CURSE GEAR ยุทธภัณฑ์ต้องสาป

ควานที่กำลังหมดหวังไร้หนทางอยู่ แล้วจู่ๆในจังหวะนั้นก็มีดาบเล่มหนึ่งพุ่งเข้ามาและปักอยู่ที่หน้าของเขา ควานเงยหน้าขึ้นมาด้วยความแปลกใจ

“เอ๋!? ในที่แบบนี้ทำไมถึงมีดาบลอยมาปักอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ อ๋อ~นี่ฉันคงตายแล้วสินะถึงได้มีอะไรแบบนี้เกิดขึ้นน่ะ”

ควานยิ้มพร้อมกับทำหน้าตาเศร้าสร้อย

 “ถ้าเจ้ายังไม่อยากตายก็จงหยิบดาบที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมาซะ! เจ้าคนไร้ประโยชน์”

เสียงปริศนาดังขึ้นมาในหัวของควาน

ควานสะดุ้งเฮือกด้วยความมึนงงและพูดออกมาด้วยประโยคสั้นๆว่า

“ห๊ะ!?”

…….

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้สักพักหนึ่งทางด้านนอสกำลังวิ่งกลับไปหาควานอย่างเร่งรีบ ด้วยความเป็นห่วงควานนอสก็เลยใช้เนตรมนตราและลองพยายามตรวจจับเวทย์มนของควานที่อยู่ไกลออกไปพรางวิ่งไปด้วย

“ขอให้ยังปลอดภัยทีเถอะคุณควาน”

แม้ว่านอสตอนนี้จะใส่รองเท้าสปีดไปแล้วแต่ระยะทางมันก็ยังไกลอยู่ดี 

นอสจ้องมองไปข้างหน้าด้วยความขะมักเขม้น ในที่สุดความพยายามของนอสก็สำฤทธิ์ผล นอสเริ่มมองเห็นออร่าของควานและชายชุดดำได้แล้ว

“อ๊ะ! ในที่สุดมองเห็นแล้ว”

“เดี๋ยวนะดูเหมือนคุณควานกำลังแย่มากๆเลยปริมาณออร่าที่แผ่ออกมาจากร่างกายเขามีน้อยมากๆเลยแล้วไหนจะอาวุธของเขาที่มันเหมือนใกล้จะพังแล้วนั่นอีก”

นอสมองไปที่ขวานของควานที่เหมือนใกล้จะพังเต็มที

นอสทำหน้าครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะถามลิลิธ

“นี่ลิลิธเธอจะว่าไงถ้าฉันจะให้คุณควานใช้อาวุธต้องสาป”

ลิลิธที่ฟังคำถามของนอสก็นิ่งไปสักพัก

“ท่านแน่ใจแล้วหรอคะ”

ลิลิธถามนอสกลับ

นอสไม่พูดแค่พยักหน้าตอบกลับไป ลิลิธที่เห็นแบบนั้นก็พูดขึ้น

“การที่จะให้คนที่ไม่ได้ครอบครองฉันใช้เขาอาวุธประเภทนี้มันเสี่ยงที่เขาอาจจะเกิดคุ้มคลั่งระหว่างการต่อสู้ได้นะคะ”

ลิลิธเงียบไปก่อนจะพูดต่อ

“แต่ถ้าท่านนอสยังจะฝืนให้คนคนนั้นใช้อยู่ล่ะก็ ฉันแนะนำว่าให้มอบเล่มที่ไม่สมบูรณ์เล่มนั้นที่ท่านนอสตีไปดีกว่า เพราะมันจะควบคุมง่ายกว่าตัวที่สมบูรณ์ด้วยค่ะ”

“เอาแบบที่เธอว่ามาก็ได้ ยังไงฉันก็เชื่อว่าคุณควานเขาจะสามารถรับมือกับสิ่งนี้ได้แน่ฉันรู้สึกได้ เขาเป็นคนที่มีจิตใจที่เข้มแข็งคนหนึ่งเลยจากที่ฉันเห็น แต่ฉันอยากจะให้เธอไปคอยดูคุณควานด้วย เพราะเขาอาจจะถูกมันควบคุมก่อนจะได้ใช้ก็ได้เพราะฉันยังไม่เคยให้ใครใช้ของพวกนี้มาก่อนเลย”

