ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 422 : เจตจำนงบดขยี้ฟ้า : วิถีสูญญตาสลายค่ายกลสวรรค์

เมฆหมอกสีเลือดเบื้องบนบิดม้วนตัวอย่างเกรี้ยวกราด ท้องฟ้าเหนือวิหารสุริยันจันทราในเดือนสามฮวาเย่วบุปผาบานสะพรั่ง ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดที่แฝงไปด้วยความตาย กลิ่นอายกดดันมหาศาลทิ้งตัวลงมาราวกับขุนเขานับหมื่นลูกพร้อมใจกันถล่มทลาย

ตี้เทียนอู๋ได้เปลี่ยนรูปแบบของ **ค่ายกลกลืนฟ้า 吞天阵 (ทวินเทียนเจิ้น)** จากการดูดกลืนอย่างตะกละตะกลาม กลายเป็นการบีบอัดกฎเกณฑ์เพื่อบดขยี้ทุกสรรพสิ่งเบื้องล่างให้แหลกละเอียด!

"อึก..."

เฟิงอวี้หรานและหลินซิงเสวี่ยทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง แม้รากฐานเพิ่งยกระดับ ทว่าน้ำหนักของเจตจำนงสวรรค์ที่กดทับลงมาโดยตรงนั้นหนักหน่วงเกินจินตนาการ กระเบื้องหยกขาวบนลานวิหารเริ่มแตกร้าว เสียงลั่นเปรี๊ยะดังระงมไปทั่วบริเวณ

"มันกำลังบีบอัดมิติรอบวิหาร!" เย่วปิงอวิ๋นกัดฟันตะโกน ขณะพยายามกางค่ายกลป้องกัน ทว่าเพียงกระดาษยันต์สัมผัสอากาศ มันก็ถูกแรงดันบดขยี้จนกลายเป็นเถ้าธุลี "ค่ายกลระดับพื้นฐานทนรับกฎเกณฑ์ระดับนี้ไม่ได้!"

อาเจียยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าทุกคน ชุดคลุมสีครามสะบัดพริ้วอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาสูญตาของเขาทอประกายสีเทาหม่น จ้องมองขึ้นไปยังม่านเลือดเบื้องบน

"การใช้พลังปะทะพลังกับเจตจำนงของตระกูลเซียนโบราณ เป็นเรื่องของคนโง่เขลา" อาเจียเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน "พวกมันคิดว่าน้ำหนักของสวรรค์จะบดขยี้ทุกสิ่งได้... แต่พวกมันลืมไปว่า ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่เพียงใด ก็ไม่อาจถม 'ความว่างเปล่า' ให้เต็มได้"

มู่เฉินที่ยืนอยู่ไม่ไกล ลูบเครายาวพร้อมพยักหน้าอย่างชื่นชม "ถูกตัอง... วิถีแห่งสูญญตา มิใช่กระดองเต่าที่เอาไว้รับแรงกระแทก แต่เป็นหลุมไร้ก้นที่กลืนกินแรงกระทำ"

อาเจียยื่นมือออกไปเบื้องหน้า องค์หญิงน้อยที่ลอยตัวอยู่ข้างๆ เปล่งแสงสว่างวาบ กลายสภาพเป็น พู่กันนิรันดร์ 永恒笔 ร่วงหล่นลงในฝ่ามือของเขาอย่างนุ่มนวล

ชายหนุ่มหลับตาลง ดึงจิตวิญญาณดำดิ่งสู่ห้วงตันเถียน ทารกวิญญาณสูญตาที่นั่งอยู่กลางวงแหวนสามธาตุลืมตาขึ้นพร้อมกัน พลังปราณบริสุทธิ์ถูกสูบฉีดเข้าสู่ปลายพู่กัน

"จารึกแทรกแซง... ตาข่ายสูญญตาสลายฟ้า!"

