เมื่อพากันเปิดประชุมปรึกษากันแบบเร่งด่วน ในการขยายการขุดดินเพิ่มขึ้น กระจายคนไม่ได้ไกลไปจากหลุมเดิมที่เจอหีบใบแรกใบนี้
และก็ไม่ผิดหวังจริงๆ เมื่อขุดแล้วกระทบเสียงดังเหมือนกระแทกอะไรบางอย่างจากใต้ดินอีกครั้ง
“เอาล่ะทุกๆคน กระจายขุดดินออกเว้นช่วยกันสักครึ่งเมตรรอบๆหลุมหุบแรกกันเลยนะ”ตา
“แบ่งเป็กลุ่มๆละ4-5 คนต่อหลุม”หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“แยกย้ายกันขุดดินต่อได้เลย”ปู่
“ครับ…”คนในหมู่บ้าน
เมื่อตกลงกันได้แล้วพวกผู้ใหญ่ก็พากันกระจายกลุ่มเล็กๆ ลองกะระยะขยายการขุมหลุมกันเพิ่มขึ้นโดยยึดขนาดของหีบสมบัติหีบแรกเป็หลัก เพื่อกะระยะของความน่าจะเป็ในการที่จะมีหีบต่อๆไปอยู่่ไหนกันบ้าง
“จึก…จึ่ก….”เสียงขุดดินเริ่มขึ้นกันอีกครั้ง และเพียงไม่นานนักก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างเกิดขึ้น!!
“กึก….กึก…..”
“มีอะไรบางอย่างใต้ดินนี้…!!!”ลุงกัวกัว
“เจออะไรแล้วงั้นเหรอ???”เสียงคนอื่นๆที่อยู่ใกล้ๆกันกับท่านลุงกัวกัวก็พากันสอบถามด้วยอย่างตื่นเต้น
“กึก…กึก…..”
“ทางนี้ก็เจอเหมือนกันพวกเรา..!!!”ลุงเฮยเซ่อ
“เจออีกแล้วเหรอ???”แต่ละคนที่ได้ยินได้ฟังติดๆกันก็ยิ่งพากันตื่นเต้นกันมากขึ้น หัวใจที่เต้นกันตลอดเวลาเหมือนจะหลุดออกมาให้ได้เลย
“พวกเ้าค่อยๆปาดดินตรงนั้นออกอย่างระวังด้วย”ปู่
“ครับ…”ลุงกัวกัว ลุงเฮยเซ่อ ที่อยู่คนละทีมกันแต่ขุดดินหลุมใหม่อยู่ติดกันอีกด้วย
“มันจะใช่ไหมนะ พวกแกว่าอย่างไร??โอย..ใจเต้นไม่หยุดแล้วสิตอนนี้”หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“มันก็น่าจะใช่นั่นแหละ คงจะเป็อย่างอื่นไปไม่ได้หรอก เพราะอย่าลืมว่ามันอยู่ในเนื้อที่บริเวณที่ใกล้เคียงกันมากขนาดนี้น่ะ”ตา
“ใช่ๆ เพียงแต่ว่าถ้าเจอหีบใส่สมบัติอีกก็คงจะต้องลุ้นกันต่อล่ะว่าด้านในสภาพดีหรือไม่ และจะเหมือนกับหีบแรกหรือเปล่านี่แหละที่มันบีบหัวใจมากตอนนี้”ปู่
“โอ๊ย….อยากจะเป็ลมจริงๆเลยไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นมากๆขนาดนี้เป็เวลาติดๆกันแบบนี้เลยนะ”หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“ก็นั่นน่ะสิ เหมือนกันเลยตาเฒ่าเจา”ตา
“พวกเราใจเย็นๆ กันนะ!!!ปู่
แต่ละคนพูดให้ตั้งสติ และใจเย็นๆกันแต่ก็ทำกันไม่ได้ ได้แต่พูดออกมาเพียงเท่านั้นเพราะตอนนี้พากันเดินสลับสับเปลี่ยนไปที่หลุมของลุงกัวกัวบ้าง หลุมของลุงเฮยเซ่อบ้างวนอยู่แบบนั้นนั่นแหละ
“เจอ…เจอแล้วครับ มันเป็หีบจริงๆ!!!!”ลุงกัวกัว