นอสพูด

“ตามที่ท่านนอสต้องการค่ะ”

ลิลิธพูดด้วยเสียงนิ่งเฉย

อีกนิดเดียวนอสก็จะถึงจุดที่ควานกำลังสู้อยู่แล้ว และนอสก็เห็นว่าตอนนี้ขวานของควานนั้นได้พังไปเรียบร้อยแล้วและควานได้ทรุดตัวลงเหมือนกับว่าเขากำลังจะตายแล้ว

“แย่แล้วไม่มีเวลาแล้ว ลิลิธฉันจะเขวี้ยงดาบไปก่อนเธอล่วงหน้าไปพร้อมกับดาบก่อนเลย ฉันว่าถ้าวิ่งไปไม่ทันช่วยคุณควานแน่”

นอสพูดพร้อมกับหยิบดาบขึ้นมา

“ทอรัส”

นอสเรียกชุดเกราะออกมาแบบเร่งรีบและกำดาบในมือแน่นพร้อมกับใช้เวทย์เสริมพลังกายไปที่แขนข้างที่จะเขวี้ยงดาบไป นอสเล็งและจัดการเขวี้ยงดาบออกไปทันทีและสุดท้ายมันก็มาปักลงที่หน้าของควานและช่วยชีวิตเขาได้ทันพอดิบพอดี

นอสรีบพุ่งเข้าไปหาควานที่กำลังมึนงงอยู่ทันที

“คุณควานยังไหวไหมครับ”

นอสรีบถามขึ้น

ควานที่เจอเข้ากับนอสก็ตกใจ

“อ้าวคุณนอส คุณก็ตายแล้วหรอครับ นี่คุณอาจจะไม่เชื่อนะครับเมื้อกี้ผมได้ยินเสียงแว่วอะไรในหัวไม่รู้ด้วยแหละครับ”

“ตั้งสติได้แล้วครับคุณควานพวกเรายังไม่ตายนะครับ แล้วเรื่องเสียงนั้นไว้ค่อยว่ากันตอนนี้ทำตามเธอไปก่อน”

นอสรีบพูดรวบรัดเตือนสติของควานและพยุงเขาขึ้นมา

ควานเหม่อลอยอยู่สักพักก่อนจะได้สติ

“งั้นผมและคุณนอสก็ยังไม่ตายกันสินะครับแบบนี้”

ควานถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ

“ชิส์! อีกนิดเดียวฉันเกือบจะทำสำเร็จแล้วเชียวแกสะเออะออกมาช่วยมันทำไมวะ”

ชายชุดดำพูดด้วยใบหน้าที่ดูจะอารมณ์เสียสุดๆ

“ขอโทษทีละกันที่ฉันมาขัดจังหวะแกในการปลิดชีวิตผู้ว่าจ้างฉันอ่ะนะ ที่สำคัญถ้าแกฆ่าเขาไปใครจะมาจ่ายเงินฉันละจริงไหม”

นอสพูดออกมาด้วยท่าทางนิ่งเฉย หลังพูดจบนอสก็หันหน้ากลับมาทางควาน

“คุณควานฝากจัดการตรงนี้ด้วยนะครับ ส่วนผมมีธุระกับไอ้เจ้านักยิงธนูที่มันซ่อนตัวอยู่แถวนี้นิดหน่อย”

นอสพูดพร้อมกับวิ่งฉีกออกไปด้านข้างทันที

“อ้าวเดี๋ยวสิครับผมจะสู้ยังไงเพราะผมไม่มี….”

