บันทึกรักเทพบรรพกาล ภาค เสี่ยวจื่อไม่ว่าง...สังเคราะห์แสงอยู่ (-_-)

ตอนที่ 3 เสี่ยวจื่อมีเพื่อนเป็นไส้เดือน เฟยหลงใช้เวลาพักรักษาตัวกินนอนอยู่ข้างต้นอ่อนเล็กๆ ที่ชื่อว่าเสี่ยวจื่อนี่มาได้วันนี้เป็นวันที่เจ็ดแล้วและก็นับเป็นเจ็ดวันที่น่าสงสัยมิใช่น้อย เจ้าต้นไม้โง่เสี่ยวจื่อนี่นับเป็นต้นอ่อนที่ประหลาดมาก…หากไม่นับเรื่องพลังหยินหยางที่มากมายมหาศาลรอบกายที่แผ่ออกมาเกินกว่าที่ภูติเด็กตนหนึ่งจะทำได้แล้ว พื้นที่บริเวณนี้ก็ยังนับว่าน่าแปลก คล้ายกับเป็นเขตปลอดภัยเล็กๆ ที่ปลอดภัยไร้กังวล ท่ามกลางป่าอันตรายและสัตว์ร้ายมากมายในดินแดนลับแล…‘หรือว่าอาณาเขตปลอดภัยเขตนี้จะเป็นเจ้าต้นไม้โง่นี้สร้างขึ้นมา? ….’คิดแล้วก็หันไปมองเจ้าต้นไม้โง่เสี่ยวจื่ออีกสักครา…(>_<)อืม… เป็นไปไม่ได้แน่ๆ … ดูซื่อบื้อไร้สติเสียขนาดนี้…. บอกว่าเดินเอ๋อจนหลงเข้ามาอยู่ที่นี่เช่นเดียวกับข้ายังจะน่าเชื่อซะกว่า ต่อให้ความจริงแล้วต้นไม้จะเดินไม่ได้ก็เหอะ…คิดแล้วก็ให้หงุดหงิดเจ้าปีศาจจิ้งจอกตนนั้น เห็นข้าเป็นปีศาจงูเด็กน้อยแต่กลับมีดวงจิตแข็งกล้าก็คิดจะรังแกกัน ถึงขนาดแอบย่องไปลักตัวข้ามาจากปีศาจเฒ่าหมายจะเอามากินเป็นอาหาร ดีนะที่ข้าฉลาดมีไหวพริบดีจึงได้แอบหนีออกมาได้แต่จะว่าไปออกห่างจากแม่เฒ่ากระหายเลือดผู้นั้นหน่อยก็ดี นางคนนี้บ้าคลั่งเด็กเล็กนัก สาปข้าให้เติบโตช้าจนต้องติดอยู่ในร่างของเด็กน้อยยาวนานกว่าปีศาจทั่วไป ทั้งที่ความจริงข้าอายุถึงห้าร้อยปีแล้ว แต่ร่างปีศาจยังเป็นแค่เด็กสิบขวบอยู่เลย ทั้งที่ควรเริ่มเข้าสู่วัยรุ่นได้แล้ว…. แต่เอาเถอะ พลังปราณและสมองของข้าเติบโตได้ดีก็เป็นอันใช้ได้ ไว้เก่งกว่านี้เดี๋ยวข้าจะล้างคำสาปของแม่เฒ่านั่นออกไปให้หมดเลยเชียว!ตอนข้ายังเล็กนางปีศาจเฒ่าก็รักใคร่เอ็นดูข้าดีคะยั้นคะยอให้ข้าอยู่ในร่างเด็กตลอดเวลา ไม่ยอมให้คืนร่างกลับไปเป็นร่างงู พอข้าเติบโตขึ้นมาเท่านั้นแหละก็เอาแต่บ่นว่าข้าไม่น่าโตขึ้นมาเลย ร่ำๆ อยากฆ่าข้าทิ้งทุกวัน ทั้งยังไปหาเด็กเล็กคนใหม่มาเลี้ยงดูแทนข้าอีก ก็ข้าเป็นเด็กนะ เด็กน้อยก็ต้องเติบโต เป็นความผิดข้าเสียที่ไหน…แต่เอาเถอะอย่างน้อยนางก็เลี้ยงดูข้ามาหลายปี เฟยหลงคนนี้มิใช่คนลืมบุญคุณคน ไว้เติบโตเก่งกล้าขึ้นเมื่อไหร่ข้าจะกลับไปตอบแทนนาง ขืนกลับตอนนี้คงได้ถูกนางสาปกลับไปเป็นเด็กอีก หรือไม่ก็สังหารทิ้งง่ายๆ แน่อีกอย่างหนึ่งดินแดนลับแลนี้ก็ใช่ว่าจะไม่ดี แม้ที่จุดอื่นๆ ในดินแดนนี้จะเต็มไปด้วยอันตราย แต่ที่จุดนี้ก็นับว่าปลอดภัยและน่าอยู่ดี พลังหยินหยางสมบูรณ์มีให้ดูดซับเพิ่มพูนพลังได้มากมาย ทั้งยังคล้ายมีใครกางอาณาเขตคุ้มกันภัยไว้อีก เหล่าสรรพสัตว์เล็กๆ ในอาณาเขตนี้มองซ้ายมองขวาแล้วก็ไร้พิษภัย มีแต่พืชพรรณ หนอนแมลง นก และสัตว์ฟันแทะตัวเล็กๆ สัตว์ที่ดูจะเป็นอันตรายได้มากที่สุดคงจะเป็นข้าปีศาจอสรพิษยามที่เริ่มจะเติบโตแล้วนั่นแหละเช่นนั้นอยู่ที่นี่ไปอีกสักระยะ ดูดซับพลังหยินหยางให้ข้าได้เติบโตจนมีดวงจิตและปราณบำเพ็ญแข็งแกร่งแล้วค่อยออกไปท่องโลกกว้างก็คงจะไม่สาย ปีศาจแม่เฒ่าผู้นั้นเคยเล่าให้ข้าฟังว่าเดิมทีเผ่าพันธุ์ปีศาจอสรพิษของข้าเคยเกรียงไกรได้เป็นถึงยอดขุนพลของเผ่าปีศาจ นับว่าเป็นเชื่อสายที่ดี ต่อให้ข้าจะต้องอาภัพไร้พ่อแม่พี่น้องคอยสอนสั่ง ข้าก็จะต้องพากเพียรบากบั่นให้ได้ด้วยตนเอง! “พี่ไส้เดือน พี่ไส้เดือน… คิดอะไรอยู่เหรอ? ….”เป็นเสี่ยวจื่อที่เห็นเฟยหลงเลื้อยมานอนอยู่ข้างๆ กันอยู่นานแต่ไม่พูดไม่จาสิ่งใด ทั้งที่ปกติจะขยันชวนคุยเล่าเรื่องโลกภายนอกเก่งเป็นที่หนึ่งก็แปลกใจนัก เสี่ยวจื่อไม่ถูกโฉลกกับสัตว์เลื้อยคลานก็จริง แต่เพื่อนที่พูดคุยได้อย่างพี่ไส้เดือนก็หาได้ยากนัก เช่นนั้นแล้วต้นไม้ใจดีอย่างเสี่ยวจื่อก็ย่อมต้องเป็นห่วงเป็นใยเป็นธรรมดา“ข้าคิดอะไร บอกเจ้าไปแล้วเจ้าจะเข้าใจรึ?”“ก็…. ไม่น่าจะเข้าใจหรอก >_<”“ก็นั่นไง… ขนาดข้าบอกเจ้าเป็นร้อยครั้งว่าข้ามิใช่ไส้เดือน เจ้าก็ยังเอาแต่เรียกข้าว่าไส้เดือนอยู่เลย ข้าคร้านจะเถียงกับเจ้าแล้ว เจ้าต้นไม้โง่!”