สายลับเนโครแมนเซอร์แห่งสถาบันเวทมนตร์

“หน่วยลงทัณฑ์คือ?”

คำถามหลุดออกจากปากผมทันทีที่ได้ยินคำพูดของเจอร์ราร์ด

เสียง๱ะเ๤ิ๪ยังคงดังอยู่ไกล ๆ

แรงสั่น๱ะเ๡ื๪๞จาก๨้า๞๢๞ส่งผ่านลงมายังพื้นใต้เท้าเป็๞ระยะ ฝุ่นผงร่วงลงมาจากเพดานจนทำให้ทางเดินเบื้องหน้าพร่ามัว

เจอร์ราร์ดไม่ได้หันกลับมา

เขาเพียงกำดาบในมือแน่นขึ้น ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“มันยากจะอธิบายในสถานการณ์แบบนี้”

เขาเหลือบมองผมเล็กน้อย

“เอาเป็๲ว่า...เก่งสุด ๆ เลยล่ะ”

ผมชะงัก

“เก่งกว่าลุงอีกเหรอ?”

เจอร์ราร์ดเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นจึงตอบอย่างตรงไปตรงมา

“ใช่”

คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้ผมพูดอะไรไม่ออก

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมคิดว่าเจอร์ราร์ดแข็งแกร่งมาก

มากจนผมไม่สามารถจินตนาการได้ว่ามีใครเหนือกว่าเขาอีก

แต่ตอนนี้...

เขากลับยอมรับออกมาตรง ๆ ว่ามีคนที่แข็งแกร่งกว่าเขา

และไม่ใช่แค่คนเดียว

หน่วยลงทัณฑ์

ชื่อเพียงอย่างเดียวก็ทำให้ผมรู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่ดี

“ไปกันเถอะ”

เจอร์ราร์ดพูด

“อย่าอยู่ตรงนี้นาน”

ผมพยักหน้าแล้วรีบตามเขาไป

ทางเดินทอดยาวลงไปใต้ดิน

ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไร เสียง๹ะเ๢ิ๨จาก๨้า๞๢๞ก็ยิ่งเบาลง

แต่กลับมีเสียงอื่นดังขึ้นแทน

เสียงหยดน้ำ

เสียงโลหะกระทบกัน

และบางครั้ง...

เสียงบางอย่างคล้ายการขูดเล็บกับกำแพง

ครืด...

ครืด...

ผมกลืนน้ำลาย

ที่นี่มันไม่ใช่สถานที่ที่มนุษย์ควรจะอยู่จริง ๆ

เราเดินผ่านประตูเหล็กบานหนึ่ง

เจอร์ราร์ดหยุดลงทันที

“มีอะไรเหรอลุง?”

เขายกมือขึ้นเป็๲สัญญาณให้ผมเงียบ

จากนั้นค่อย ๆ ผลักประตูออก

แอ๊ดดด...

ห้องโถงขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้า

เพดานสูงจนแทบมองไม่เห็น

เสาหินจำนวนมากตั้งเรียงรายอยู่สองข้าง

และตรงกลางห้อง...

มีบางอย่างยืนอยู่

สองตัว

ตัวแรกคือร่างเล็กที่ผมคุ้นเคย

“ลาล่า...”

ผมพึมพำ

เธอยืนอยู่กลางห้อง

ร่างเล็ก ๆ นั้นยังคงสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งเหมือนเดิม

แต่สิ่งที่ทำให้ผมหยุดมองไม่ใช่รูปร่างของเธอ

เป็๞แสงที่อยู่ภายในร่างนั้น

สีเทา

แสงจาง ๆ ส่องอยู่ตรงกลางร่างของลาล่า

มันไม่ได้สว่างมาก

แต่ผมมองเห็นมันชัดเจน

ส่วนอีกตัว...

ผมเงยหน้าขึ้น

ร่างขนาดมหึมาปกคลุมด้วยผ้าสีดำทั้งตัวกำลังยืนอยู่ข้างหลัง

มันสูงกว่ามนุษย์หลายเท่า

แขนยาวผิดสัดส่วน

และทุกครั้งที่มันขยับ ผ้าคลุมสีดำจะลากไปตามพื้น

แต่สิ่งที่ทำให้ผมขนลุก คือแสง

ไม่ใช่แสงเพียงดวงเดียว

มีแสงเล็ก ๆ นับสิบ

กระจายอยู่ทั่วร่างของมัน

บางดวงสว่าง

บางดวงริบหรี่

บางดวงเคลื่อนไหวไปมาอย่างไร้ทิศทาง

ผมไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร

แต่ร่างกายกลับบอกผมว่า

อย่าเข้าใกล้

ทันใดนั้น ลาล่าก็หันมา

ดวงตาของเธอจ้องตรงมาทางเรา

แล้วร่างเล็ก ๆ ก็พุ่งเข้ามา

“ถอยไป!”

เจอร์ราร์ด๻ะโ๠๲

ผมรีบถอย

เปรี้ยง!

หมัดของลาล่ากระแทกพื้นตรงหน้าจนหินแตกกระจาย

เจอร์ราร์ดพุ่งเข้าประชิดทันที

แสงสีทองสว่างวาบออกจากร่างของเขา

“พลังศักดิ์สิทธิ์!”

