้วยนะจะได้หิวเยอะๆ…”พี่สาวอู่หมิงจื่อ

     “..............!!!!”ย่า ยาย ป้าสะใภ้สองคน แม่

     “ใช่ๆพี่สาว ต้องหาที่ออกแรงเยอะๆพอเหนื่อยมากๆก็จะได้หิวมากๆมีท้องเก็บไว้กินของอร่อยๆจากเนื้อหมูป่าพวกนี้กัน”เสี่ยวจื่อน้อย

     “...........!!!!”ย่า ยาย ป้าสะใภ้สองคน แม่

     “แต่ว่าพวกเราจะออกแรงเยอะตอนนี้ไม่ได้นะน้องเล็ก เดี๋ยวจะหิวเร็วเกินไป ต้องรอใกล้ๆตอนอาหารจะเสร็จเรียบร้อยแล้วถึงตอนนั้นก็ได้กินพอดีเลย”พี่สาวอู่หมิงจื่อ

     “...........!!!!”ย่า ยาย ป้าสะใภ้สองคน แม่

    “อ้า…พี่สาวฉลาดมาก”เสี่ยวจื่อน้อย ชื่นชมพี่สาวอย่างเต็มที่

    “พวกเราสองคนฉลาดที่สุดเลย อิ…อิ..”พี่สาวอู่หมิงจื่อ

    ย่า ยาย ป้าสะใภ้ทั้งสอง แม่ ต่างพากันเฝ้ามองเจ้าสองแสบของบ้านพูดคุยกันอย่างไม่รู้จะเอ่ยคำอันใดออกมาได้อีกเลยจริงๆ ได้แต่มองหน้ากันไปมาพร้อมกับส่ายหัวนิดๆเพียงเท่านั้นเอง

     “เอ่อ…จริงด้วยสิหมูป่าทั้งหมดมีกี่ตัวกันแน่???พวกเราจะได้จัดการวางแผนได้ถูกต้องกัน”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านเจาทีเดินมาสมทบพูดคุยปรึกษา ย่ากับยายของเสี่ยวจื่อน้อย

     “ยังไม่รู้เลยเหมือนกัน แต่ก็หลายสิบตัวเลย”ย่า

     “อย่างนั้นเหรอ”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านเจา

     “หมูป่าฝูงนี้มีทั้งหมด 32 ตัวค่ะทุกๆคน”เสี่ยวจื่อน้อย เสียงแหลมตอบให้เองเลย

     “ห๊าาาาา…..!!!”ทุกๆคนตกใจกับจำนวนที่ได้ยินจริงๆ มันมากจนเกินไป

     “หมูป่า 32 ตัว…!!!”บรรดาพวกผู้หญิง

     “มันเยอะมาก แบบนี้พวกเราจะทำกันทันไหมเล่า”ยาย

     “คงจะต้องเร่งมือกันนั่นแหละนะ”ย่า

     “เสี่ยวจื่อขอออกความเห็นค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย ยกมือขึ้นสูงสุดแขนเลย

     “ว่าอย่างไรเจ้าตัวเล็ก มีอะไรจะเสนอกัน??”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านเจา

     “จริงๆหมูป่าพวกนี้ก็เยอะมากจริงๆ ตัวหนึ่งเสี่ยวจื่อว่าหนักเป็นร้อย สองร้อยกิโลเลยใช่ไหมคะ ทำไมพวกเราไม่กระจายแจกจ่ายหมูป่าพวกนี้ไปให้หมู่บ้านรอบๆแถวนี้ด้วยล่ะคะ”เสี่ยวจื่อน้อย      

     “โอ้….เป็นความคิดที่ดีมากจ้ะ”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านเจา

     “เพราะหมูป่าพวกนี้พวกเราแบ่งกันครบทั้งหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราก็ยังคงมากมายจนเกินไปอยู่ดี แถมยังได้ช่วยเหลือคนจากหมู่บ้านอื่นๆให้มีเนื้อไว้ได้กินและสำรองไว้เป็นอาหารสำหรับพวกเขาด้วยนะคะ

     หมูป่าพวกนี้ก็ได้มาแบบไม่ได้ออกแรงอะไรมากเลยด้วย พวกมันวิ่งมาตกทางน้ำที่ขุดลอกเอาไว้เองค่ะ ถ้าพวกเราชำแหละไม่ทันเนื้อหมูป่าพวกนี้จะไม่สดเอาได้นะคะ สู้ยกให้พวกเขาไปทั้งตัวไปเลย แต่ละหมู่บ้านพวกเราจะให้กี่ตัวกันก็ดูคำนวณจากจำนวนครอบครัวแต่ละที่ไป”เสี่ยวจื่อน้อย