“หีบสมบัติจริงๆด้วย..!!!”เพื่อนๆของลุงกัวกัวที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันกับคนที่กำลังล้อมรอบมุงดูพากันตื่นเต้นอย่างมาก เมื่อเห็นว่าหลุมนี้ก็มีหีบอยู่จริงๆด้วย
“หีบสมบัติครับ…เจอแล้วอีกหีบหนึ่ง!!!”ลุงเฮยเซ่อ
“หีบสมบัติอีกแล้ว..!!!”ทุกๆคน
ไม่ว่าจะหันไปมองหลุมไหนก็เจอหีบใส่สมบัติที่มีลักษณะเหมือนกับหีบแรกที่เจอจริงๆ
“เอาล่ะทีนี้ก็ค่อยๆดูว่าลักษณะหีบใส่สมบัติพวกนี้มันตั้งอยู่ในลักษณะไหน ระวังกันเพิ่มขึ้นด้วย”ตา
“ได้ครับ…”กลุ่มขุดหลุมสมบัติ
“ตึก…ตัก….”
เสี่ยวจื่อน้อยที่พอได้ยินว่าเจอหีบสมบัติเพิ่มอย่างแน่นอนแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะเสนอหน้าน้อยๆของเธอมามุงดูด้วยคน!!!
“ขอเสี่ยวจื่อดูหีบใบที่สอง ใบที่สามด้วยค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“ไวจริงๆเลยเ้าตัวเล็กเนี่ย..”แม่ บ่นตามหลังมาติดๆ ที่เ้าตัวเล็กของบ้านแค่บอกว่าจะไปดูหีบที่พึ่งขุดเจออีกแล้ว
“อย่าเห็นว่าตัวเล็ก ขาสั้นนะ ดูสิวิ่งเร็วเสียกว่าอะไรอีก พวกเรายังจับตัวกันไม่ทันเลยนะ”ป้าถัวผัน
“จริงอย่างที่ว่าเลย เร็วมากจริงๆ ขาสั้นๆไม่ได้เป็อุปสรรคแต่อย่างใดเลย”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“ฮ่า….ฮ่า….”แม่กับป้าทั้งสองคนที่พากันนินทาอย่างสาวน้อยของบ้านอย่างสนุกสนานกันไปเลย
“รอบนี้อย่าไถลตัวลงไปอย่างเด็ดขาดเลยนะเข้าใจไหม เสี่ยวจื่อน้อย??”แม่ ที่รีบะโบอกห้ามเ้าตัวแสบก่อนเลยเพราะกลัวใจเ้าตัวเล็กจริงๆ ยิ่งท่าทางโลภมากเวลาเห็นสมบัตินี่มีทางเป็ไปได้สูงเลยที่จะลงไปอีกครั้ง
“ว้า…..แม่ก็รู้ทันเสี่ยวจื่ออีกแล้วง่ะ…”เสี่ยวจื่อน้อย หันหน้ามาหาแม่ของเธอ ทำปากยื่นน้อยๆออกมาเหมือนโดนขัดใจอย่างแรง แต่ก็ยังดูน่าเอ็นดู น่ารัก น่าฟัดอยู่ดีนั่นแหละ
“หนอย…เ้าตัวแสบของแม่ นี่ใครกัน????มีหรือจะไม่รู้ว่าเสี่ยวจื่อน้อยกำลังคิดจะทำอะไรน่ะ”แม่ อดไม่ได้ที่จะหยิกแก้มน้อยๆของลูกสาวคนเล็กด้วยความหมั่นเขี้ยวจริงๆ
“สัญญาเลยค่ะ ว่าจะไม่ไถลลงไปเองอย่างแน่นอน”เสี่ยวจื่อน้อย
พุดจบก็หันไปมองหีบใบใหม่ที่พึ่งขุดเจอทันที และเดินไปเดินมาระหว่างหลุมสองหลุมใหม่เพื่อดูลักษณะของหีบว่าเหมือนกับหีบใบแรกหรือไม่กัน เพราะเธอเองก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าตระกูลนี้จะใส่หีบลักษณะแบบไหนฝังลงไปบ้าง
“ดูแล้วหีบน่าจะมีขนาดเท่าๆกับหีบไปแรกเลยนะพี่สาวว่าไหมล่ะ???”เสี่ยวจื่อน้อย