นอนคิดอะไรอยู่ในใจเพลินๆ ได้ยินเสียงเจ้าต้นไม้เอ๋อนี่ร้องกวนก็จำต้องผงกหัวขึ้นมาพูดคุยด้วยเสียหน่อย แต่กายก็ยังคงเลื้อยพันต้นกล้าเล็กๆ นี่ไม่ไปไหนช่วงหลายวันมานี้มันได้เรียนรู้แล้วว่ายิ่งอยู่ใกล้เสี่ยวจื่อพลังหยินหยางยิ่งเข้มข้นมาก มันจึงได้เกาะติดไม่คิดไปไหน แถมเจ้าต้นไม้นี้ก็ดูจะชอบให้อยู่ใกล้พูดคุยไร้สาระไปเรื่อยเปื่อย มันจึงยอมเมื่อยปากสักหน่อย แต่ได้พลังบำเพ็ญมาเยอะก็นับว่าเป็นเรื่องดี แค่นี้คนที่มีความเพียรเช่นข้าย่อมต้องอดทนได้!แถมเสี่ยวจื่อก็ชอบทำท่าตื่นเต้นยามที่ข้าเล่าขานเรื่องราวในดินแดนปีศาจให้ฟัง ทั้งยังชมเชยว่าข้าเก่งกาจตั้งหลายครั้ง เฟยหลงคนนี้ก็มิใช่คนใจร้าย ยอมใจดีอยู่เป็นเพื่อนเจ้าต้นไม้ขี้เหงาเสียหน่อย ถือเสียว่าทำบุญ…“เสี่ยวจื่อไม่ได้โง่นะ เสี่ยวจื่อแค่ไม่ชอบคิดเยอะแค่นั้นเอง”แม้จะเป็นต้นไม้รักสงบ แต่ก็พอจะรู้เรื่องบ้างนะ ตอนนี้เสี่ยวจื่อรู้แล้วว่าคำว่าโง่แปลว่าไม่ฉลาด ไม่ใช่พันธุ์ต้นไม้ พี่ไส้เดือนจะเรียกเสี่ยวจื่ออย่างนี้ไม่ได้!“ก็นั่นแหละที่เขาเรียกว่าโง่… เอาเถอะๆ ข้าขี้เกียจเถียงกับเจ้าแล้ว อยู่เงียบๆ นะ ข้าจะนอน”พูดจบก็กดหัวของตนเองลงไปนอนแนบกับลำตัวอีกครั้ง ระหว่างเลื่อนหัวลงก็แกล้งแลบลิ้นเลียๆ ลำต้นของเจ้าพืชบ๊องนี่ไปด้วยเนียนๆ เพราะหลังๆ มานี้มันพบว่าเจ้าต้นไม้นี้นับเป็นขุมพลังชั้นดี แค่อยู่ใกล้ก็ได้รับพลังมากมายแล้ว ยิ่งสัมผัสถูกตัวก็ยิ่งดูดซับพลังได้ดีมากขึ้นไปอีก ไม่อยากจะคิดว่าหากถอนมากินทั้งต้นพลังหยินจะมากแค่ไหน‘น่าเสียดายที่ข้าเป็นอสรพิษดำ ไม่นิยมกินพืช แค่นึกว่าต้องเคี้ยวๆ เจ้าเสี่ยวจื่อนี่ก็เหม็นเขียวแล้ว… อีกอย่างหากกินแล้วได้รับพลังมาก ไม่สู้เลี้ยงให้โตแล้วรอเก็บผลกินได้ไม่มีวันหมดไม่ดีกว่ารึ?’“เอ๋? นอนตอนนี้เหรอ? ไม่ได้สิ แดดกำลังดีเลยนะ ถ้าไม่รีบสังเคราะห์แสงเก็บอาหารไว้ เดี๋ยวคืนนี้ก็หิวหรอก”เสี่ยวจื่อก็ยังคงมึนจนเกินกว่าที่จะรู้ตัว ได้ยินอีกฝ่ายบอกว่าจะนอนตอนนี้ก็ตกใจนักราวกับอีกฝ่ายประกาศกร้าวว่าวันนี้จะไม่กินข้าวก็ไม่ปานจึงต้องรีบเอ่ยทักท้วงออกมา“….