อาเจียเปิดตากว้าง พู่กันในมือตวัดร่ายรำกลางอากาศด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่ทัน เส้นสายหมึกวิญญาณสีเทาหม่นพุ่งทะยานออกไป ไม่ใช่เพื่อสร้างโล่กำบังอันแข็งแกร่ง แต่มันสานตัวกันเป็นลวดลายตาข่ายที่บางเบาพลิ้วไหวราวกับใยแมงมุม ครอบคลุมเหนือโดมของวิหารสุริยันจันทรา

ครืนนนนน!

วินาทีที่แรงบดขยี้สีเลือดปะทะเข้ากับตาข่ายสีเทา เสียงระเบิดที่ทุกคนคาดคิดกลับไม่เกิดขึ้น ทว่ามันเกิดเสียงซี่จางๆ คล้ายเหล็กร้อนจัดถูกจุ่มลงในบ่อน้ำเย็นจัด!

แรงกดดันที่มหาศาลถูกลวดลายของอักขระสูญตา 'เบี่ยงเบน' และ 'สลาย' ให้กระจายออกไปด้านข้าง แรงบดขยี้ที่พุ่งตรงมายังวิหารจึงสูญเสียเป้าหมาย ทะลวงผ่านอากาศธาตุไปกระแทกกับเทือกเขารอบนอกจนถล่มทลายกลายเป็นหุบเหวลึกนับสิบจั้ง

"ฟู่..." อาเจียระบายลมหายใจยาว เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก การเขียนอักขระเพื่อบิดเบือนกฎเกณฑ์โดยตรงดึงพลังสมาธิของเขาไปไม่น้อย

"สำเร็จ! แรงกดดันหายไปแล้ว!" เฟิงหลิงเออร์ร้องด้วยความยินดี

ทว่า รอยยิ้มยังไม่ทันปรากฏบนใบหน้า ท้องฟ้าสีเลือดเบื้องบนก็พลันถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกขนาดมหึมาสี่สาย!

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังก้องกังวาน กลิ่นอายแห่งความตายและความเย่อหยิ่งโบราณพุ่งทะยานลงมาจากรอยแยกเหล่านั้น เงาร่างสูงใหญ่กว่าสิบจั้งนับร้อยร่างก้าวเดินลงมาเหยียบย่ำอากาศธาตุ พวกมันหล่อหลอมจากโลหะสวรรค์สีดำขลับ ตามข้อต่อสลักด้วยลวดลายบัญชาอักขระสีเลือดที่กระพริบไหวราวกับจังหวะหัวใจ

"พยนต์เทวะสวรรค์บรรพกาล 远古天神傀 (หย่วนกู่เทียนเสินขุย)..." ฉินมู่หลางชักกระบี่ออกจากฝัก นัยน์ตาหรี่แคบลง "จำนวนถึงหนึ่งร้อยตัว และทุกตัวแผ่กลิ่นอายเทียบเท่าระดับหลอมความว่างเปล่าขั้นต้น!"

เหนือทัพพยนต์เทวะเหล่านั้น ผู้อาวุโสคุมกฎทั้งสี่แห่งตระกูลเซียนโบราณ ลอยตัวอยู่ด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่ง กลิ่นอายระดับข้ามผ่านมหายานของพวกเขากดทับจนมิติรอบด้านเกิดรอยร้าว

"มดปลวกจากแดนทุรกันดาร... คิดว่าวิชามารหลอกตาของเจ้าจะต้านทานทัพสวรรค์ได้งั้นหรือ?" หนึ่งในผู้อาวุโสคุมกฎผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตา แค่นเสียงเย็นชา "ทำลายค่ายกลของมัน บดขยี้ทุกชีวิตในวิหาร อย่าให้เหลือแม้แต่เถ้ากระดูก!"

สิ้นคำสั่ง พยนต์เทวะสวรรค์บรรพกาลยี่สิบตัวแรกก็พุ่งทะยานลงมาพร้อมกัน กำปั้นศิลาที่ห่อหุ้มด้วยปราณทำลายล้าง ทุบลงบนตาข่ายสูญตาของอาเจียอย่างดุดัน!