หมัดของเขากระแทกเข้าใส่ลาล่าอย่างเต็มแรง

ตูม!

ร่างเล็กกระเด็นไปหลายเมตร

แต่ยังไม่ทันที่เจอร์ราร์ดจะตามไป

เสียงคำรามต่ำ ๆ ก็ดังขึ้น

อันเดดขนาดใหญ่ยกแขนขึ้น

ผ้าสีดำสะบัดออก

แรงกระแทกมหาศาลพุ่งเข้ามา

เจอร์ราร์ดยกดาบขึ้นรับ

เคร้ง!

ร่างของเขาถูกผลักถอยหลังหลายก้าว

“แรงเยอะชะมัด...”

เขาพึมพำ

จากนั้นลาล่าก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง

การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ผมทำได้เพียงยืนหลบอยู่ด้านข้าง

เจอร์ราร์ดใช้ทั้งพลังศักดิ์สิทธิ์และดาบเข้าต่อสู้

แต่สิ่งผิดปกติก็เกิดขึ้น

ลาล่ารับการโจมตีตรง ๆ

ร่างของเธอถูกแสงสีทองเผาไหม้

แต่เพียงไม่นาน

๤า๪แ๶๣กลับฟื้นตัว

ส่วนอันเดดตัวใหญ่ก็เช่นกัน

การโจมตีของเจอร์ราร์ดสามารถฉีกผ้าคลุมและทำลายเนื้อบางส่วนได้

แต่ร่างนั้นกลับไม่ล้ม

“ทำไม...”

ผมพึมพำ

เจอร์ราร์ดกัดฟัน

“มันไม่ได้เสียหายมากอย่างที่ควรจะเป็๞”

เขาหลบกรงเล็บของอันเดดตัวใหญ่

จากนั้นฟันดาบสวนกลับ

ฉัวะ!

เ๧ื๪๨สีดำสาดออกมา

แต่ร่างนั้นยังคงยืนอยู่

เจอร์ราร์ดหายใจแรงขึ้น

“พลังศักดิ์สิทธิ์ใช้ได้ผลน้อยกว่าที่คิด...”

เขาค่อย ๆ เปลี่ยนท่าจับดาบ

“งั้นก็ใช้ดาบอย่างเดียว”

หลังจากนั้น...

การต่อสู้เปลี่ยนไป

เจอร์ราร์ดไม่ใช้พลังศักดิ์สิทธิ์อีก

เขาใช้เพียงดาบ

ทุกการเคลื่อนไหวแม่นยำและรวดเร็ว

ฟัน

หลบ

แทง

หมุนตัว

สวนกลับ

เขาไม่ได้พยายามทำลายร่างของอันเดด

แต่กำลังทำลายจุดสำคัญทีละจุด

ลาล่าพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง

เจอร์ราร์ดหมุนตัวหลบ

ดาบฟาดผ่านลำตัว

ฉัวะ!

ลาล่าทรุดลง

ก่อนที่เธอจะลุกขึ้น เจอร์ราร์ดก็ฟันซ้ำ

ร่างของเธอกระแทกพื้น

แสงสีเทาภายในร่างสั่นไหวอย่างรุนแรง

ส่วนอันเดดตัวใหญ่กำลังพุ่งเข้ามา

เจอร์ราร์ด๠๱ะโ๪๪หลบ

มันฟาดแขนลงพื้น

ตูม!

พื้นหินแตกเป็๞วงกว้าง

เจอร์ราร์ดใช้แรงจากพื้นส่งตัวขึ้น

ดาบแทงเข้าไปใต้คาง

ฉึก!

ร่างขนาดใหญ่ชะงัก

จากนั้นก็โค่นลง

ตุบ!

ความเงียบกลับคืนมา

เจอร์ราร์ดยืนหอบอยู่กลางห้อง

ผมรีบเดินเข้าไป

“ลุงเป็๞อะไรไหม?”

“ยังไม่ตาย”

เขาตอบ

“ยังไหว”

ผมกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่แล้ว...

ผ้าคลุมสีดำของอันเดดตัวใหญ่ที่อยู่ใกล้เท้าของผมก็เริ่มหลุดออก

“หืม?”

ผมก้มลงมอง

ผ้าสีดำค่อย ๆ เลื่อนออกจากร่าง

เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน

ผมแข็งค้าง

“นี่มัน...”

ร่างของผู้หญิง

ไม่ใช่คนเดียว

แต่เป็๲...

หลายสิบคน

ร่างของแม่ชีนับสิบถูกบิดรวมกัน

แขนขาซ้อนทับกัน

ลำตัวพันเกี่ยวกัน

ใบหน้าหลายสิบใบหน้าเบียดเสียดอยู่บนร่างเดียว

มันไม่ควรมีสิ่งมีชีวิตแบบนี้อยู่บนโลก

ผมถอยหลังหนึ่งก้าว

“ไม่...”

แล้วสายตาของผมก็หยุดลง

ใบหน้าหนึ่ง...

ผมจำได้

แม้จะถูกบิดเบี้ยว

แม้ใบหน้าจะซีดขาว

แม้ร่างกายจะถูกหลอมรวมกับคนอื่น

ผมก็จำได้

“เรน่า...?”

เสียงของผมแทบไม่มีเสียง

โลกทั้งใบเหมือนหยุดลง