บทที่ 5 ป้าใหญ่หน้าหงาย
“จิ่นเป่า พอได้แล้วลูก...” หลี่ชุ่ยชุ่ยร้อนใจราวกับไฟสุมอก “พวกเรายอมแลกไก่แล้ว”
ถ้าเื่บานปลายไปกว่านี้ พวกเขามีหวังได้ขายหน้า แถมยังเสียไก่ไปด้วย
“พูดออกมาแล้ว ยังจะกลับคำอีกเหรอ!” หลี่กุ้ยฮวาหัวเราะเยาะเย้ย “ผู้ใหญ่บ้านอยู่ที่นี่พอดี ให้เขามาเป็พยานให้เลยแล้วกัน”
เย่เสี่ยวจิ่นกลับคิดว่าแบบนี้ยิ่งดีกว่า
เพราะเธอกลัวว่าหลี่กุ้ยฮวาจะกลับคำพูด
แต่ก็ยังไม่วายระแวดระวัง
เด็กน้อยกลอกตาไปมา “เอาข้าวสาร 100 จินมาให้หนูก่อน แล้วหนูจะรักษาแม่ไก่ให้”
หลี่กุ้ยฮวาไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้
เพราะปกติหล่อนมักจะกอบโกยผลประโยชน์โดยไม่ลงทุน มีหรือที่หล่อนจะยอมควักเนื้อตัวเอง?
ยิ่งไปกว่านั้น ยังแอบคิดว่า ยัยเด็กโง่ดูมั่นใจขนาดนี้ หรือว่าตัวเองจะถูกหลอกเข้าแล้ว?
โจวเหวินรุ้ยก็ยืนออกมา พูดอย่างหนักแน่นว่า “คุณเป็ผู้ใหญ่แล้ว พูดแล้วห้ามคืนคำ!”
“ใช่แล้ว พูดแล้วห้ามคืนคำ” โจวเซียวพยักหน้า
ซุนฉางซู่โกรธเล็กน้อย “หลี่กุ้ยฮวา เธอคิดว่าพวกเราว่างมากหรือไง? ถึงมานั่งฟังเธอพูดจาเหลวไหลได้ ตอนนี้จะมาบอกว่าไม่ยอมทำอย่างงั้นเหรอ?”
หลี่กุ้ยฮวาตอนนี้อยู่ในสถานการณ์ที่ถอยก็ไม่ได้ ไปต่อก็ลำบาก
เมื่อเผชิญหน้ากับผู้คนตรงหน้า เธอกัดฟันพูดว่า “ได้!”
หล่อนไม่เชื่อหรอกว่า เด็กอย่างเย่เสี่ยวจิ่นจะมีความสามารถอะไร!
เธอกลับไปที่บ้านให้สามีขนข้าวสาร 100 จินมา
ยุ้งฉางบ้านพวกเขาเต็มไปด้วยข้าวสาร
ไม่เพียงแค่ข้าวของครอบครัวตัวเองเท่านั้น ข้าวส่วนของปู่กับย่าเย่ก็แบ่งให้พวกเขาหมดแล้ว ทั้งยังไปขอข้าวจากบ้านน้องสองกับน้องสามอีก
สุดท้ายพ่อกับแม่ก็แทบไม่ได้กินเลย อาหารส่วนใหญ่ถูกขนไปยุ้งฉางครอบครัวหลี่กุ้ยฮวาจนหมด
ถึงจะเป็แบบนั้น เธอก็รู้สึกเสียดายแทบขาดใจ
เย่เสี่ยวจิ่นเห็นท่าทางอึดอัดใจของพวกเขา ก็อดขำในใจไม่ได้
แต่ในใจของหลี่ชุ่ยชุ่ยกลับรู้สึกกังวล เพราะปกติแล้วหลี่กุ้ยฮวาและสามีไม่เคยยอมเสียเปรียบใคร
ในขณะที่เย่จื้อเฉียงกลับไปขนข้าวสาร
เย่เสี่ยวจิ่นก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป เธออุ้มไก่แก่สองตัวไปที่บ่อน้ำหลังบ้าน
คนอื่น ๆ ก็เดินตามหลังไป
เด็กน้อยแอบเอาอาหารเสริมที่เตรียมไว้ให้ไก่แก่สองตัวกิน จากนั้นก็แสร้งทำเป็ลูบขนไก่เบา ๆ คล้ายปลอบใจ
จากนั้นก็ตักน้ำจากบ่อให้ไก่แก่ทั้งสองตัวกิน
“แม่ไก่ แม่ไก่ กินน้ำแล้วก็หายเร็ว ๆ นะ”
หลี่กุ้ยฮวากลอกตามองขึ้นไปบนฟ้า ยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะแล้วพูดว่า “ตอนนี้ไม่ใช่เด็กโง่แล้ว แต่มันกลายเป็เด็กบ้าไปแล้ว”
“โตไปก็คงเป็ยายแก่เพี้ยน ๆ แน่”
“ฮึ่ม ๆ ดูท่าไก่ 4 ตัววันนี้ ฉันต้องขนกลับบ้านทั้งหมดแล้ว”
“หลี่ชุ่ยชุ่ย พวกแกเป็คนตกลงเองนะ อย่ากลับคำเชียวล่ะ!”