-_-…. ก็บอกแล้วไงว่าข้าเป็นงูดำ… งูดำนอนตอนกลางวัน หากินตอนกลางคืนไม่ต้องสังเคราะห์แสงน่ะ ไม่ใช่ทุกคนจะชอบแสงแดดชอบพระอาทิตย์เหมือนเจ้านะ”“ทำไมไม่ชอบล่ะ พระอาทิตย์ดีออกนะ ทำให้อบอุ่นแล้วก็ช่วยให้เติบโตด้วย เสี่ยวจื่อชอบพระอาทิตย์ที่สุดเลย >_<”“…เจ้าชอบแล้วข้าจะต้องชอบด้วยรึไง ไร้สาระเกินไปแล้ว”ฟังเจ้าเสี่ยวจื่อต้นไม้ติ๊งต๊องนี่พล่ามบอกว่าชอบพระอาทิตย์ทุกวัน เฟยหลงก็เริ่มจะรำคาญขึ้นมาบ้าง สำหรับงูเด็กอย่างเขานั้น แม้จะผ่านชีวิตมาได้แค่ห้าร้อยปี แต่ก็ได้เห็นอะไรมาเยอะกว่าเสี่ยวจื่อมากนักตั้งแต่ตอนที่อยู่ดินแดนปีศาจ จึงคิดว่าในโลกนี้มีสิ่งต่างๆ ที่น่าสนใจอีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็น ตำรายุทธ์ พลังเซียน เพชรนิลจินดา หรือแม้แต่พี่สาวรูปงาม ดังนั้นพระอาทิตย์ที่วันๆ เอาแต่เลื่อนขึ้นเลือนลง จะนับว่าวิเศษอะไรได้“เอ๋? พี่ไส้เดือนไม่ชอบพระอาทิตย์งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นพี่ไส้เดือนชอบอะไรกันล่ะ บอกเสี่ยวจื่อมาได้เลย! ถ้าเสี่ยวจื่อรู้จักเสี่ยวจื่อจะหามาให้!”จบคำของเสี่ยวจื่อ เฟยหลงก็ถึงกับต้องผงกหัวชูคอกลับขึ้นมามองเจ้าต้นไม้บ๊องนี่มีพลังบำเพ็ญเยอะ ไม่แน่อาจมีเคล็ดลับอะไรดีๆ ก็ได้ เช่นนั้นหากข้าขอให้เขาแบ่งมาให้ข้าสักสิบปีร้อยปีอาจไม่ใช่เรื่องยากก็ได้….“ข้าชอบพลังบำเพ็ญ ยิ่งมากก็ยิ่งชอบ… เจ้าหามาให้ข้าได้มั้ยล่ะ? ….”จบคำของเฟยหลง เจ้าต้นกล้าน้อยก็ถึงกับต้องทำหน้ามึนไปพักใหญ่…. ก่อนจะเอ่ยถามออกมา…“พลังบำเพ็ญคืออะไรนะ? เสี่ยวจื่อคุ้นๆ แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกเลยอ่า….”“…..-_-….. ช่างเถอะ… ข้าผิดเองที่ตั้งความหวังกับเจ้ามากไป…. เฮ้อออออ นอนดีกว่า….."“….? ……” ______________ขอบคุณคอมเมนต์ค่า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 เสี่ยวจื่อมีเพื่อนเป็นไส้เดือน

นิยายแนะนำ

บันทึกรักเทพบรรพกาล ภาค เสี่ยวจื่อไม่ว่าง...สังเคราะห์แสงอยู่ (-_-)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 เสี่ยวจื่อมีเพื่อนเป็นไส้เดือน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้