ควานกำลังจะพูดต่อก็ถูกลิลิธพูดตัดไปก่อน

“เลิกงอแงแล้วหยิบสิ่งที่ท่านนอสมอบให้ซะ อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำสอง”

ลิลิธพูดเสียงที่เย็นชาใส่ควาน

“อ่ะ!! ก็ได้ครับๆ คุณโกรธอะไรผมมาหรือเปล่าครับเนี่ยทำไมเย็นชากันจังเลย”

ควานพูดด้วยความลนลานพร้อมกับหยิบดาบขึ้นมา

เมื่อควานสัมผัสเข้ากับดาบ ทันใดนั้นออร่าที่ดูมืดหม่นและความรู้สึกแปลกๆก็เริ่มส่งเข้าในร่างของควานที่ละนิด

“อ๊าก! อะไรเนี่ย”

ควานเริ่มได้ยินเสียงที่ดูน่าสยดสยองมากระซิบที่ข้างหูของเขา ดวงตาของควานเริ่มมีอาการพล่ามัวอย่างเห็นได้ชัด

ฆ่า~ แกจะต้องฆ่ามัน!~ ฆ่า~

เสียงมันกระซิบเริ่มคืบคลานเข้ามาและกัดกินควานไปเรื่อยๆ

“อย่าให้เสียงที่เข้ามาในหัวครอบงำตัวเจ้า จงต่อต้านและยืนหยัดขึ้นซะเจ้าคนไร้ประโยชน์ ถ้าเจ้าอยากตายมากก็ปล่อยให้มันกัดกินตัวเจ้าไป แต่ถ้าเจ้ายังอยากจะมีชีวิตรอดก็อย่าได้ยอมให้มันยึดร่างของเจ้าได้”

ลิลิธพูดใส่ควานด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉยเหมือนเดิม

ควานที่ได้ยินแบบนั้นก็กัดปากเพื่อเรียกคืนสติตัวเอง

“ฉันยังไม่อยากจะมาตายในที่แบบนี้หรอกนะ”

ควานพยายามต่อต้านดาบอยู่สักพักในที่สุดความรู้สึกนั้นก็ค่อยๆหายไปกลับมาสู่สถานการณ์ปกติแบบเดิม

“ฟู่ว~ เอาล่ะมาเริ่มยกสองกันเลยดีกว่าคุณชายชุดดำ”

ควานถอนหายใจและพุ่งเข้าไปใส่ชายชุดดำแทบจจะทันที ควานไม่ปล่อยโอกาสให้ชายคนนั้นได้มีโอกาสจะได้ปริปากเลย 

เมื่อเห็นว่าควานพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำก็พุ่งเข้าใส่ควานเช่นกันทั้งสองกับมาปะทะกันอีกรอบ ชายชุดดำโจมตีใส่ควานชุดใหญ่ แต่ควานก็สามารถป้องกันไว้ได้ทั้งหมด 

“สุดยอดดาบอะไรกันเนี่ย”

 หลังจากลองใช้ดาบไปสักพักควานก็รู้สึกทึ่งกับความแข็งแกร่งของดาบเล่มนี้อย่างมากไม่ว่าจะทั้งความแข็งหรือความยืดหยุ่นของมัน

“นี่คุณนอสเขาไปเอาของแบบนี้มาจากไหนกันแน่นะ”

ควานคิดในใจ

ในช่วงแรกนั้นควานเป็นฝ่ายที่ถูกไล่ต้อนเพราะเขายังไม่คุ้นชินกับดาบเพราะก่อนหน้านี้เขาใช้ขวานไป ทำให้ต้องใช้เวลาสักพักในการปรับตัว และตอนนี้ควานก็รู้สึกว่าทุกอย่างมันเริ่มเข้ามือแล้ว เลยทำให้กลายเป็นว่าตอนนี้ชายชุดดำเริ่มจะเป็นฝ่ายที่ถูกไล่ต้อนซะเอง

“อึก!! ต่างกับตอนที่มันถือขวานเลย แค่เปลี่ยนอาวุธก็ทำให้มันแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้เลยหรอเนี่ย”

ชายชุดดำพึมพำ

ชายชุดดำเริ่มหมดความอดทนเต็มทีแล้วจึงตะโกนอัดหน้าควานไป

“โว้ยย แค่เปลี่ยนอาวุธแล้วแข็งแกร่งขึ้นอย่ามาทำเป็นได้ใจหน่อยเลยเวรเอ้ย!!!”

