@ หอพักของวรรณรส
วรรณรสเดินเข้าที่พักพร้อมกับอรเพื่อนร่วมห้องของเขา
“เมื่อกี้ได้ยินข้อความของวรรณนะ ทำไมไม่ดูละเผื่อมีเื่ด่วน”
“ไม่มีอะไรด่วนหรอก เดี๋ยวอาบน้ำให้เสร็จเรียบร้อยค่อยดูก็ได้ ”
วรรณรสอาบน้ำเสร็จก็นอนเล่นอยู่บนเตียง หยิบโทรศัพท์มาดูถึงกับต้องผงะ เมื่อข้อความที่ส่งมาเป็รูปของพิมพ์สุดาและชินภัทรกำลังร่วมเฟรมรับประทานอาหารแต่สิ่งที่ประหลาดใจที่สุดคือ ข้อความเสียง
“ถ้าคุณยังไม่มีใคร พิมพ์ขอโอกาสจากคุณได้หรือเปล่าคะหรือว่าคุณมีคนใหม่แล้ว”
“ยังผมยังไม่มีใคร”
วรรณรสกำลังอึ้งกับการกระทำของพิมพ์สุดา และเสียใจกับรูปภาพพร้อมเสียงที่ได้ยินพิมพ์สุดาร้ายกาจเกินไปที่วรรณรสจะต่อกรได้ เขาจะจบเื่นี้ได้อย่างไรความรักของเขาครั้งนี้มีจระเข้ขวางคลองอย่างพิมพ์สุดาเขารู้สึกเศร้าอยากจะโทรไปหาชินภัทรเพื่อเคลียร์เื่นี้แต่ก็ยังอยากเก็บไว้คนเดียว เพราะกลัวชินภัทรมีเื่รำคาญใจเพิ่มขึ้นเพราะเขากำลังวุ่นวายเื่การก่อสร้างโรงงาน
เช้าวันต่อมาที่สำนักงานของบริษัทรถตู้ก็เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางไป อยุธยา ทุกคนกำลังเดินมาขึ้นรถพิมพ์สุดาไม่ยอมห่างจากชินภัทร เขามานั่งข้างๆ ชินภัทร
“พร้อมแล้วนะครับ ออกเดินทางได้”
“ชินคะ พิมพ์เอาแซนวิชมาฝาก พิมพ์กลัวคุณหิวคะ”
“ขอบคุณครับ”
วรรณรสนั่งอยู่ข้างหลังชินภัทร เขานั่งเงียบไม่พูดกับใครวรพจน์นั่งอยู่ข้าง ๆ
“วรรณ เป็ไรหรือเปล่า ทำไมดูซึม ๆ เมื่อคืนนอนน้อยเหรอ”
“ไม่เป็ไรคะ แค่เครียด ๆ นิดหน่อยคะ” ชินภัทรเมื่อได้ยินก็อดเป็ห่วงไม่ได้
“วรรณมีปัญหากับคุณชินภัทรหรือเปล่า” การสนทนาเริ่มเบาลงทำให้ชินภัทรต้องเงี่ยหูฟัง
“พี่อยากคุยเื่นี้กับวรรณหลายวันแล้วแต่ก็ไม่กล้าถามเพราะเห็นว่าเป็เื่ส่วนตัว”
“ไม่มีอะไรหรอกคะ” วรรณรสตอบสั้น ๆ
“แหมสองคนนี้ดูสนิทสนมกันเป็พิเศษนะคะ ถ้าคุณวรพจน์ยังไม่มีภรรยาพิมพ์อดคิดไม่ได้เลยคะ”
“ผมคิดกับวรรณแค่น้องสาวครับ คุณพิมพ์อย่าคิดเป็อย่างอื่นเลยครับ”ชินภัทรมองผ่านกระจก เห็นทั้งสองคนคุยกันเลยพูดแทรก
“คุณพจน์เขามีครอบครัวแล้วเขาไม่คิดแบบนั้นหรอกพิมพ์”
รถตู้เดินทางมาถึงโรงงานที่จังหวัดอยุธยาซึ่งเป็โรงงานแห่งที่สองของตระกูล
“ยินดีต้อนรับทุกท่านครับ” ผู้จัดการโรงงานและพนักงานมาต้อนรับชินภัทร
“เ้าหน้าที่มากันหรือยัง”
“รออยู่ข้างในแล้วครับคุณชินภัทร”
“งั้นรีบนำผมไปเถอะ”ชินภัทรรีบเดินตามผู้จัดการโรงงานไปอย่างรวดเร็วเพื่อไปพบกับอุตสาหกรรมของจังหวัด
“สวัสดีครับ ผมชินภัทร เป็ประธานของบริษัทครับ”
