ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        เมื่อกล่าวถึงหลงเซี่ยวอวี่หลังจากที่จากไป

        เทือกเขาสูงเสียดฟ้ายอดเขาสูงตระหง่านขึ้นไปในชั้นเมฆอันแสนอันตรายราวกับมิอาจสั่นคลอนให้แก่ผู้คนที่เฝ้ามอง

        ทว่าบนยอดเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเมฆหมอกในตำแหน่งที่โดดเด่นที่สุดกลับมีตำหนักที่งดงามโอ่อ่าตั้งอยู่อวี่กง

        นี่คือสิ่งก่อสร้างที่หรูหราสง่างามอย่างหาที่เปรียบมิได้อิฐทุกก้อน กระเบื้องทุกแผ่นวิจิตรประณีต สีทองอร่ามแวววาว

        สองข้างของตำหนักขนาดใหญ่มีองครักษ์มากฝีมือที่เลือกจากหนึ่งในหมื่นเข้าแถวเป็นสองฝั่งท่าทีเคร่งขรึมดุดัน

        แต่ละคนรูปงามร่างสูงตระหง่านดั่งต้นสน เปี่ยมไปด้วยความแข็งแกร่ง ยืนอย่างองอาจผ่าเผยเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่วุ่นวายแม้แต่น้อย เพียงเห็นก็รู้ว่าฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงและไม่ง่ายดาย

        ตำหนักอวี่กงที่อยู่เหนือสิ่งใดนั้นแผ่ซ่านพลังอันยิ่งใหญ่โอ่อ่าสง่างาม ไม่มีที่ใดที่ไม่สะท้อนถึงความทรงอำนาจน่าเกรงขาม

        ทว่า อวี่กง คำง่ายๆ เพียงสองคำก็ทำให้คนสั่นสะท้าน เพียงแค่เห็นก็ทำให้คนหวาดกลัวจนก้าวถอยหลัง

        เพราะที่นี่เป็นสถานที่ส่วนพระองค์ของฉีอ๋องและที่นี่เป็นอันดับสองของหกสถานที่ที่ทรงอิทธิพลในแผ่นดินใหญ่หมิงเยว่ทุกคนล้วนได้ยินว่าเป็นสถานที่กินคนไม่คายแม้แต่กระดูก

        ทว่าในส่วนที่ลึกที่สุดของตำหนักโอ่อ่าหรูหราแห่งนี้ กลับมีสวนที่งดงามแปลกตาอันลึกลับเป็นที่สุด

        สวนมีขนาดใหญ่มีโขดหินและน้ำตกส่งเสียงซ่าๆ ไม่หยุดหย่อน สิ่งปลูกสร้างที่เต็มไปด้วยความสวยงามสะท้อนแสงระยิบระยับจนตาพร่าเบลอ

        ระหว่างศาลาประดับประดาไปด้วยต้นไม้อันมีชีวิตชีวาและก้อนกรวดสีขาวธรรมชาติเงียบสงบ บรรยากาศงดงามชวนหลงใหล

        พื้นปูด้วยหยกสีขาวมันแพะส่องประกายแวววาว ทั้งสวนนั้นมีเสน่ห์เรียบง่ายอันสง่างาม

        ในสวนหลงเซี่ยวอวี่สวมชุดคล่องตัวสีขาวราวหิมะ มือเรียวยาวชุ่มชื้นหนุนไว้ใต้ศีรษะนอนอยู่บนเก้าอี้เอนใต้ต้นไม้ตามอำเภอใจ

        อาภรณ์สีขาวที่ห้อยลงมาจากเก้าอี้เอนย่อมต้องระไปตามพื้นซ้อนกันเป็นชั้น บิดหมุนเป็นเกลียว เมื่อลมแผ่วเบาพัดผ่านก็เหมือนผิวน้ำสะท้อนแสงที่ระลอกไหวน้อยๆ อย่างงดงาม

        บนโต๊ะไม้จันทน์มีกาน้ำชาวางไว้ไอน้ำพวยพุ่ง กลิ่นหอมของชาจางๆ ลอยวนไปในอากาศ ทำให้คนผ่อนคลาย

        แสงแดดยามบ่ายเจิดจ้าทว่าไม่ร้อนสายลมอบอุ่นพัดผ่านต้นไม้ ลอดช่องว่างระหว่างใบไม้พัดพาใบที่กระดำกระด่างให้ร่วงโรยจนเต็มโต๊ะไม้จันทน์

        ช่วงเวลางดงามร่มเย็นสุขสงบ!