ชายชุดดำหยิบมีดสั้นออกมาอีกเล่มหนึ่งแล้วก็จับดาบแต่ละข้างด้วยสไตล์ที่แตกต่างกัน

ชายชุดดำเริ่มถ่ายพลังเวทย์เข้าไปที่มีดทั้งสองเล่มพร้อมกับพุ่งเข้าหาควานอีกครั้ง

“คมเขี้ยวผสาน!!”

มีดทั้งสองเล่มแทงเข้าใส่ควานจากทั้งสองด้านด้วยความรวดเร็ว

ควานไหวตัวทันและใช้ดาบบล็อคมีดไว้ได้หนึ่งเล่มแต่ก็ต้องแลกกับที่ควานโดนฟันไปที่เอวข้างหนึ่งจนได้

“อึก!”

ควานใช้มือกำแผลที่เอวทันทีเพราะสัญชาตญาณ 

“ฮ่าๆก็ไม่เท่าไหร่นี่หว่าคุณชาย”

ชายชุดดำพูดพร้อมกับสะบัดคราบเลือดที่มีดออก

ควานที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนกับกำลังคิดอะไรอยู่ก็เริ่มพูดออกมา

“งั้นก็มาจบเรื่องนี้กันเลยดีกว่า”

ควานเงียบไปสักพักก่อนจะเริ่มพูด

“ใจจริงฉันก็ไม่อยากจะใช้มันเท่าไหร่เพราะยังฝึกได้ไม่ชำนาญเลยแต่ในสถานการณ์แบบนี้คงจะไม่มีทางเลือกแล้วล่ะไหนๆก็ได้ใช้ดาบแล้วก็ขอหน่อยแล้วกัน”

ควานจับดาบแน่นและวาดมันออกไปด้านบนและหลับตาลงควานเริ่มถ่ายโอนพลังเวทย์ไปที่ดาบออร่าของควานเริ่มเปลี่ยนจากที่ฟ้าปรับเปลี่ยนกลายเป็นสีม่วงหม่นออกมาจากดาบทีละนิด

ชายชุดดำที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้ม

“ฮึ! ก็ไม่รู้หรอกนะว่าคิดจะทำอะไรแต่ฉันไม่ปล่อยให้ทำหรอกเว้ย”

ชายชุดดำพุ่งเข้าใส่ควานเหมือนกับครั้งก่อนมีดของเขาเรืองแสงออกมาเด่นชัดเจน

“คมเขี้ยวผสาน!!”

รอบนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนควานไม่ได้คิดจะหลบแต่กลับยืนนิ่งอยู่ในท่าทางแบบเดิม เมื่อมีดพุ่งเข้ามาใกล้เต็มทีแล้วในจังหวะนั้นควานก็ลืมตาขึ้นพร้อมกับตอบโต้ชายชุดดำแบบฉับไว

“ไลท์นิ่งสแลช”

ในจังหวะนั้นจู่ๆดาบของควานก็มีความเร็วสูงขึ้นจนตาแทบจะมองไม่ทันควานใช้จังหวะนั้นตัดแขนทั้งสองข้างของชายชุดดำ การตัดที่เหมือนกับการหั่นเต้าหู้ทำให้แขนของชายชุดดำถูกตัดทันทีและควานจะเล็งไปที่หัวต่อแต่เขาก็พลาดไปโดนที่กลางอกแทนเพราะยังฝึกได้ไม่ชำนาญ

“อ๊ากกกกกกแขนของฉัน!!”

ชายชุดดำที่กำลังยิ้มเพราะคิดว่าตัวเองจะชนะแล้วกลับต้องกรีดร้องออกมาเพราะตอนนี้เขาเสียแขนทั้งสองข้างไปเรียบร้อยแล้ว

………………