“พี่สาวก็ว่าอย่างนั้นแหละ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
สองสาวน้อยพากันเดินจูงมือเดินไปเดินมาอย่างสำรวจพินิจพิจารณากันอย่างจริงจัง
“เฮ้อ….แล้วเมื่อไหร่พ่อกับลุง ลุง จะขุดหีบสมบัติพวกนี้ขึ้นมาได้หมดกันล่ะเนี่ย เนื้อที่แถวนี้ไม่ใช่น้อยๆเลยนะ บางจุดมีพวกหินวางขวางเอาไว้เสียด้วยสิ เหนื่อยแย่เลยแบบนี้น่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“อือ….พี่สาวก็คิดแบบน้องเล็กเลย พวกพ่อ กับลุง ลุงคงจะต้องเหนื่อยมากแน่ๆล่ะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“จากที่คนในหมู่บ้านมีหลายร้อยก็ดูน้อยไปเลยนะ”เสี่ยวจื่อน้อย
คนในหมู่บ้านเป่าเฉิงที่มี 50-60 ครัวเรือนถึงแม้นว่าจะดูเยอะแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็ผู้ชายหมดเสียทั้งหมู่บ้าน ย่อมมีคนสูงอายุ เด็ก สตรี เด็กเล็กวัยทารก นี่อีกที่ไม่สามารถช่วยในแรงงานหนักๆพวกนี้ได้ การขุดหลุมดินไม่ใช่เื่เล่นๆเลย แต่ละหลุมบางทีกว่าจะเจอหีบใส่สมบัติต้องขุดลึกเป็สิบเมตรลงไป
คงจะมีหลุมแรกหลุมเดียวของเสี่ยวจื่อน้อยนี่แหละ ที่ถือว่าโชคเข้าข้างคนที่รับรู้ว่ามีหีบสมบัติฝังอยู่ตรงนี้ ขุดลงไปแค่ 2-3 เมตรก็เจอหีบใบแรกเลย!!
“อุปกรณ์การขุดหาของเราก็ไม่ได้มีแบบเฉพาะด้วยใช่ไหมนะ คนที่มีอาชีพรับขุดหาสมบัติพวกนี้น่ะเนอะพี่สาว พวกเขาคงจะมีดีมากกว่าจอบ เสียมแบบชาวบ้านแบบเราๆเนี่ยเนอะ…”เสี่ยวจื่อน้อย..
“....................??”ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ ลุงป้า น้าอา ทั้งหลายในหมู่บ้านที่อยู่ใกล้ๆเสี่ยวจื่อน้อย กับพี่สาวของเธอ ก็ได้ยินบทสนทนาที่น่าสนใจในบางคำพูดของเสี่ยวจื่อน้อยจริงๆ เพราะฉุกให้พวกท่านคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้กันแล้ว
“อือ…พี่สาวก็ไม่รู้หรอกน้องเล็ก มันจะมีเหรอไอ้ของที่ว่าน่ะ อย่างบ้านเราทำเกษตร ต้องมีจอบ มีเสียมอยู่แล้ว พี่สาวนึกไม่ออกจริงๆว่านักขุดสมบัติเขาจะมีอุปกรณ์หน้าตาแบบไหนกันนะ???”พี่สาวอู๋ิจื่อ ก็พูดทวนคำพูดของน้องเล็กของเธอและนึกจินตนาการไปด้วยเลย
“ยิ่งตรงนู้นน่ะเห็นไหมพี่สาว มีหินก้อนใหญ่ๆด้วยนะจะยกออกยังไงล่ะแค่จอบกับเสียมเนี่ย…”เสี่ยวจื่อน้อย เองก็พูดไปเรื่อยๆเพื่อวิเคราะห์การทำงานของพวกผู้ใหญ่ในหมู่บ้านในตอนนี้ เพราะอดที่จะสงสารแทนพวกผู้ใหญ่เป็ไม่ได้
“โอ้…ปัญหาใหญ่มากเลยน้องเล็ก หินพวกนั้นสุงกว่าพวกเราอีกนะเนี่ย”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“อุปกรณ์ของนักขุดหาสมบัติ…!!???”พวกผู้ใหญ่เริ่มพึมพำกันแบบรู้ถึงการที่จะหาทางแก้ปัญหากันได้แล้ว