        คนที่นอนอยู่มีเครื่องหน้าทั้งห้าอันงดงาม โครงหน้าคมคาย หล่อเหลา รูปงามไม่ธรรมดา บนตัวราวกับถูกอาบด้วยรัศมีที่งดงามที่สุดในโลกใบนี้เพียงแค่พินิจมองหนึ่งครา ก็ทำให้คนไม่อาจละสายตาได้

        เยวี่ยหลิงหลงยืนอย่างสงบอยู่ตรงประตูไม่ไกลสวมใส่ชุดสีขาวหิมะ งามเหนือสิ่งสกปรก กระโปรงพลิ้วไหว ยืนอย่างอ่อนหวานเสมือนนางเซียนที่ลงมาจุติยังโลกมนุษย์

        ดวงตาที่ฉ่ำน้ำทอประกายระยิบระยับมองบุรุษผู้สง่างามเป็นหนึ่งในอาภรณ์สีขาวที่นอนอยู่บนเก้าอี้เอนราวกับกำลังมองสมบัติล้ำค่า

        นัยน์ตางามมีแสงวาบผ่านแววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างไม่รู้ตัว...

        นางอยากเดินไปใกล้ๆ เพื่อมองบุรุษที่ทำให้นางหลงใหลจนเก็บไปเพ้อฝันอย่างละเอียดยิ่งนักทว่านางมิอาจทำและมิกล้า

        มีเพียงเช่นนี้นางจึงจะได้เฝ้ามองเขาอย่างเงียบๆ

        นางเข้าใจเขาดีเพราะเพียงแค่เดินเข้าไปใกล้ นางก็จะไม่มีโอกาสไปตลอดกาล

        บุรุษผู้นี้...เมื่อห้าปีก่อนนางได้พบเขาเป็นครั้งแรกด้วยความบังเอิญ

        ยามนั้นเพียงชำเลืองชั่วแวบเดียวแต่เงาของเขากลับสลักลงในส่วนที่ลึกสุดในหัวใจนางอย่างแนบแน่น ไร้หนทางลบเลือน

        สามปีก่อนหรือบางทีอาจจะเป็นเพราะโอกาสที่นางตั้งใจสร้างขึ้นมาจึงโชคดีที่สละตัวช่วยชีวิตเขา ถึงได้มีโอกาสอยู่ข้างกายเขา

        เดิมนางคิดว่า นางมีต้นทุนเป็นความงามจากสวรรค์สามารถเคียงบ่าเคียงไหล่เขาได้!

        เดิมนางคิดว่าขอเพียงได้เข้าใกล้เขา โลกของนางก็จะถูกเติมเต็ม!

        ทว่า...ต่อมานางถึงได้รู้ว่า ไม่ว่านางจะมีโอกาสที่สร้างขึ้นมานั่นหรือไม่เขาก็จะมาหานางโดยที่ไม่เปลืองแรง

        เพื่อบุคคลสำคัญในชีวิตเขาเขาจึงมาหานาง และในสายตาเขา นางก็เป็นเพียงเครื่องมือที่มีประโยชน์ และสำคัญยิ่ง

        บางทีอาจจะเพราะนางเคยช่วยชีวิตเขาอาจเพราะคนสำคัญผู้นี้ อาจจะเพื่อตอบแทนบุญคุณ

        นางจึงมีทุกสิ่งเช่นปัจจุบันและทุกสิ่งนี้ก็เป็นเขาที่มอบให้ ทว่าเขาเองกลับไม่เป็นของนางแม้แต่น้อย

        และเป็นเพราะบุคคลสำคัญนี้ปัจจุบันนางจึงได้โอกาสเพียงหนึ่งเดียวสามารถแสดงความรักและชื่นชมภายในใจออกมาต่อหน้าเขาโดยไร้การซ่อนเร้นทว่าก็ยังมิอาจทำให้เขามองเห็นได้