หลี่ชุ่ยชุ่ยมองลูกสาวราวกับกำลังเล่นขายของ ในใจพลันรู้สึกทั้งท้อแท้และสิ้นหวัง
ทว่า หล่อนก็ยังเหลือความหวังสุดท้ายอยู่รำไร
ลูกสาวของเธอไม่พูดไม่จาอยู่ 3 ปี พอพูดได้ก็ฉลาดเฉลียวปานนี้ แถมยังบอกว่าตัวเองเป็เทพเหวินฉวี่ซิงลงมาเกิดบนโลกอีก…
บางทีลูกสาวเธออาจจะเป็เทพเซียนจุติลงมาจริง ๆ ก็ได้!
ถ้าอย่างนั้นวันนี้ พวกเขาก็ไม่ต้องเสียไก่แก่สองตัวนี้ไปแล้ว!
ซุนฉางซูมองแทบไม่ไหว “พวกเธอนี่ช่างเหลวไหลจริง ๆ”
“ลุงผู้ใหญ่บ้าน ใจเย็นก่อนค่ะ ดูแม่ไก่แก่สองตัวนี้สิ พวกมันหายแล้ว” เด็กน้อยปล่อยมือจากไก่แก่
จากที่นอนซมอยู่กับพื้น เดินไม่ไหว ตอนนี้ไก่แก่ทั้งสองตัวก็ค่อย ๆ ยืนขึ้น เดินโซเซไปมา
ดูเหมือนพวกมันจะกลับมามีเรี่ยวแรงในพริบตา กระพือปีกจะบินขึ้นต้นไม้
“นังเด็กสารเลว! ไก่ของฉันจะบินหนีไปแล้ว รีบจับมันไว้เร็ว!” หลี่กุ้ยฮว รีบคว้าไก่แก่ที่กำลังจะบินหนีเอาไว้
ทว่า ไก่แก่ทั้งสองตัวแรงเยอะมาก
พวกมันดิ้นรนอย่างหนัก แม้แต่หลี่กุ้ยฮวายังเกือบจับไว้ไม่อยู่
ไก่แก่ทั้งสองตื่นตระหนกจนออกไข่มาสองฟอง แต่โชคร้ายที่ตกลงบนพื้นแตกละเอียด
หลี่กุ้ยฮวาเจ็บใจจนแทบกระอักเื
“เหลือเชื่อ เหลือเชื่อจริง ๆ จิ่นเป่า หนูทำได้ยังไง?” ซุนฉางซู่มองจนตาค้าง
เย่เสี่ยวจิ่นไม่พูดความจริงออกไปแน่นอน เธอหัวเราะแล้วพูดว่า “หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน”
ซุนฉางซู่มองเย่เสี่ยวจิ่นราวกับมองเห็นขุมทรัพย์
เพราะ่นี้ฟาร์มไก่ในหมู่บ้านเกิดโรคระบาด ไก่ตายไปจำนวนมากโดยไม่ทราบสาเหตุ
แม้ว่าสัตวแพทย์จากในเมืองจะมารักษาแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผลเท่าที่ควร
ซุนฉางซู่คิดว่า ในเมื่อเย่เสี่ยวจิ่นมีความสามารถขนาดนี้ ทำไมไม่พาเธอไปที่ฟาร์มไก่เพื่อรักษาไก่ล่ะ?