“อ้า…..จริงด้วย…!!!! ใช่แล้ว..!!!”ปู่ ตา หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา พวกท่านพากันะโออกมาเหมือนรู้กันว่าคิดอะไรออกแล้วแถมดูเหมือนว่า ความคิดพวกท่านทั้งสามคนนั้นตรงกันอีกเสียด้วย เมื่อดูที่แววตาที่พวกท่านทั้งสามคนมองส่งให้กันใน ณ เวลาตอนนี้
“คิดอย่างที่ผมคิดไหม???”ปู่
“ใช่ๆ…คิดแบบเดียวกันนั่นแหละ”ตา
“หงึก….หงึก…” “อือ….”หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“งั้นพวกเราจะช้าอยู่ทำไมกันล่ะ รีบจัดการกันเถอะนะเร็วเข้า”ปู่
“ได้ๆ….”ตา และหัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“เสี่ยวจื่อน้อย ขอบใจมากหลานรัก..”ปู่กับตา
“เอ๋….????”เสี่ยวจื่อน้อย หันมาทางเสียงพูดปู่กับตาของเธอ ที่จู่ๆก็ะโบอกมาว่าขอบใจ เธอก็มองไปที่พวกท่านส่งยิ้มแบบงงๆ เกาหัวของเธอเองไปด้วย
แต่ก็งงได้ไม่นานเมื่อเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่ปู่กับตา และท่านตาหัวหน้าหมู่บ้านเจา เอ่ยขอบใจเธอนั้นด้วยสาเหตุอะไรกัน
“เ้าใหญ่เ้ารองมานี่ก่อนเร็วเข้า ขึ้นมาก่อน”ปู่
“เอ่อ…ครับพ่อ…??”พ่อกับลุงเฮยเซ่อ
พวกท่านหยุดขุดหลุมและขึ้นมาหาปู่ตามที่ท่านสั่งทันทีเลย ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าเพราะทำไมกันที่จู่ๆถึงเรียกพวกท่านให้หยุดมือตอนนี้
“เดี๋ยวให้เ้าพวกนี้ไปด้วยกันกับพวกเรานี่แหละ จะได้ยืนยันกันหลายๆคน”หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“ไปๆกันพวกเรา”ตา
“เอ่อ…จะไปไหนกันครับพ่อ???แล้วให้พวกผมไปสภาพแบบนี้เลยเหรอครับ???”พ่อ เอ่ยปากถามออกมาอย่างสงสัย
“ก็จะพาไปในตัวเมืองอย่างไรล่ะ พวกเราขุดหาหีบสมบัติเจอมากมายขนาดนี้ และดูแล้วน่าจะมีอีกหลายหีบได้”ตา
“ไปตัวเมือง???”พวกพ่อ และลุง
“พวกเราจะต้องไปแจ้งให้ผู้ดูแลเมืองใหญ่รับทราบเื่ที่หมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราเจอหีบใส่สมบัติในพื้นที่ของหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเรากับพื้นที่ป่าส่วนสาธารณะอย่างไรล่ะ”ปู่
“พวกเ้าคงจะลืมหรืออาจจะไม่รู้สำหรับบางคนว่า การที่พื้นที่ใดในหมู่บ้าน หรือพื้นที่ส่วนตัวของที่ดินของใครก็ตามถ้าได้ขุดเจอสมบัติข้าวของเก่าแก่แบบนี้ต้องแจ้งกับทางเมืองใหญ่ให้ทราบ เพื่อที่พวกเขาจะมาจัดการ จัดระเบียบแทนให้โดยที่พวกเราเองไม่ต้องเหนื่อยกันมากมายแถมยังรอรับผลประโยชน์จากการประเมินมูลค่าสมบัติพวกนี้จากส่วนแบ่งที่ทางเมืองใหญ่กำหนดเอาไว้ให้อีกด้วยนะ”หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“ส่วนแบ่งจากเมืองใหญ่..??!!”คนในหมู่บ้าน
“ใช่ๆ ถ้าจำไม่ผิดล่าสุดนี่คือหลวง 70% และเ้าของพื้นที่หรือผู้ที่เจอสมบัติได้รับ 30% หลังจากประเมินมูลค่าของล้ำค่าพวกนี้ได้แล้ว”ตา
“โอ้โฮ….!!!”ทุกๆคนในหมู่บ้าน
“ดังนั้นพวกเราเพียงแค่ขุดที่เหลือเท่านี้ก่อน นอกนั้นปล่อยให้คนของเมืองใหญ่หาคนมาจัดการให้ คาดว่าน่าจะเป็พวกทหารเสียส่วนใหญ่ และอาจจะเป็นักขุดสมบัติโดยตรงก็มาด้วย และพวกอาสาสมัคร”หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“เสียดายเหมือนกันนะครับเนี่ย ที่พวกเราไม่ได้เองทั้งหมดได้เพียงแค่ 30% เท่านั้นเอง”คนในหมู่บ้าน พูดออกมาอย่างนึกเสียดายไม่ได้จริงๆ
“มันไม่ใช่แบบนี้เ้าคิดแบบนั้นทางเดียวหรอกนะเ้าหนุ่มน้อย ถึงแม้ว่าทางหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราจะได้รับเงินประเมินจากสมบัติในหีบพวกนี้เพียงแค่ 30%
แต่ว่าหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราจะได้รับผลตอบแทนได้รูปแบบอื่นๆด้วย เช่นการช่วยเหลือในอันดับต้นๆของภัยธรรมชาติ หรือภัยในรูปแบบอื่นๆ เพราะแน่นอนว่าเจอหีบสมบัติที่มีค่ามากมายถึงขนาดนี้ ชื่อเสียงของหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราย่อมมีอย่างแน่นอน มันย่อมเป็ผลดีมากกว่า 30% ที่ได้รับเสียอีกนะ”ปู่
“โอ้…..ดีจังเลย”คนในหมู่บ้าน คนอื่นๆที่ไม่ค่อยเข้าใจมากนักแต่เมื่อ ปู่ ตา หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา ช่วยกันอธิบายรายละเอียดมากขึ้น ทุกๆคนในหมู่บ้านก็เข้าใจกันขึ้นมามากขึ้นเลยทีเดียวกับผลประโยชน์ทางตรง และทางอ้อมที่หมู่บ้านเป่าเฉิงของเราจะได้รับกัน
“เรียกได้ว่าเป็ผลประโยชน์ระยะยาว ที่เราอาจจะได้รับในภายภาคหน้าที่เรา้าใช่ไหมคะ ปู่ ตา ท่านตาหัวหน้าหมู่บ้านเจา”เสี่ยวจื่อน้อย
ตัวของเธอเองที่ก็ตั้งใจฟังรายละเอียดต่างๆของคนในโลกแห่งนี้อย่างเก็บข้อมูลแน่นๆเอาไว้เพื่อเป็ประโยชน์แก่ตัวเองและคนในครอบครัวในการใช้ชีวิตต่อไปในอนาคต
“ใช่แล้วล่ะหลานรัก…”ตา
***********
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดเอาไว้สำหรับคนในหมู่บ้านเป่าเฉิง แต่ก็ต้องทำตามกฎระเบียบที่มีไว้สำหรับบ้านเมือง และที่แน่ๆหมู่บ้านเป่าเฉิงก็ได้รับผลประโยชน์ทางตรงและทางอ้อมแบบเต็มๆอย่างแน่นอน
1K
