ฉันแค่อยากให้เธอได้กินของอร่อย เพราะนี่คือสิ่งที่ความตายก็จะพรากมันไปจากเธอไม่ได้ เจ้าของร้านคิด

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

เจ้าของร้านพยักหน้าและยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้เคยต้อนรับเหล่าวิญญาณที่เป็นนักศึกษาและเนื้อตัวเต็มไปด้วยเศษดินและหญ้าหลายครั้ง พวกเขาล้วนดูเต็มไปด้วยความเชื่อบางอย่างที่แบกมาจากโลกก่อนหน้า แต่แล้วความเชื่อนั้นก็ถูกดับไปราวกับเปลวเทียนที่ไร้ความสำคัญในวันที่หลอดไฟนีออนสว่างไสวอยู่ในกรุงเทพฯ พวกเขาทั้งเศร้าโศก ทั้งสงสัยในคุณค่าของชีวิตและความตายของตัวเองและจนกว่าวิญญาณเหล่านั้นจะสงบสุข สิ่งที่เจ้าของร้านต้องทำคืออาหารจานแล้วจานเล่า