“ครับผม ผมเตชิต วิศกรของจังหวัดครับ”
“สวัสดีคะ พิมพ์สุดาคะ เป็ผู้ช่วยคุณชินภัทรคะ”พิมพ์สุดารีบออกตัวแนะนำตัวเองก่อนที่ชินภัทรจะแนะนำ
“อีกท่านเป็คุณวรพจน์เป็ผู้จัดการโรงงานที่สมุทรปราการครับ”
“แล้วก็คุณวรรณรสฝ่ายการเงินครับ”
วรรณรสหันไปสวัสดีแต่ต้องหยุดชะงักเพราะคนที่อยู่ตรงหน้าเขาคือเตชิตซึ่งเป็คนรักเก่าของเขาเองที่เลิกลากันไปเป็การเจอกันครั้งแรกในรอบ 2 ปี วรรณรสจำเขาได้ดี แต่วันนี้เขาดูดีกว่าที่คิดหน้าที่การงานดี ดูมีสง่าราศีมากกว่าเดิม เตชิตหันมามองวรรณรสแต่ก็เก็บความรู้สึกไว้ได้ดีมากเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ในใจตัวนี้ร้อนแ่ไปหมด เขายังจำวันนั้นได้ดี
“วรรณ ผมมีเื่จะบอกกับคุณ ผมไปทำผู้หญิงท้อง ผมต้องรับผิดชอบเขา”
“คุณทำแบบนี้ได้ยังไงคะ คุณบอกว่าเราจะแต่งงานกันปีหน้าไงคะ” วรรณรสร้องไห้ตอนที่เขาต้องจากมา แล้วสองคนก็ไม่ติดต่อกันอีกเลยปล่อยให้วรรณรสต้องเผชิญกับความเจ็บช้ำอยู่ฝ่ายเดียวทุกวันนี้ก็ไม่เคยได้ติดต่อกันอีกเลยและวรรณรสก็ไม่เคยได้รับคำอธิบายจากเตชิตอีกเลย
@ห้องประชุมของโรงงาน
“สวัสดีทุกคนนะครับ ผมยินดีที่ได้ร่วมงานกับทุกท่านนะครับผมในนามของอุตสาหกรรมฝ่ายโยธา จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดครับหวังว่าจะไดรับการร่วมมือเป็อย่างดีจากบริษัทของท่าน” พูดจบเตชิตและทีมงานก็เดินเข้าไปตรวจโรงงานพร้อมกับชินภัทรและ คุณวรพจน์ ปล่อยให้พิมพ์สุดาและวรรณรสนั่งอยู่ห้องประชุมเล็ก ๆของโรงงานซึ่งอยู่ใน่ของการต่อเติม
“หวังว่าคุณคงได้รับข้อความและน่าจะเข้าใจจุดประสงค์ของพิมพ์ดีนะคะไม่ต้องพูดซ้ำ”
“ถ้าคุณหมายถึงภาพและเสียงที่คุณส่งมา เอาไว้ฉันคุยกับคุณชินเองนะคะมันเป็เื่ระหว่างเราสองคนคะ”
“โอ้ยจะหน้าด้านไปไหนนี้ เขาก็พูดออกชัดเจน เสียงยังไม่ชัดเหรอคะ”
“ฉันจะคุยกับคุณชินภัทรเองคะ ฉันไม่มีหน้าที่ต้องตอบคุณ”
“อย่างว่าแหละ ผู้หญิงแบบคุณ ก็อยากได้อยากมี คุณคิดเหรอว่าชินเขาจะจริงจังกับคุณ มองตัวเองบ้างหรือยังว่าคุณกับเขามันต่างกันเหมือนฟ้ากับเหว คุณลองคิดนะว่าถ้าข่าวเื่ที่คุณแอบกุ๊กกิ๊กกับเ้านายตัวเองสะพัดออกไปคุณคิดว่าคุณสามารถทำงานที่นี้ได้ไหมคงมีแต่คนพูดคุณในทางที่เสีย”
“ขอตัวนะคะ ฉันอยากไปห้องน้ำ” วรรณรสเดินเลี่ยงออกมานั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่คนเดียว
11K
![สตรีมเมอร์สาว กินพิชิตอวกาศ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1649131803_78313704.webp)