        แม้เขาจะสูงศักดิ์มิอาจเปรียบไกลเกินเอื้อม แต่เขาพูดว่าเพราะบุคคลสำคัญคนนี้ นางสามารถทำทุกอย่างได้ตามใจปรารถนาระหว่างพวกเขาไม่มีความสูงส่งต่ำต้อย ทว่าก็มาถึงแค่เพียงความสัมพันธ์ขั้นนี้

        แม้จะเป็นเวลาสั้นๆ สามปีแต่นางก็คุ้นเคยกับเขานัก คุ้นเคยยิ่งกว่าใครๆ

        ดังนั้นไม่ว่าเรื่องใดนางล้วนทำได้ตามใจปรารถนาทว่ากลับมิอาจแสดงความรักเทิดทูนของนางออกไปต่อหน้าเขาได้แม้แต่น้อย

        ต่อให้เป็นเช่นนั้นนางก็ยังยินยอมพร้อมใจ!

        ก่อนหน้านี้แค่มีเพียงโอกาสได้เฝ้ามองเขาอย่างเงียบๆ นางก็พอใจแล้ว

        เดิมนางคิดว่าความเย็นชาไร้ความรู้สึก หยิ่งทระนงที่ไม่ว่ากับผู้ใดก็เป็นเช่นนี้ของเขาจะไม่มีวันแปรเปลี่ยนไปตลอดกาล

        เดิมนางคิดว่านางเป็นสตรีเพียงคนเดียวที่ได้เข้าใกล้เขา เป็นคนเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้

        เดิมนางคิดว่าจะต้องมีสักวันที่นางหลอมละลายหัวใจเย็นเยียบของเขา เข้าใกล้เขาอย่างช้าๆ

        ทว่า ไม่รอให้ถึงวันที่นางหลอมละลายใจที่เย็นเยียบของเขาทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

        เปลี่ยนไปจนมิอาจตั้งตัวไร้ซึ่งเค้าลางล่วงหน้า!

        วันนั้นเป็นเพราะบุคคลสำคัญคนนั้นนางจึงได้ไปหาเขาด้วยความยินดีเต็มอกนางคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจะใกล้เข้ามาอีกเพียงเล็กน้อยเพราะเรื่องนี้

        เพียงแค่เล็กน้อยนางก็ยินดีแล้ว!

        แต่...นั่นเป็นเพียงแค่ความคิดนางเท่านั้น

        วันนั้นนางเห็นเองกับตาว่ามีสตรีสภาพอเนจอนาถไม่มีชิ้นดีขี่ม้าตัวเดียวกับเขา ถูกเขาโอบไว้ในอ้อมแขนแน่นและยังขี่อาชาเปินเหลยด้วยกัน

        เขามีโรครักสะอาดขั้นรุนแรงต่อให้นางสามารถเข้าใกล้เขาได้ แต่กลับแตะต้องเขาไม่ได้แม้แต่น้อยทว่าในวินาทีนั้นนางกลับได้เห็นว่าในอ้อมกอดของเขามีสตรีที่ทั่วทั้งกายเต็มไปด้วยคราบโลหิตสกปรก

        สวรรค์รับรู้ว่าในชั่วขณะนั้นเอง ภายในใจนางก็ริษยาจนเกือบคลุ้มคลั่ง

        เพียงนิดเดียวเท่านั้นเพียงแค่นิดเดียวนางก็อยากพุ่งเข้าไปโดยไม่สนใจทุกอย่าง แต่นางมิอาจทำและยังต้องแย้มยิ้มรับ

        อาชาเปินเหลยเป็นม้าที่พยศดื้อรั้นรูปงามไม่ธรรมดา หยิ่งทระนงเหมือนผู้เป็นนายของมัน ผู้อื่นล้วนเข้าใกล้มันไม่ได้

        ก่อนหน้ามีครั้งหนึ่งที่นางพูดกึ่งๆ ล้อเล่นว่าอยากขี่อาชาเปินเหลย

        แม้ภายนอกจะเป็นเพียงการล้อเล่นแต่ในใจกับปรารถนายิ่งนัก เพราะนางจะสามารถปราบพยศม้าที่มีเพียงเขาขี่เท่านั้น