เมื่อคิดเช่นนี้ สายตาที่ซุนฉางซู่มองเย่เสี่ยวจิ่นก็อ่อนโยนขึ้นมาก
“จิ่นเป่า หนูชนะพนันแล้ว”
“หลี่กุ้ยฮวา ข้าวสาร 100 จินนี้ เธอต้องให้พวกเขา”
หลี่กุ้ยฮวากลับพลิกลิ้นอีกครั้ง “เป็ไปไม่ได้! ข้าวสาร 100 จิน พวกเราสามารถใช้กินได้อีกนานแค่ไหน? ให้พวกเขาไปหมด พวกเราจะกินลมตะวันตกเฉียงเหนือ*[1]หรือไง?”
โจวเซียวเดินออกมา ขมวดคิ้วมองหลี่กุ้ยฮวา
“พูดอย่างไรก็เป็อย่างนั้น ไม่มีสิทธิ์กลับคำ”
ลี่กุ้ยฮวาเห็นว่าแม้แต่ผู้ใหญ่บ้านยังให้เกียรติชายหนุ่มคนนี้ ก็ไม่กล้าทำตัวกร่างใส่เขา
“พวกแกจะเอาข้าวของฉัน ก็เหมือนกับเอาชีวิตฉันไปนั่นแหละ ฉันไม่ได้อยากจะขัด แต่ฉันก็ไม่มีทางเลือกจริง ๆ ผู้ใหญ่บ้าน”
ตอนนั้นเอง เย่จื้อเฉียงก็ขนข้าวมาถึงพอดี
เห็นเมียทำท่าทางแบบนี้ ก็คิดว่าเธอถูกกลั่นแกล้ง
รีบคว้าไม้คานขึ้นมาทันที “พวกแกทำอะไรกัน? คิดจะรังแกเมียฉันตอนฉันไม่อยู่รึไง?”
ซุนฉางซู่ตะคอกเสียงดัง “ยอมรับความพ่ายแพ้ ไก่ก็รักษาให้หายแล้ว ข้าวสารก็ทิ้งไว้ พวกเธอกลับบ้านไปได้แล้ว”
เย่จื้อเฉียงถึงกับพูดไม่ออก
ก่อนหน้านี้ลี่กุ้ยฮวาบอกเขาว่า แค่เอาข้าวมาทำเป็พิธีเท่านั้น
ไม่เพียงแต่จะไม่เสียข้าว แถมยังได้แม่ไก่กลับไปอีกสองตัว
ทำไมถึงลงเอยด้วยการสูญเสียทั้งเมียทั้งทหาร*[2]ไปแบบนี้!
“ยังไม่รีบไสหัวไปอีก! ถ้ายังอยู่สร้างความวุ่นวาย ฉันจะแฉให้ทุกคนรู้ว่าพวกแกสองผัวเมียรังแกคนอื่นยังไง!”
หลี่กุ้ยฮวาหัวใจแหลกสลาย พยุงเย่จื้อเฉียง หิ้วไก่แก่สองตัวที่ดิ้นพล่านกลับบ้าน
ระหว่างทางเธอร้องไห้ตลอดทาง พอนึกถึงข้าวสาร 100 จิน ที่ตกเป็ของแม่ลูกคู่นั้น ยิ่งคิดยิ่งโกรธ พอกลับถึงบ้านก็ล้มตัวลงนอน หมดอาลัยตายอยาก
“หลี่ชุ่ยชุ่ย เธอทำงานที่สวนผลไม้อยู่ใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ ผู้ใหญ่บ้าน...”
“ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป เธอไม่ต้องไปสวนผลไม้แล้ว ฉันจะย้ายเธอไปทำงานที่ฟาร์มไก่” ซุนฉางซู่พูดด้วยรอยยิ้ม “ถึงสิ้นปีจะได้ส่วนแบ่งไข่ไก่กับแม่ไก่เพิ่มอีกหน่อยเป็ไง”
หลี่ชุ่ยชุ่ยไม่ได้คาดคิดว่าจะมีเื่ดี ๆ แบบนี้ ในใจก็ลังเลอยู่บ้าง
สุดท้ายก็พูดอย่างซื่อสัตย์ว่า “ขอบคุณค่ะ ผู้ใหญ่บ้าน ฉันทำงานในสวนผลไม้ก็ดีอยู่แล้ว”
“ทุกคนก็ดูแลฉันดี”
ถ้าเธอจากไปดื้อๆ คนอื่นจะคิดอย่างไร?
ซุนฉางซูไม่คิดว่าหลี่ชุ่ยชุ่ยจะปฏิเสธ จึงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ไม่ต้องรีบปฏิเสธหรอก ลองกลับไปคิดดูก่อนสิ”
สายตาของโจวเหวินรุ้ยชำเลืองมองเย่เสี่ยวจิ่นตลอดเวลา
เขาคิดไม่ตก น้องสาวคนนี้เป็เทพเซียนหรือเปล่า? ถึงทำให้ไก่แก่ที่ใกล้ตายกลับมามีชีวิตชีวาได้
ต่อมาก็ส่ายหัว โลกนี้จะมีเทพเซียนได้อย่างไรกัน!
หลังจากที่ทั้งสามคนกลับไป หลี่ชุ่ยชุ่ยมองดูข้าวสารหนึ่งกระสอบในบ้าน
เธอััมันครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับฝันไป
ในอดีตเมื่อถูกกลั่นแกล้ง หล่อนยังพอกล้ำกลืนฝืนทน ยอมเสียเงินเสียทองเพื่อให้พ้นภัยได้
แต่ลูกสาวสุดที่รักของเธอ กลับทำให้สามีภรรยาหลี่กุ้ยฮวา ยอมมอบข้าวสารมาให้หนึ่งกระสอบได้ เพียงแค่เอ่ยปากไม่กี่คำ
แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกเหมือนล่องลอยในความฝัน
“จิ่นเป่า นี่... นี่มันเื่จริงใช่ไหม?”
“ใช่จ้ะแม่ มันคือเื่จริง” เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มหวาน
อย่างน้อยสามเดือนนี้ พวกเขาก็ไม่ต้องทนอดอยากแล้ว
[ยินดีด้วยกับโฮสต์ที่ปกป้องวิกฤตของครอบครัวได้สำเร็จ และยังนำพาผลประโยชน์มาสู่ครอบครัว ได้รับรางวัล โอกาสสุ่มระดับสูง +1]
เสียงของระบบดังขึ้นอย่างกะทันหัน
หัวใจของเย่เสี่ยวจิ่นเต้นแรง รางวัลระดับสูง?
แค่รางวัลระดับ B ที่ได้จากการสุ่มรางวัลระดับทั่วไป ยังวิเศษขนาดนั้น
แล้วรางวัลระดับสูง อย่างแย่ที่สุดก็ต้องเป็รางวัลระดับ A แล้วคราวนี้จะสุ่มได้อะไรดี ๆ อีกนะ?
[1] กินลมตะวันตกเฉียงเหนือ หมายถึง อดอยากหรือไม่มีอะไรกิน ในอดีต ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีนเป็พื้นที่แห้งแล้ง ผู้คนยากจน จึงมักจะไม่มีอะไรกิน
[2] สูญเสียทั้งเมียทั้งทหาร หมายถึง บุคคลที่สูญเสียทั้งผลประโยชน์และบุคคลสำคัญ เปรียบเสมือนการสูญเสีย ‘เมีย’ ที่เป็ผลประโยชน์ และ ‘ทหาร’ ซึ่งเป็ตัวแทนของบุคคลสำคัญ
1.17M
