ผู้พิทักษ์คนสุดท้าย

        ปราณกระบี่สองสายเข้าปะทะกันตรงๆกระแทกให้คนที่อยู่ใกล้ที่สุดกระเด็นออกไปจากสนามประลองกระอักเลือดทันทีเหลือเพียงถิงจี้ ศิษย์ของสำนักหยกขาวเท่านั้นที่ยืนอยู่ได้ส่วนที่เหลือล้วนแต่ไม่อาจรับแรงกระแทกของปราณกระบี่ของทั้งสองคนได้

        “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน”ถิงจี้เบิกตากว้างมองร่างสวมชุดสีดำสวมหมวกไม้ไผ่ปิดใบหน้าที่เข้าปะทะกับเมิ่งเจี้ยนเฉินด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

        “เจ้าเป็นใคร”เมิ่งเจี้ยนเฉินกล่าว

        “อยากรู้ก็ต้องใช้ความสามารถของเจ้าเองสิ”เสียงหนึ่งดังขึ้นเป็นเสียงของหญิงสาว

        ร่างชุดดำผลักกระบี่ออกไปส่งให้ร่างของทั้งสองแยกจากกันเมิ่งเจี้ยนเฉินพลันเข้าใจทันทีอีกฝ่ายไม่ได้มาเพื่องานประลองเลือกคู่แต่มาเพื่อตนแต่เพราะอะไรเมิ่งเจี้ยนเฉินไม่รู้

        “เซียนกระบี่ขอบเขตหลอมรวมดูเหมือนว่าข้าจะเสียเปรียบนะ” เมิ่งเจี้ยนเฉินกล่าว

        “จะโทษใครได้นอกจากโทษตัวเองที่อ่อนแอเมื่อเทียบกับอาจารย์อาของข้าแล้วเจ้ายังห่างชั้นไม่คู่ควรเลยสักนิด” หญิงสาวกล่าว

        “ก็จริงดูเหมือนว่าข้าต้องทะลวงระดับตอนนี้เสียแล้ว” เมิ่งเจี้ยนเฉินยิ้ม

        “คิดว่าการทะลวงขอบเขตมันง่ายนักหรือไง”ร่างชุดดำกลายเป็นเงาดำมาอยู่ด้านหลังของเมิ่งเจี้ยนเฉินปราณกระบี่ถูกฟาดฟันออกมาเมิ่งเจี้ยนหมุนตัวปล่อยปราณกระบี่ออกไปเข้าปะทะกับปราณกระบี่ของอีกฝ่าย

        “ตูม!!!!!!!!!!!”ร่างของเมิ่งเจี้ยนเฉินกระเด็นออกไปพร้อมกับมีโลหิตไหลที่มุมปาก

        “อ่อนแอ”คนชุดดำกล่าว

        “เจ็บจี๊ดเลยแฮะเอาละข้าพร้อมแล้ว” เมิ่งเจี้ยนเฉินยิ้มก่อนที่ขอบเขตของเมิ่งเจี้ยนเฉินจะคลายตัวจากปราณแท้กลายเป็นขอบเขตหลอมรวมขึ้นต้นทันที

        ทันทีที่ถึงขอบเขตหลอมรวมพลังปราณในร่างของเมิ่งเจี้ยนเฉินก็บริสุทธิ์และแข็งแกร่งกว่าเดิมหลายเท่า

        “เป็นไปได้ยังไง”คนชุดดำกล่าว

        “เอาละทีนี้ก็มาต่อกันเถอะ”เมิ่งเจี้ยนเฉินทะยานออกไปกระบี่ชี้ตรงไปหาอีกฝ่าย

        “ต่อให้เจ้าทะลวงระดับแล้วไงก็ยังห่างไกลจากข้าอยู่ดี”คนชุดดำปลดปล่อยขอบเขตหลอมรวมขั้นสูงออกมา

        “ไม่มีปัญหา”

        สองกระบี่เข้าปะทะกันตรงๆปราณกระบี่ปะทะปราณกระบี่แต่เมื่อทั้งสองปะทะกันเรื่อยๆร่างของคนชุดดำก็เริ่มถอยหลังออกไป

