เรียวกลับมาที่ฐานลับของโยโจด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจ เขาส่งรายงานภารกิจแรกอย่างเงียบงัน แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยภาพของผู้หญิงในชุดกิโมโนและคำสาปที่เชื่อมโยงกับอดีตขององค์กร เขาเดินลัดเลาะไปตามทางเดินใต้ดินที่มืดสลัว จนกระทั่งมาถึงหน้าห้องเรียนที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรและหมึกจีน
นี่คือ “ศาลายันต์เงา” ที่ อาจารย์หญิงโฮซึกิ ใช้สอน
ภายในห้อง อาจารย์โฮซึกิผู้มีใบหน้าอ่อนโยนและรอยยิ้มที่สงบนิ่งกำลังนั่งพับกระดาษยันต์อยู่บนเสื่อทาทามิ ดวงตาของเธอไม่ได้มองมาที่เรียว แต่กลับมองลึกเข้าไปในจิตใจของเขา
“ภารกิจแรกของเ้าคงไม่ใช่เื่ง่าย” เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “บางคำสาป ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความเกลียดชังเสมอไป...แต่เพราะความเ็ป”
เรียวชะงัก เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครในองค์กรนี้ที่มองเห็นความจริงนี้ เขาถูกสอนให้มองคำสาปเป็เพียง “เป้าหมาย” ที่ต้องถูกกำจัดเท่านั้น
“วันนี้ ข้าจะสอนยันต์สื่อิญญา” อาจารย์โฮซึกิพูดพลางหยิบกระดาษยันต์สีขาวขึ้นมา “ยันต์สายนี้ไม่ได้ใช้เพื่อทำลาย แต่เพื่อ ‘ฟัง’ เสียงของิญญา...ก่อนที่เ้าจะตัดสินว่าเขาเป็ศัตรูหรือไม่”
เธอให้เรียวหยิบกระดาษยันต์ขึ้นมาแผ่นหนึ่ง และให้เขาใช้หมึกจิตเขียนสัญลักษณ์บางอย่างลงไปอย่างช้าๆ แต่แทนที่จะให้เขาสร้างพลังทำลาย เธอกลับสอนให้เขา “ผสานจิตใจ” กับยันต์นั้นอย่างอ่อนโยน
“ยันต์จะสะท้อนจิตใจของผู้เขียน” อาจารย์โฮซึกิอธิบาย “หากเ้าเขียนด้วยความโกรธ มันจะเป็ยันต์ทำลาย แต่หากเ้าเขียนด้วยความเข้าใจ...มันจะกลายเป็ยันต์ปลอบโยน”
เรียวพยายามทำตามคำสอนของเธอ แต่ในใจของเขายังคงเต็มไปด้วยความโกรธแค้นต่ออดีตที่ไม่ยุติธรรม ทำให้ยันต์ของเขาสั่นสะท้านและไม่สมบูรณ์
“เ้ายังคงถูกความเ็ปในอดีตกัดกิน” อาจารย์โฮซึกิกล่าวเบาๆ “แต่เ้าไม่เคยยอมรับมัน”
เธอหยิบยันต์สื่อิญญาที่สำเร็จแล้วแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ และมอบให้เรียว “ภารกิจของเ้าวันนี้คือ...”
อาจารย์โฮซึกิยื่นกระดาษแผ่นนั้นมาให้เรียว ซึ่งไม่ใช่ภาพของคำสาป แต่เป็ภาพวาดของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้
“...ให้เ้าไปที่สวนสาธารณะชิบะ พลางใช้ยันต์นี้สื่อสารกับิญญาของเด็กคนนี้” อาจารย์โฮซึกิมองเรียวด้วยสายตาที่สงบนิ่ง “เธอถูกรถชนตายที่นั่น แต่ความเศร้ายังคงทำให้เธอล่องลอยอยู่...จนเกือบจะกลายเป็คำสาป”
เรียวไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องทำภารกิจแบบนี้ แต่เมื่อเขาเห็นภาพวาดใบหน้านั้น เขากลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง
เขารับยันต์มาและเดินทางไปยังสวนสาธารณะชิบะตามคำบอกกล่าวของอาจารย์โฮซึกิ
เมื่อเรียวไปถึงที่นั่น เขาพบว่ามันเป็สถานที่ที่มีผู้คนมากมายกำลังพักผ่อนหย่อนใจ แต่เมื่อเขาใช้ยันต์สื่อิญญา เขากลับเห็น “อีกโลกหนึ่ง” โลกที่เต็มไปด้วยเงาของิญญา เด็กผู้หญิงที่ถูกรถชนคนนั้นกำลังยืนร้องไห้อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่
เรียวเข้าใกล้เธออย่างช้าๆ และใช้ยันต์สื่อิญญาััที่ไหล่ของเธอ
ในทันทีนั้นเอง...ความทรงจำที่เ็ปก็แล่นเข้ามาในหัวของเขา ไม่ใช่ความทรงจำของเด็กผู้หญิงคนนั้น แต่เป็ความทรงจำของเขาเอง
ภาพในห้องทดลองใต้ดิน...เสียงกรีดร้องของเพื่อนๆ…และใบหน้าของเด็กชายคนหนึ่งที่เคยให้ขนมปังกับเขาในวันนั้น
เด็กชายที่แตกสลายกลายเป็ผงธุลีในพริบตา
“นั่นคือความทรงจำที่เ้าพยายามจะลืม” เสียงของอาจารย์โฮซึกิดังขึ้นในหัวของเขา “บางครั้ง การยอมรับาแในอดีต...อาจจะช่วยให้เ้ามองเห็นแสงสว่างที่แท้จริงได้”
เรียวปล่อยยันต์ในมือลง เขารู้แล้วว่าทำไมอาจารย์โฮซึกิถึงให้เขาทำภารกิจนี้ เพราะมันไม่ใช่ภารกิจเพื่อทำลายคำสาป แต่เป็ภารกิจที่จะให้เขา เผชิญหน้ากับคำสาปในใจของตัวเอง
14K