        แต่กลับถูกเขาปฏิเสธและเป็นการปฏิเสธที่เด็ดขาดโหดร้าย เขาพูดว่า ม้าทั้งใต้หล้านี้เจ้าล้วนขี่ได้มีเพียงอาชาเปินเหลยเท่านั้นที่เจ้าไม่มีคุณสมบัติขี่มัน

        เจ้าไม่มีคุณสมบัติ...สี่คำที่คมกริบและทำร้ายผู้อื่นมากมายนัก

        เขาบอกว่านางไม่มีคุณสมบัตินางก็ไม่มีคุณสมบัติ ยังจะมีวิธีอื่นอีกหรือ?

        แต่ยังไม่ยอมแพ้นางเชื่อว่าสักวัน นางจะมีคุณสมบัติ ทว่าตอนนี้คุณสมบัตินั้นกลับถูกผู้อื่นแย่งชิงไปอย่างไม่รู้ตัว

        และคนที่มีคุณสมบัติผู้นั้น...นางรู้จัก!

        ตั้งแต่ที่นางรู้ว่าไทเฮาประทานสมรสและเขาก็รับการประทานสมรสนี้ ต้องการสู่ขอหวางเฟยนางก็สืบทุกอย่างเกี่ยวกับสตรีผู้นั้นออกมาทั้งหมด

        หญิงผู้นั้นเป็นเพียงบุตรีแม่ทัพที่ขี้ขลาดธรรมดาๆไร้วิชาความรู้

        นางไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับสตรีไร้ความรู้ผู้นั้นนัก

        นางไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาที่เฉยเมยเย็นชาราวกับน้ำแข็งถึงได้ปฏิบัติต่อหญิงอื่นอย่างใกล้ชิดเช่นนี้

        นางไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน!

        แต่ว่า...

        นางไม่มีคุณสมบัติหญิงผู้นั้นก็ยิ่งไม่มีคุณสมบัติ!

        หญิงที่มีใจปรารถนาต่อเขามีมากมายนับไม่ถ้วนเพียงนางคิด เพียงนางเห็นว่าเกะกะสายตานางก็สามารถทำให้พวกนางแต่ละคนหายไปจากโลกนี้ได้ตลอดกาล

        ครั้งนี้ก็เช่นกัน...

        กำปั้นภายใต้แขนเสื้อสีขาวของเยวี่ยหลิงหลงกำแน่นนัยน์ตาปรากฏอารมณ์ที่วุ่นวายซับซ้อน แววตาราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกไว้หนึ่งชั้นกางกั้นด้านดำมืดที่ลึกสุดในดวงตาของนางไว้

        เล่อเทียนออกมาจากอาคารก็ชำเลืองมองหลงเซี่ยวอวี่ที่กำลังพักผ่อนอยู่ใต้ต้นไม้น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนไพเราะ พูดกับเยวี่ยหลิงหลง “แม่นางเยวี่ยเหตุใดจึงยืนอยู่ตรงนี้ ไม่เข้าไป?”

        ในระหว่างที่นัยน์ตางามของเยวี่ยหลิงหลงกำลังเคลื่อนไหวฝังกลบอารมณ์เมื่อครู่จนไร้ร่องรอย มุมปากของนางยกขึ้นน้อยๆ“ยากนักที่ท่านอ๋องจะมีเวลาพักผ่อนอย่างสบายใจเช่นนี้ หลิงหลงไม่อยากไปรบกวน”

        เมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยของเยวี่ยหลิงหลงเล่อเทียนก็ทำเพียงแค่ยิ้ม ไม่ได้พูดอีก ก้าวออกไป

        เยวี่ยหลิงหลงเองก็ย่างก้าวตามเข้าไปอย่างช้าๆด้วยความสุขุม

        เล่อเทียนเดินตรงไปที่เก้าอี้ไม้จันทน์และนั่งลงตามอำเภอใจยกกาน้ำชาบนโต๊ะขึ้นมารินให้ตนเองอย่างสง่างาม