        “เจ้าคิดว่าใครจะชนะ”ศิษย์ของสำนักหยกขาวหันไปทางถิงจี้

        “แน่นอนว่าต้องเป็นสหายของข้าอยู่แล้วเจ้าอย่าลืมว่าเขาไม่เพียงแต่เป็นเซียนกระบี่แต่ยังเป็นผู้ฝึกยุทธด้วย” ถิงจี้กล่าว

        “นั่นคือเหตุผลที่หากยิ่งยืดเยื้อคนชุดดำก็ยิ่งเสียเปรียบ”ศิษย์ของสำนักหยกขาวกล่าว

        คนขุดดำที่เริ่มถูกกดดันไม่ได้กล่าวอะไรออกมาอีกไม่ได้เย้ยหยันเมิ่งเจี้ยนเฉินต่อเพราะตอนนี้นางต่างหากที่กำลังเสียเปรียบทั้งๆที่ขอบเขตสูงกว่า

        “วิชาปราณของเจ้าค่อนข้างจะมีระดับสูงไม่น่าใช่คนของแคว้นโจวแสดงว่ามาจากที่อื่นแต่ข้าไม่รู้จักหรือติดต่อคนจากทวีปอื่นเลยเช่นนั้นก็มีเพียงสองกลุ่มเจ้ามาจากลัทธิเต๋าสายที่หนึ่งหรือสองกันละ” เมิ่งเจี้ยนเฉินใช้หมัดชกออกไปทำให้ร่างของคนชุดดำกระเด็นพุ่งลงมาปะทะกับพื้นสนามประลองจนเกิดหลุม

        “นับว่าเจ้ายังพอฉลาดอยู่บ้างแต่ข้าบอกแล้วว่าหากอยากรู้ให้ใช้ความแข็งแกร่งที่แท้จริงออกมากระบี่แห่งชีวิตเจ้าหลอมมันสำเร็จแล้วใช่หรือไม่แสดงมันออกมา” คนชุดดำกล่าว

        “นั่นก็ต้องดูว่าเจ้าจะบีบให้ข้านำกระบี่แห่งชีวิตออกมาใช้ได้หรือไม่”เมิ่งเจี้ยนเฉินกล่าว

        “ดีเช่นนั้นข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่าเซียนกระบี่ที่แท้จริงแข็งแกร่งแค่ไหน”คนชุดดำทำท่ากระบี่พริบตาเส้นแสงสีทองเหมือนเส้นด้ายก็พุ่งออกมาหลอมรวมเป็นกระบี่เล่มหนึ่ง

        “กระบี่แห่งชีวิตพวกเราต้องรีบลงจากสนามประลองเดี๋ยวนี้” ถิงจี้กระโดดออกไปทันที

        “บ้าเอ้ยทำไมมันเหมือนกับงานกำลังจะล่มเลยละ”ศิษย์ของสำนักหยกขาวเองก็ไม่รอช้า

        “สหายแผนล่มแล้วที่เหลือเจ้าจัดการเองนะ”ถิงจี้กล่าว

        เมิ่งเจี้ยนเฉินเองก็นึกได้ว่าตนเองทำภารกิจสำเร็จแล้วไม่ใช่หรือตนสามารถยอมแพ้ได้แล้วแต่หากยอมแพ้ก็ยากจะรู้ตัวตนและจุดประสงค์ของอีกฝ่าย

        “สหายหากอยากจะประลองจริงๆเอาไว้หลังจากนี้ได้หรือไม่พอดีข้าไม่ได้อยากจะชนะการประลองส่วนเจ้าเองก็คงไม่ได้สนใจผลของการประลองในตอนนี้เหมือนกันไม่สู้พวกเรามาเล่นละครบทหนึ่งหลังจากจบเรื่องนี้พวกเราค่อยหาที่ประลองกันดีหรือไม่”เมิ่งเจี้ยนใช้พลังปราณส่งเสียงตรงเข้าไปในหัวของอีกฝ่าย