     “อือ….ย่าว่าพวกเราคงจะต้องไปพูดคุยกับหัวหน้าหมู่บ้าน ปู่ กับตา ของพวกเราเสียแล้วล่ะ”ย่า

     “นั่นน่ะสิ เราก็เห็นด้วยกับเจ้าตัวเล็กนี่นะ ในเมื่อตอนนี้หมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราก็ดีขึ้นมากแล้วด้วย แบ่งแจกจ่ายหมูป่าพวกนี้ไปให้พวกเขาเถอะ เดี๋ยวเรื่องนี้จะจัดการให้เองนะไปก่อนล่ะจะได้ไปพูดคุยให้เรียบร้อย หาคนจัดส่งหมูป่าพวกนี้ไปให้หมู่บ้านอื่นๆกัน”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านเจา

     “ตกลง”ย่า กับ ยาย 

     พวกผู้ใหญ่พากันปรึกษาพูดคุยกันเรื่องแบ่งหมูป่ากันว่าจะทำอย่างไรบ้าง สรุปแล้วก็คือว่าส่วนหนึ่งก็ต้องเป็นของคนในหมู่บ้านเป่าเฉิงที่จะได้เป็นหลัก และก็อีกส่วนหนึ่งให้กับทางท่านนายพลที่ส่งลูกน้องมาช่วยจัดการพวกหมูป่า และอีกส่วนหนึ่งสำหรับการช่วยเหลือชาวบ้านจากหมู่บ้านอื่นๆให้ได้มีอาหารกินเพิ่มเติมด้วย

     ทางด้านท่านนายพลจ้านจางหย่งเมื่อรับทราบในเรื่องดีๆแบบนี้ ก็อาสาช่วยเพิ่มเติมอีกคือการจัดรถบรรทุกใหญ่ขนส่งหมูป่าพวกนี้ไปยังหมู่บ้านต่างๆภายในวันนี้กันเลยอีกด้วย ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีสำหรับชาวบ้านหมู่บ้านอื่นๆที่ไม่ต้องจัดหาจัดเตรียมพาหนะมารรับหมูป่าพวกนี้ 

     “จริงรึ?? เรื่องนี้เป็นความคิดของเจ้าตัวเล็กนั่นน่ะ??”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง

     “ใช่ครับท่านนายพล พวกเราได้ยินมาแบบนั้น”คนสนิทท่านนายพล

     “เด็กน้อยคนนี้ฉลาดนัก ฉลาดเกินวัยมากจริงๆนะ ผมรู้สึกถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นจริงๆ สีหน้าแววตาไม่เหมือนเด็กทั่วๆไปเลยคอยดูละกันเด็กคนนี้ต่อไปไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน”ท่านนายพลจ้าน

     “ผมก็เห็นด้วยนะครับ เป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารัก แสนซน ฉลาด เจ้าเล่ห์ มีหมดจริงๆนะครับท่านนายพล”คนสนิทท่านนายพล

     “จริงๆ ผมก็เห็นแบบนั้นเลย เป็นเด็กที่เข้าใจเกี่ยวกับสถานการณ์รอบข้างเป็นอย่างดี รู้จักเอาตัวรอดอีกด้วยนะ เสียดายที่ไม่ได้เป็นเด็กผู้ชายนะ ไม่อย่างนั้นจะพาเข้าสังกัดตั้งแต่ยังตัวเล็กๆเลย”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง

     “ก็จริงครับ แต่พวกเราก็สามารถสนับสนุนเด็กน้อยคนนี้ในทางอาชีพอื่นก็ได้นี่ครับ ที่ดูจะเหมาะสมกว่า”คนสนิทท่านนายพล

     “จริงด้วยสินะ จริงๆแล้วไม่ว่าเด็กผู้หญิง หรือเด็กผู้ชาย ผมไม่ติดอะไรเลย คนเราจะมีความสามารถที่โดดเด่นได้ไม่ได้อยู่ที่เพศเสียหน่อยนี่หน่า เด็กคนนี้จะเติบโตทำประโยชน์ให้กับคนอื่นๆได้อีกเยอะ ด้วยความคิดของเขาที่ฉลาดมากขนาดนี้ เมืองของเราอาจจะก้าวหน้าขึ้นเพราะเด็กน้อยคนนี้ก็เป็นได้ เพียงแต่ว่าต้องให้โอกาสเขาได้เติบโตในมุมที่กว้างกว่านี้ไม่ใช่อยู่ในที่เล็กๆหมู่บ้านห่างไกล”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง

     “ครับท่านนายพล”คนสนิทท่านนายพล

     เสี่ยวจื่อน้อย ไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นหัวข้อในการพูดคุยของท่านนายพลจ้านจางหย่ง ผู้อยู่ในตระกูลหลักใหญ่ๆของเมืองใหญ่อีกด้วย ว่ากันว่าถ้าตระกูลจ้านหนุนหลังผู้ใดหรือใครก็ตามอยู่ในฐานะพิเศษสำหรับตระกูลจ้านคนผู้นั้นถือว่าเป็นผู้โชคดีมากจริงๆ อนาคตข้างหน้ารับรองเลยว่าย่อมไม่มีใครกล้ารังแก หรือทำร้ายแต่อย่างใด ขอแค่ตระกูลใหญ่ๆสักหนึ่งตระกูลเป็นผู้ดูแลอยู่เบื้องหลังเพียงเท่านั้น

     กลับมาที่พวกชาวบ้านหมู่บ้านเป่าเฉิงกันที่ตอนนี้ทุกๆคนต่างมีหน้าที่ช่วยกันชำแหละ และแปรรูปอาหารต่างๆจากเนื้อหมูป่าที่ว่างก่ายกองเป็นภูเขาย่อมๆแล้วในตอนนี้

     “ว้าว….เนื้อ เนื้อ เยอะมว๊ากกกกกก…”เสี่ยวจื่อน้อย มองเนื้อหมูป่า ที่แยกเป็นสัดส่วนไว้อย่างดี ไม่ว่าจะเป็นส่วนหัวหมูป่า ส่วนขาของมัน เนื้อล้วนๆ เนื้อติดมัน หนังหมู ที่วางเต็มไปหมดตรงหน้า

     “ขาหมูป่าใหญ่มากเลยน้องเล็ก ถ้าเอาไปตุ๋น ไปย่างทั้งขานี้จะไหวไหมนะ??”พี่สาวอู่หมิงจื่อ

     “หม้อของคนในหมู่บ้านของพวกเราไม่น่าจะรับไหวล่ะพี่สาว คงจะเล็กเกินไป หมูป่าพวกนี้ตัวโต๊โตมว๊ากก…..”เสี่ยวจื่อน้อย

     “พวกขาหมูบางขาพี่สาวได้ยินย่ากับยาย บอกให้พ่อ ลุง ลุง เอาไปรมควันเก็บเอาไว้กินสำหรับหน้าหนาวนี้ด้วยนะ”พี่สาวอู่หมิงจื่อ

     “อือ…งั้นก็เยี่ยมไปเลยน่ะสิ จะได้คนละกี่ขากันนะแต่ละบ้านน่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย มองที่ขาใหญ่ๆของหมูป่าที่โดนชำแหละแยกชิ้นส่วนออกมาแล้ว

     “พี่สาวไม่รู้เหมือนกันนะ”พี่สาวอู่หมิงจื่อ

     “เมื่อไหร่อาหารจากเนื้อหมูป่าจะเสร็จสักอย่างหนึ่งนะ อยากลองกินเนื้อหมูป่าจังเลย”เสี่ยวจื่อน้อย บ่นพึมพำออกมาเมื่อมองไปที่ชิ้นส่วนของหมูป่าพวกนี้

     แค่ตอนนี้การชำแหละหมูป่ายังไม่แล้วเสร็จเลย แต่พวกผู้หญิงเองก็แบ่งหน้าที่แยกกันไปทำอาหารบางส่วนแล้วเช่นกัน เพื่อให้ทันมื้อต่อไป แต่ดูแล้ววันนี้คงจะเป็นวันที่พิเศษที่ชาวบ้านตกลงกันว่าจะจัดอาหารมือพิเศษให้กินกันเพื่อฉลองการจับหมูป่าฝูงนี้ได้นั่นเอง

*********

     หมูป่าทั้ง 32 ตัวนี้ได้แบ่งออกเป็นส่วนๆไป แต่ที่แน่ๆสามารถช่วยเหลือชาวบ้านจากหมู่บ้านอื่นๆได้อีกเยอะเลยทีเดียว พวกเขาสามารถมีอาหารจานเนื้อไว้กินโดยไม่ต้องเสียเงินหยวนกัน แถมยังมีเนื้อหมูป่าสำรองไว้กินในวันอื่นๆได้อีกด้วยจากการนำไปแปรรูปเป็นเนื้อแห้ง เนื้อรมควัน ฯลฯ ต่างๆ

     ถือว่าครั้งนี้การเปิดสถานที่ย้อนอดีตไปเป็นการช่วยเหลือคนอื่นๆได้อีกด้วย อาหารถือว่าเป็นปัจจัยหลักสำคัญอย่างหนึ่งของชาวบ้าน