        เยวี่ยหลิงหลงนั่งลงบนโต๊ะตนเองสีหน้าเยือกเย็น ท่วงท่าสง่างาม ดวงตางามสงบนิ่งราวกับเซียน ให้ความรู้สึกสูงศักดิ์เยือกเย็นแก่ผู้คน

        เล่อเทียนชำเลืองมองคนที่เอนอยู่บนเก้าอี้แย้มยิ้มอ่อนโยน น้ำเสียงผ่อนคลาย “เซี่ยวอวี่วันหน้าฟูเหรินไม่ต้องพึ่งยาชนิดอื่นแล้ว เสี่ยงอันตรายในการเข้ากันได้ของยาในที่สุดร่างกายของนางก็มีพัฒนาการใหม่ เพียงแค่ระยะเวลาหนึ่งอาการก็ดีขึ้นมาอีก”

        สำหรับเรื่องนี้ คนที่ปีติยินดีจนแทบทนไม่ไหวก็คือเขา

        ตั้งแต่รับงานนี้มาเขาก็ไม่ได้มีชีวิตอิสรเสรีเลยสักวัน

        เพราะเรื่องนี้เพราะท่านอ๋องใบหน้าเย็นชาผู้นี้กดดันเขาอยู่ตลอดเวลา หลายปีมานี้ เพียงแค่คนไข้เจอลมพัดใบไม้ไหวคนที่โชคร้ายคนแรกก็เป็นเขา

        ดังนั้นทุกวันเขาล้วนต้องดูแลอย่างระมัดระวังอยู่ตลอดเวลาทุกวันจิตใจล้วนอยู่ในสภาวะที่ตึงเครียด กล้าโกรธไม่กล้าพูดเรียกได้ว่าน้อยอกน้อยใจ

        ทนทุกข์มานานหลายปีในที่สุดก็รอจนเมฆาคล้อยจันทร์กระจ่าง ในที่สุดก็มีความหวังอันแจ่มแจ้ง

        ต่อไปในที่สุดก็สามารถผ่อนลมหายใจใช้ชีวิตอย่างสบายอุรา คิดแล้วก็สบายอารมณ์นัก!

        เขาก็อยากใช้ชีวิตอย่างสบายใจสมถะเช่นนั้นนักเขายังอยากไปขอคำชี้แนะวิชาแพทย์กับมู่จื่อหลิงอีกด้วย

        หลงเซี่ยวอวี่ลืมตาขึ้นช้าๆดวงตาสีดำราวกับนิล เปล่งประกายเจิดจ้า เขาชำเลืองมองเล่อเทียนด้วยความสุขุม “ทำไม? นี่เจ้าคิดว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระลอยชายในอนาคต?”

        ไม่มีใครรู้จักฉีอ๋องดีไปกว่าเขาแล้วจริงๆเล่อเทียนลอบโอดครวญในใจ ภายนอกกลับปฏิเสธอย่างแน่วแน่ พูดอย่างเคร่งขรึม “ที่ไหนกันไม่ง่ายดายเลยที่อาการของฟูเหรินจะดีขึ้นมา ต่อไปย่อมต้องยิ่งทุ่มเทแรงกายแรงใจ”

        หลังจากพูดคำนี้จบเขาก็รินน้ำชาให้หลงเซี่ยวอวี่อย่างขะมักเขม้น

        ยามนี้เขาได้แต่อ้อนวอนให้หลงเซี่ยวอวี่เอ่ยปากให้เขากลับอุทยานจื่อจู๋เขาไม่อยากอยู่ที่นี่ ดังนั้นขอเพียงมีธุระเขาก็จะสามารถวิ่งกลับไปมาสองที่ได้

        สามารถพูดได้ว่าเขาชูอวิ๋นและอุทยานจื่อจู๋มีพันคีรีหมื่นธารากางกั้นถ้ามิใช่เพราะวิชาตัวเบาของเขาดี ทรมานมาหลายปีดีดักเช่นนี้เขาคงเหนื่อยจนแห้งไปแล้ว

        หลงเซี่ยวอวี่ไม่ได้ตอบเขาลุกขึ้นยื่นมือไปหยิบถ้วยชา

        และในเวลานี้เอง......