        “หากเจ้าไม่ต้องการชนะแล้วเข้าร่วมประลองทำไม”คนชุดดำกล่าว

        “ข้าทำตามคำขอของท่านปู่แค่ช่วยเหลือไม่ให้องค์หญิงได้แต่งงานออกไปเท่านั้น”เมิ่งเจี้ยนเฉินกล่าว

        “เพราะอะไร”

        “เรื่องมันซับซ้อนไว้ข้าจะบอกทีหลังตอนนี้พวกเราต้องเล่นละครกันก่อน” เมิ่งเจี้ยนเฉินกล่าว

        “ใครจะสน”คนชุดดำเย้ยหยัน

        “เช่นนั้นข้าจะยอมแพ้ตอนนี้เลยส่วนเจ้าที่ชนะก็รับผลที่ตามมาเอง”เมิ่งเจี้ยนเฉินกล่าว

        “นี่เจ้า!!!!!!”คนชุดดำกลายเป็นโกรธ

        “ตกลงจะร่วมมือกับข้าหรือไม่”เมิ่งเจี้ยนเฉินกล่าว

        “ได้ข้าจะร่วมมือด้วย”

        “ตกลงตามนี้พวกเราจะใช้การโจมตีที่รุนแรงให้สมจริงจากนั้นพวกเราจะแกล้งทำเป็นบาดเจ็บแระกระเด็นออกจากสนามประลองพร้อมกัน”เมิ่งเจี้ยนเฉินกล่าว

        “ตกลง”คนชุดดำกล่าว

        “แต่ข้าขอทำลายวิชาห้วงความฝันที่ปกปิดใบหน้าของเจ้าก่อนแล้วกัน”คนชุดดำคิดในใจ

        ที่จริงตั้งแต่เข้าเมืองหลวงเมิ่งเจี้ยนเฉินใช้วิชาห้วงความฝันปกคลุมร่างเอาไว้ทำให้ผู้คนไม่สามารถมองใบหน้าของเมิ่งเจี้ยนเฉินได้ชัดราวกับว่าพวกเขากำลังมองไปยังหมอกควันที่ไร้รูปร่างมีเพียงถิงจี้และภูติน้อยทั้งสองที่สามารถมองเห็นใบหน้าของเมิ่งเจี้ยนเฉินได้ชัดเจนเพราะเมิ่งเจี้ยนเฉินอนุญาตให้ทั้งสามได้เห็น

        ส่วนคนอื่นๆพวกเขาจะมองไม่ชัดแต่ขณะเดียวกันพวกเขาก็ไม่เอะใจในเรื่องนี้เลยราวกับว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่ยอมรับได้แต่พวกเขาไม่รู้ว่านี่คือพลังของวิชาห้วงความฝัน

        พริบตาร่างของทั้งสองก็ระเบิดพลังปราณออกมาพลังของทั้งคู่ทรงพลังมากทำให้เกิดคลื่นลมที่รุนแรงจากนั้นร่างของทั้งสองก็พุ่งเข้าหากันกระบี่ปะทะกันส่งเสียงดังทั่วสนามประลอง

        “ตูม!!!!!!!!!!”

        “แย่แล้ว”เมิ่งเจี้ยนเฉินตกใจอยู่ๆฝ่ามือข้างหนึ่งของอีกฝ่ายก็ยื่นออกมาวิชาเต๋าวิชาหนึ่งถูกร่ายทำให้วิชาห้วงความฝันที่ตนสร้างเพื่อปกปิดตัวตนสลายไป

        “นี่เจ้า”ร่างของทั้งสองกระเด็นออกไปแต่เพื่อให้รอดพ้นจากสถานการณ์นี้เมิ่งเจี้ยนเฉินจึงได้แต่อดทนและแกล้งทำเป็นกระเด็นออกจากสนามประลองและกระอักเลือด

        “เอ๋แบบนี้มัน” ราชครูและแม่ทัพพากันมองหน้ากันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

        “นี่”พระสนมมองไปยังฮ่องเต้ด้วยสีหน้าสับสน

        “เสมองั้นเหรอแบบนี้ปัญหาแล้วสิ”ฮ่องเต้กล่าว

        แต่ขณะที่หลายคนกำลังสับสนหญิงสาวคนหนึ่งมองไปยังใบหน้าของเมิ่งเจี้ยนเฉินที่ถูกเปิดเผยแววตาของนางเป็นกระกายกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น

        “ดูนั่นใบหน้าของเซียนกระบี่คนนั้น”เสียงของหญิงสาวดังขึ้น

        พริบตาหลายคนก็จ้องมองไปเมิ่งเจี้ยนเฉินตกใจรีบเคลื่อนไหวใช้วิชาห้วงความฝันอีกครั้งปกปิดใบหน้าของตนเองทันที

        “บ้าน่าในโลกนี้จะมีใบหน้าที่หล่อเหลาขนาดนี้ได้อย่างไร” ชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าว

        “เจ้าผิดแล้วเขาไม่ใช่ผู้ชายเขาคือผู้หญิงต่างหาก” ชายหนุ่มแสดงสีหน้าหลงใหล

        “บัดซบตั้งสติหน่อยเขาคือผู้ชายแค่มีใบหน้าที่เหมือนหญิงสาวเท่านั้น” สหายที่อยู่ข้างๆรีบเตือนสติสหายของตนทันที

        “แต่หากเขาสวมชุดผู้หญิงเจ้าไม่คิดว่าจะงดงามมากเลยงั้นเหรอ”

        “มันก็จริงเฮ้ยเจ้ายังไม่ได้สติใช่ไหม” ชายหนุ่มไม่รอช้าตบใบหน้าของสหายตนเองแต่สหายของตนเองกลับอยู่ในความฝันส่วนตัวไปแล้ว

        “หลานชายของแม่ทัพเมิ่งหล่อเหลาขนาดนี้เลยงั้นเหรอ”พระสนมเอามือปิดปาก

        “สมกับเป็นเทพเซียนจริงๆมีมาดของเทพเซียนตั้งแต่อายุน้อยเลย” ฮ่องเต้พยักหน้า

        ส่วนองค์หญิงใหญ่อึ้งค้างไปแล้วตอนแรกนางไม่ได้สนใจเมิ่งเจี้ยนเฉินเลยแต่หลังจากที่เมิ่งเจี้ยนเฉินแสดงฝีมือในฐานะเซียนกระบี่นางก็ชื่นชมอีกฝ่ายแล้วแต่ยังไม่ถึงขั้นให้นางชอบเมิ่งเจี้ยนเฉินจนกระทั่งได้เห็นใบหน้าของเมิ่งเจี้ยนเฉินในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งย่อมต้องมีความหลงใหลส่วนตัวอยู่แล้ว

        “เป็นอย่างไรพี่หญิงอย่างที่ข้าบอกใช่หรือไม่”องค์ชายรองกล่าว

        “เอ่อ...ข้า”องค์หญิงใหญ่หน้าแดงทันทีหลังจากได้สติ

        “ฝ่าบาทเช่นนั้นพวกเราจะ”ราชครูหันไปทางฮ่องเต้

        “ในเมื่อเสมอเช่นนั้นก็ให้องค์หญิงตัดสินเถอะว่าจะเลือกใครมาประลอง”ฮ่องเต้กล่าว

        “ข้าขอถอนตัว”เมิ่งเจี้ยนเฉินรีบกล่าวทันที

        “หืมเพราะเหตุใด” ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว

        “เมื่อครู่จริงๆแล้วเป็นฝ่ายข้าที่แพ้เพราะในช่วงสุดท้ายสหายท่านนั้นได้โจมตีใส่ข้าอีกหนึ่งฝ่ามือส่วนข้ากลับไม่อาจโจมตีหรือป้องกันได้จึงได้รับบาดเจ็บสาหัสข้าไม่อาจประลองต่อได้แล้ว”เมิ่งเจี้ยนเฉินแกล้งทำเป็นไอออกมาเป็นเลือด

        “เอ่อเช่นนั้นสหายท่านนั้น” ราชครูหันไปทางคนชุดดำ

        “ข้าเองก็ขอถอนตัวข้าไม่เหลือพลังที่จะสู้กับองค์หญิงใหญ่ได้อีกแล้ว” คนชุดดำกล่าว

        “นี่!!!!!!!!!!!!”ราชครูกลายเป็นงุนงงตกลงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

        “พวกเจ้าคิดว่างานประลองนี้เป็นเรื่องล้อเล่นงั้นเหรอ”ฮ่องเต้กล่าวเห็นได้ชัดว่าเริ่มมีโทสะบ้างแล้ว

        “ไม่แน่นอนสหายของข้าได้รับบาดเจ็บจริงๆข้ายืนยันได้เมื่อครู่หนึ่งฝ่ามือของสหายท่านนั้นรุนแรงมากต่อให้เข้ารอบต่อไปก็ไม่อาจฝืนสู้กับองค์หญิงใหญ่ได้แถมพวกเราจะต้องรีบไปพักรักษาตัวเดี๋ยวนี้”ถิงจี้รีบแกล้งทำเป็นแบกเมิ่งเจี้ยนเฉินขึ้นหลังทันที

        “นี่....เอาเถอะเช่นนั้นก็เหลือแค่สหายเท่านั้น”ฮ่องเต้กล่าว

        “ข้าบอกแล้วไงว่าข้าขอถอนตัวตามกฎหากไม่สามารถอาชนะองค์หญิงใหญ่ก็ไม่อาจแต่งงานกับองค์หญิงใหญ่ได้อยู่ดีไม่ใช่หรือ”คนชุดดำกล่าว

        “ก็จริงต่อให้ชนะได้แต่ว่าก็ใช้พลังปราณไปจนหมดแล้วจะเอาอะไรไปสู้กับองค์หญิงใหญ่ที่อยู่ขอบเขตหลอมรวมขั้นกลาง”หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย

        “ฝ่าบาททำตามกฎเถอะในเมื่อไม่มีใครชนะเช่นนั้นงานประลองเลือกคู่ก็จบลงแต่เพียงเท่านี้”องค์หญิงใหญ่กล่าว

        “ฝ่าบาท”พระสนมแสดงสีหน้าอ้อนวอน

        “ได้เช่นนั้นก็เอาตามนี้” ฮ่องเต้ได้แต่เก็บงำความโกรธเอาไว้แล้วเดินจากไปพร้อมกับพวกราชครู

        หลังจากที่ออกไปไกลแล้วฮ่องเต้จึงหันไปทางราชครูและแม่ทัพ

        “พวกเจ้าคิดว่ายังไง”

        “ข้าได้ยินว่าพระสนมไปเยือนภูเขาเซียนตูมารอบหนึ่งส่วนองค์ชายรองก็มาพร้อมกับหลายชายของแม่ทัพเมิ่งนี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” ราชครูกล่าว

        “หรือก็คือทางแม่ทัพเมิ่งยอมออกหน้าช่วยเหลือองค์หญิงใหญ่แต่ไม่คิดจะรับองค์หญิงใหญ่เข้าเป็นหลานสะใภ้อย่างงั้นเหรอ”ฮ่องเต้กล่าว

        “เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้นจากที่กระหม่อมรู้หลานชายของแม่ทัพเมิ่งได้หมั้นหมายกับหลานสาวของแม่ทัพเซี่ยแม้ตระกูลเซี่ยจะถูกทำลายไปแล้วเหลือเพียงหลานสาวเพียงคนเดียวที่รอดชีวิตแต่ด้วยนิสัยของแม่ทัพเมิ่งย่อมทำตามคำสัญญาแน่”แม่ทัพกล่าว

        “อืมเอาเถอะอย่างน้อยก็ดีกว่ากลายเป็นเครื่องมือของคนอื่น” ฮ่องเต้กล่าว

        พวกราชครูยิ้มพวกเขาทั้งสองรู้ว่าฮ่องเต้รักลูกสาวและฝากความหวังไว้กับนางไม่น้อยอยากให้นางแยกตัวออกไปก่อตั้งตระกูลเซียนของตัวเองแต่ไม่อาจแสดงออกตรงๆได้เพราะมันจะทำให้ขุนนางบางคนใช้เรื่องนี้มาเล่นงานตนได้จะหาว่าตนโลภอยากปกครองแคว้นแล้วยังอยากให้ตระกูลโจวเดินบนวิถีเต๋าอีก