ตูมมม!

แม้ตาข่ายสูญตาจะสลายแรงกดดันได้ แต่มันไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อรับการโจมตีทางกายภาพอันหนักหน่วงพร้อมกันถึงยี่สิบจุด เส้นสายหมึกสีเทาเริ่มปริแตก อาเจียกระอักเลือดออกมาเล็กน้อย ปฏิกิริยาสะท้อนกลับเริ่มตีกลับเข้าสู่ร่างกาย

"หากปล่อยให้พวกมันทุบตีฝ่ายเดียว ตาข่ายนี่แตกแน่!" อาเจียเช็ดเลือดที่มุมปาก "มู่หลาง อี้หราน ซิงเสวี่ย ปิงอวิ๋น หลิงเออร์! ข้าต้องการให้พวกเจ้าเบนความสนใจพวกมัน ซื้อเวลาให้ข้าวิเคราะห์บัญชาอักขระในตัวพวกมัน!"

"รับทราบ!"

สิ้นคำร้องรับ ฉินมู่หลางก็ทะยานร่างออกไปเป็นคนแรก แสงกระบี่สีเงินตัดผ่านความว่างเปล่า มิได้เล็งไปที่เกราะอันหนาหนัก แต่มุ่งเป้าไปที่ข้อต่อบริเวณลำคอของพยนต์เทวะตัวหนึ่ง เฟิงอวี้หรานปลดปล่อยเปลวเพลิงสีทองอร่าม แผดเผารอยต่อของโลหะสวรรค์จนแดงฉาน หลินซิงเสวี่ยเรียกเถาวัลย์พฤกษาสีหยกขึ้นมารัดพันข้อเท้าของศัตรู ขณะที่เย่วปิงอวิ๋นซัดกระดาษยันต์สร้างค่ายกลกักขัง ชะลอการเคลื่อนไหวของพวกมัน

เฟิงหลิงเออร์เปิดเนตรดารา หมุนวนอย่างรวดเร็ว "จุดอ่อนอยู่ที่รอยต่อใต้แขนซ้ายและแกนกลางหลังคอ! การไหลเวียนปราณของพวกมันมีจังหวะหน่วงอยู่ครึ่งลมหายใจก่อนโจมตี!"

การประสานงานของมิตรสหายทั้งห้าลื่นไหลไร้รอยต่อ แม้กำลังคนจะน้อยกว่า แต่ด้วยความคุ้นเคยและเจตจำนงที่หลอมรวม พวกเขาสามารถยับยั้งการบุกระลอกแรกไว้ได้อย่างน่าทึ่ง

ท่ามกลางการต่อสู้ที่ดุเดือด อาเจียยืนนิ่ง หลับตาลง เนตรสูญตาของเขามองทะลุผ่านรูปลักษณ์ภายนอกของศัตรู เจาะลึกเข้าไปในแกนกลางของพยนต์เทวะเหล่านั้น

"บัญชาอักขระของตระกูลเซียนโบราณ... ซับซ้อนและเต็มไปด้วยเจตจำนงแห่งการกลืนกิน" อาเจียรำพึงในใจ "หากใช้ค่ายกลทำลายล้าง มันจะยิ่งดูดซับพลังไปเสริมความแข็งแกร่ง... เช่นนั้น ข้าจะทำให้บัญชาเหล่านั้น 'สับสน' ด้วยความว่างเปล่า"

เขาประสานอินด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวาตวัดพู่กันนิรันดร์

"จารึกแทรกแซง... สูญญตากลืนเจตจำนง!"

อักขระสีเทาหม่นนับสิบตัวพุ่งทะยานออกไป ทว่ามันไม่ได้พุ่งเข้าชนเป้าหมาย แต่กลับซึมซาบเข้าไปในรอยแตกของเกราะที่เฟิงอวี้หรานเผาจนหลอมละลาย

วูบ!

