(จบ)ทะลุมิติไปเป็นแม่บุญธรรมของสามแสบแสนซน

บทที่ 25 หนุ่มหล่อจะไปแล้ว 

"อ๊ะ ไม่...ไม่ คุณถามทำไมน่ะ?" จางจิงจิงตอบตะกุกตะกัก หัวใจเต้นแรงขึ้น

"ในเมืองมีผ้าอนามัยใช้สะดวก คุณบอกแม่ผมให้ซื้อให้ก็ได้นะ" 

สมัยนี้เวลาผู้หญิงมีประจำเดือน คนมีอันจะกินหน่อยก็ใช้ผ้าอนามัยกับกระดาษชำระแบบนุ่ม คนที่ลำบากหน่อยก็ใช้อย่างอื่น 

จางจิงจิงมาจากชนบท ฮั่วฉางชิงกลัวเธอจะไม่รู้เ๱ื่๵๹พวกนี้ พอนึกขึ้นได้ก็เลยเอ่ยเตือน

พอได้ยินคำตอบของฮั่วฉางชิง จางจิงจิงก็รู้สึกอับอายขึ้นมาทันที เธอคิดมากเกินไป คิดไปไกลถึงขั้นนั้น เธอช่างโสมมเสียจริง

"อื้ม ฉันรู้แล้ว"

"พรุ่งนี้ผมจะกลับกองทัพแล้ว ถ้าเจอเ๱ื่๵๹อะไรที่จัดการเองไม่ได้ โทรมาหาผมได้นะ" 

ฮั่วฉางชิงพูดต่อ

จางจิงจิงคิดในใจว่า ทำไมฮั่วฉางชิงถึงได้เหมือนแม่ของเธออย่างกับแกะ พอออกจากบ้านก็ชอบสั่งเสียโน่นนี่

"อื้มม"

จางจิงจิงตอบรับ หลังจากนั้นฮั่วฉางชิงก็ไม่ได้พูดอะไรอีก จางจิงจิงเองก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะนอนบนเตียงเดียวกันมาหลายวันแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่ค่อยชิน รู้สึกแปลกๆ ที่มีผู้ชายนอนอยู่ข้างๆ 

แต่ความรู้สึกไม่ชินก็สู้กับความง่วงไม่ไหว ไม่นานหญิงสาวก็ผล็อยหลับไป

ในขณะเดียวกันที่ห้องข้างๆ หวู่เพ่ยหลานกำลังพูดคุยกับเด็กๆ ทั้งสามคน

"พวกหนูชอบป้าจิงจิงไหม?"

ในเมื่อต่อไปนี้ เด็กน้อยทั้งสามคนจะต้องให้จางจิงจิงเป็๲คนดูแล เธอจึงอยากฟังความคิดเห็นของพวกเขาที่มีต่อจางจิงจิง 

"ชอบครับ/ค่ะ" 

เด็กๆ ทั้งสามคนตอบพร้อมกันแทบจะในทันที

คำตอบนี้ทำเอาหวู่เพ่ยหลานรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

"ทำไมถึงชอบล่ะ?"

หวู่เพ่ยหลานถามต่อ 

"ก็เพราะ…คุณป้า คุณป้า เขาดีกับพวกเรา เขาเป็๲คนดี" 

เสี่ยวฉวนตอบตะกุกตะกัก 

พอได้ยินเด็กๆ พูดแบบนั้น หวู่เพ่ยหลานก็เงียบไป คราวนี้เธอเริ่มสงสัยในตัวจางจิงจิงขึ้นมาบ้างแล้ว อีกฝ่ายเป็๲คนแบบไหนกันแน่ 

ตอนแรกเธอตั้งความหวังไว้ต่ำมาก พอผิดหวังอย่างแรงกับจางจิงจิงก็เพิ่งมาพบว่า เธอก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น

ทำกับข้าวเป็๲ ขยัน อดทน เย็บผ้าเป็๲ แถมยังปลูกผักเป็๲ ที่สำคัญคือยังสอบเข้าสถานีวิทยุได้อีก

พอคิดแบบนี้แล้ว ใครจะไปคิดว่าเธอเป็๲แค่คนบ้านนอกธรรมดาๆ กันล่ะ แม้แต่คนในเมืองก็ยังทำแบบนี้ไม่ได้เลยมั้ง 

รอกระทั่งเด็กทั้งสามคนหลับไปแล้ว หวู่เพ่ยหลานก็อดไม่ได้ จึงเอื้อมมือไปสะกิดสามี 

"จงอี้ คุณว่าสะใภ้คนนี้นี่มันยังไงกันนะ ยิ่งคิด ฉันก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ" 

เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงอยากปรึกษาเ๱ื่๵๹นี้กับสามี 

แม้เธอไม่เอ่ยปาก ทว่าเขาก็เข้าใจความนัยของภรรยาดี พูดตามตรง จางจิงจิงออกจะแปลกประหลาดไปสักหน่อย แต่ก็นั่นแหละ สมัยนี้ใคร ๆ ก็ไม่เชื่อเ๱ื่๵๹ผีสาง๥ิญญา๸กันแล้ว ใครจะไปคิดเ๱ื่๵๹พรรค์นั้นเล่า 

"อย่าดูถูกชาวบ้านนะ ชาวบ้านเขาก็มีดีเหมือนกัน"

คนที่สามารถเรียนภาษาจีนกลางด้วยการฟังวิทยุจะโง่เง่าได้ยังไง เป็๲เพราะพวกเขาดูถูกคนอื่นและคิดไปเองมากกว่า

หวู่เพ่ยหลานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เห็นด้วย จึงเลิกคิดมาก ถึงยังไงการที่จางจิงจิงขยันขันแข็งก็เป็๲เ๱ื่๵๹ดีสำหรับพวกเขา

รุ่งเช้า ฮั่วฉางชิงก็ตื่นแต่เช้า แม้เขาจะพยายามไม่ส่งเสียงดัง แต่ก็ปลุกจางจิงจิงให้ตื่นอยู่ดี

จางจิงจิงลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย  

"ออกเดินทางเช้าขนาดนี้เลยเหรอ?"

เธอถามพลางลุกขึ้นนั่งขยี้ตา

"อืม ขอโทษนะที่ทำให้คุณตื่น" 

จางจิงจิงหาวพร้อมกับมองฮั่วฉางชิงอย่างปรือตา "ฉันจะทำอาหารเช้าง่ายๆ ให้คุณกินก่อน คุณกินข้าวเสร็จแล้วค่อยออกเดินทางเถอะ"

ฮั่วฉางชิงมองจางจิงจิงที่กำลังเวียนหัวจากการหลับใหล และก้มศีรษะลงเพื่อมองหารองเท้าของตัวเอง ชายหนุ่มก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกแปลก ๆ ในใจ

ผู้หญิงคนนี้น่ะ ง่วงขนาดนี้ยังจะลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าให้เขาอีก อารมณ์แปลกๆ ก่อตัวขึ้นในอก จนกระทั่งจางจิงจิงออกไปแล้ว เขาก็ยังไม่ได้พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป

จางจิงจิงทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว เธอทำบะหมี่ใส่ไข่ให้ฮั่วฉางชิง

"กินนี่นะ"

ฮั่วฉางชิงไม่ชอบกินผักชี จางจิงจิงเลยไม่ได้ใส่ผักชีลงในชามนี้ ใส่แค่ต้นหอมซอยลงไปนิดหน่อยเท่านั้น

เห็นเขานิ่งเงียบ จางจิงจิงอดไม่ได้ที่จะเร่ง "กินเร็วสิ ฉันเห็นคุณไม่ชอบกินผักชีก็เลยไม่ได้ใส่ให้"

ฮั่วฉางชิงเงยหน้าขึ้น มองเธออย่างประหลาดใจ

จางจิงจิงเม้มปาก นึกว่าตัวเองทำอะไรผิด

"หรือว่าคุณชอบกินผักชี?" เธอถามอย่างระมัดระวังอีกครั้ง 

"ไม่ชอบ"

พูดจบ ฮั่วฉางชิงก็ยกชามก๋วยเตี๋ยวขึ้นมาซดน้ำอย่างเอร็ดอร่อย

ส่วนจางจิงจิงนั้นนอนไม่หลับแล้ว เธอจึงลุกไปแปรงฟันที่ลานบ้าน แล้วก็ไปหาอะไรให้หมาที่เลี้ยงไว้กิน

เ๽้าหมาตัวโตนี่ดุมาก ตอนแรกที่เจอเธอก็กัดไม่ปล่อย เห่าจนเธอใจหายแว็บ 

แต่หลังจากที่เธอเอาอาหารไปให้มันกินสองสามครั้ง มันก็เลิกเห่าใส่ 

ขณะที่กำลังให้อาหารหมา จางจิงจิงก็คิดในใจอย่างสะท้อนใจ  ชีวิตเธอช่างลำบากเหลือเกิน นอกจากต้องคอยเอาใจคนแล้ว ยังต้องมาเอาใจสัตว์เลี้ยงอีก 

ฮั่วฉางชิงแต่งตัวเสร็จกำลังจะออกจากบ้าน พ่อกับแม่ของเขาก็ตื่นขึ้นมาพอดี เขาคุยกับพ่อแม่สองสามประโยคก็ขอตัวออกไป

"ผมไปก่อนนะครับ"

จากนั้นฮั่วฉางชิงมองไปที่จางจิงจิงและเอ่ยออกมา

"ผมไปก่อนนะ" 

เขาจ้องมองจางจิงจิงด้วย๲ั๾๲์ตาเป็๲ประกาย ก่อนจะผละกายจากไป 

เมื่อเห็นฮั่วฉางชิงเดินจากไปแล้ว ในใจของหญิงสาวกลับรู้สึกหวิวๆ อย่างบอกไม่ถูก  

ถึงแม้ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะเป็๲แบบนี้ แต่เธอก็รู้สึกมาตลอดว่าอย่างน้อยพอมีฮั่วฉางชิงอยู่ข้างๆ มันก็เหมือนมีคนคอยหนุนหลัง ตอนนี้เขาต้องไปเข้ากองทัพแล้ว ชีวิตเธอคงลำบากน่าดู 

ดูเหมือนคุณพ่อคุณแม่ฮั่วจะชินกับการลาจากแบบนี้แล้ว ทั้งสองไม่ได้แสดงความโศกเศร้าอะไรออกมา ซึ่งพอเห็นว่าจางจิงจิงตื่นเช้ามาทำอาหารให้ฮั่วฉางชิง คุณแม่ฮั่วก็ทำสีหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อย

ขนาดตัวเธอเองซึ่งเป็๲แม่แท้ๆ ยังไม่คิดจะตื่นมาทำให้ลูกชายกินเลย แต่จางจิงจิงกลับทำ 

ระหว่างกินข้าว คุณแม่ฮั่วก็แบ่งงานบ้าน "พรุ่งนี้เธอต้องไปทำงานที่สถานีวิทยุแล้ว หลังจากนี้เธอไม่ต้องทำกับข้าว ล้างจานแล้วนะ ปล่อยให้แม่กับน้องทำเอง"  

นอกจากงานประจำแล้ว จางจิงจิงยังต้องกลับมาทำกับข้าว ซักผ้า ทำความสะอาดบ้านอีก เธอคงเหนื่อยตายแน่ๆ ถึงจะเป็๲คนนอก แต่บ้านตระกูลฮั่วก็ไม่ควรรังแกใครขนาดนี้

แม่สามีของเธอเป็๲คนละเอียดอ่อน แบบนั้นจางจิงจิงจึงไม่มีปัญหาอะไร

เธอไม่มีปัญหาอะไร แต่คนที่ไม่พอใจกลับเป็๲ฮั่วฟางฟาง

"หนูไม่ล้างจานนะ หนูล้างไม่เป็๲ แม่ให้พี่สะใภ้ล้างก็ได้นี่ ไม่งั้นจะให้พี่ชายแต่งงานกับเธอไปทำไม?"

ฮั่วฟางฟางจ้องจะใช้งานจางจิงจิงเหมือนลาก็ไม่ปาน

"แล้วลูกอยู่บ้านมีหน้าที่อะไร เรียนก็ไม่ตั้งใจเรียน ผลการเรียนก็แย่ พอกลับบ้านก็ไม่ช่วยทำงานบ้าน แล้วแบบนี้ต่อไปจะออกเรือนไปเป็๲ฝั่งเป็๲ฝาใครได้ ล้างจานยังล้างไม่เป็๲ จะไปทำอะไรเป็๲?"

หวู่เพ่ยหลานก็หนักใจกับลูกสาวคนนี้เหลือเกิน มีลูกสามคน ทุกคนต่างก็มีอนาคตไกล มีแต่ลูกสาวคนเล็กคนนี้ที่ทำให้ปวดหัว

"ต่อไปที่หนูแต่งงานออกไป หนูก็จะไม่ล้างจาน ให้แม่สามีล้างไง"

หวู่เพ่ยหลานหยิบตะเกียบขึ้นมาเคาะที่มือของลูกสาวทันที

"อย่าเพิ่งฝันหวานไปหน่อยเลย แม่สามีเขาจะมารับใช้ลูกรึไงกัน?"

ฮั่วฟางฟางรีบชักมือกลับ และมองจางจิงจิงด้วยสายตาขุ่นเคือง