พยนต์เทวะสามตัวที่ถูกอักขระสูญตาแทรกซึม พลันชะงักค้าง ดวงตาศิลาที่เคยทอแสงสีเลือดเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น บัญชาอักขระในตัวพวกมันถูกความว่างเปล่ากลืนกินเจตจำนงของตี้เทียนอู๋ไปชั่วขณะ

และในวินาทีต่อมา พยนต์เทวะทั้งสามตัวก็หันกลับไปเงื้อง้างกำปั้น ทุบเข้าใส่พยนต์เทวะฝ่ายเดียวกันอย่างรุนแรง!

ตูมมม! ตูมมม!

ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในหมู่ทัพสวรรค์ ผู้อาวุโสคุมกฎเบื้องบนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"นี่มันวิชามารอันใดกัน! มันสามารถช่วงชิงสิทธิ์ควบคุมพยนต์เทวะระดับสวรรค์ได้รึ!"

"อย่าให้มันใช้เคล็ดวิชานั้นได้อีก! บดขยี้พวกมันพร้อมกันทั้งหมด!"

ผู้อาวุโสคุมกฎทั้งสี่ประสานมือร่วมกัน กลิ่นอายระดับข้ามผ่านมหายานหลอมรวม ก่อเกิดเป็นหัตถ์สีเลือดขนาดยักษ์ที่บดบังท้องฟ้า พุ่งทะลวงลงมาหมายจะกวาดล้างวิหารสุริยันจันทราให้สิ้นซากในคราเดียว!

ทว่า ก่อนที่หัตถ์สีเลือดจะสัมผัสตาข่ายสูญตา เสียงแตรเขาสัตว์ที่ดังกังวานก้องสะเทือนฟ้าดินก็ดังขึ้นจากทิศเหนือ!

รอยแยกมิติขนาดยักษ์ถูกฉีกออก เรือเหาะปราณระดับสูงหลายสิบลำพุ่งทะยานออกมา ธงสัญลักษณ์พู่กันและหยดหมึกโบกสะบัดอย่างองอาจ กลิ่นอายหมึกวิญญาณอันเข้มข้นแผ่ซ่าน บดบังกลิ่นอายสีเลือดจนมิด

ที่หัวเรือลำหน้าสุด หลี่ชางไห่ยืนเด่นเป็นสง่า ชายชราตวัดมือขวาขึ้น ปราณหมึกวิญญาณควบแน่นเป็น 'กระบี่อักษร' ขนาดยักษ์ พุ่งทะลวงเข้าตัดหัตถ์สีเลือดของผู้อาวุโสคุมกฎจนขาดสะบั้น!

"ทายาทสายเลือดแห่งหมื่นอักขระ หลี่ชางไห่... นำพาศิษย์นับหมื่น มาเข้าเฝ้าท่านผู้นำอาเจียแล้ว!"

เสียงประกาศของหลี่ชางไห่ดังก้องกังวาน ศิษย์นับหมื่นชีวิตบนเรือเหาะคุกเข่าลงพร้อมกัน เสียงโห่ร้องถวายความเคารพดังกึกก้องสะเทือนไปถึงเก้าชั้นฟ้า

อาเจียเงยหน้าขึ้นมองกองทัพเรือเหาะ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาตวัดพู่กันนิรันดร์ ชี้ปลายพู่กันขึ้นสู่ท้องฟ้าสีเลือดเบื้องบน

"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... สหายแห่งหมื่นอักขระ บัดนี้ ถึงเวลาใช้เลือดของพวกเซียนโบราณ ฝนหมึกจารึกประวัติศาสตร์หน้าใหม่แล้ว!"

กระดานหมากแห่งสวรรค์ถูกพลิกคว่ำ สงครามระดับทวีปที่แท้จริง ได้เปิดฉากขึ้นแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ!