เสียงเคาะประตูดังเข้ามาจากด้านนอก “เข้ามาได้ ”
ณ ห้องทำงานเดิมที่คุ้นเคย วันนี้สาวใช้คนสนิท มาเคาะห้องทำงานส่วนตัวของเ้านาย แบบที่ไม่เคยทำมาก่อน เพื่อที่จะมาบอกข่าวร้ายเกี่ยวกับน้องชายของเธอ เป็ที่เื่จำเป็มากที่ทั้งสองผู้มีพระคุณและดูเเลส่งเสียให้สายลมได้เรียนตั้งเเต่เด็กจะต้องรับรู้เื่นี้ให้เร็วที่สุด
“ คุณผู้ชาย คุณผู้หญิงค่ะ อบเชยมีเื่จะเรียนไห้ทราบค่ะ” อบเชยมองดูนักรบเเละน้ำหวานเพียงชั่วครู่ และก็ต้องก้มหน้าพูดด้วยน้ำเสียงอึกอัก กล้าๆ กลัวๆ ที่จะพูดออกมา เเละก็ต้องรวบรวมความกล้า ที่จะพูดมันออกมาด้วยน้ำตา เธอกลัว กลัวมากที่ผู้มีพระคุณทั้งสองท่านจะเกลียดเธอเเละน้องชาย
“ มีเื่อะไร ร้องไห้ทำไมล่ะ ” น้ำหวานพูดด้วยน้ำเสียงใ
“ สายลมค่ะ ” พูดพร้อมด้วยปาดน้ำตาออกจากใบหน้า
“ มันท้องค่ะ ”
“.....” น้ำหวานอึ้งและหันไปมองกันกับสามี ทั้งสองคนมีปฏิกิริยาไม่ต่างกัน
“อบเชยขอกราบขอโทษคุณท่านด้วยที่น้องอบเชยทำตัวใจเเตกแบบนั้น คุณท่านยกโทษให้เราด้วยเถอะนะคะ ” อบเชยรีบเข้าไปก้มกราบคนทั้งสอง
“ ลุกขึ้นเถอะนะ อบเชย”
“แล้วสายลมล่ะ อบเชย” น้ำเสียงของนักรบไม่มีท่าทีที่จะคาดโทษจากคนที่กำลังนั่งร้องไห้เลยแม้แต่น้อย
“อบเชยไล่น้องออกไป แล้วเขาก็เก็บเสื้อผ้าออกไปแล้วจริงๆ ค่ะ”
พูดไปร้องไห้ไปเพราะรู้สึกผิดที่ไล่น้องชายที่กำลังท้องอ่อนๆ ออกไปอยู่ที่ไหนเเล้วก็ไม่รู้ เป็เพราะเอมิที่เตือนสติเธอ
“ทำไมถึงทำแบบนั้น แล้วเขาจะไปอยุูที่ไหน ใครจะดูแล ฝ่ายชายยังไงเธอก็ไม่รู้ ” น้ำหวานพูดด้วยน้ำเสียงเริ่มเเข็ง รู้สึกว่าอบเชยทำเกินกว่าเหตุ
“ อบเชยรู้สึกผิดค่ะ ที่ไล่เเละพูดทำร้ายจิตใจเขาไปแบบนั้น ” อบเชยร่ำไห้กับสิ่งที่ตัวเองทำไปโดยไม่คิดถึงใจน้องชาย
น้ำหวานถอนหายใจเมื่อได้ฟังคำนั้น
“ ก่อนจะไปชั้นจะสั่งให้เชนเเละดิวตามสืบหาสายลมให้นะ เราต้องพาเขากลับมา ” นักรบพูดด้วยน้ำเสียงใจเย็น
“ พรุ่งนี้ชั้นก็ต้องไปอเมริกาเเล้ว เสียใจนะที่ไม่ได้จัดการเื่นี้ด้วยตัวเอง สงสารสายลมมากๆ เลยนะ ชั้นไม่โกรธสายลมหรอกนะ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเเล้ว”
“เเล้วพ่อเด็กเป็ใคร”
“ สายลมไม่ยอมบอกค่ะ คุณผู้หญิง ”
“ โถ่ สายลม” น้ำหวานพูดด้วยน้ำเสียงอ่อน
“ ชั้นก็รักสายลมเหมือนลูกเหมือนหลานนะ แต่เรายังไม่รู้จักฝ่ายชายเลย สายลมอาจจะรู้เท่าไม่ถึงการก็ได้ ชั้นเป็ผู้ชายชั้นรู้ดี สายลมเป็เด็กดีหัวอ่อน
ถ้ารู้ว่าผู้ชายมันเลวกับคนของชั้น ชั้นจะจัดการมันเอง แล้วชั้นจะไปจะให้ตาแอลเป็คนจัดการเื่นี้เอง ”
“ค่ะ คุณท่าน”
“ไม่ต้องกลัวนะ หยุดร้องไห้ได้แล้ว ”
“ ค่ะ คุณผู้หญิง”
เเละเมื่อแอลได้รับรู้เื่ราวของสายลม เขาไม่ตำหนิสายลมเลยแม้เเต่น้อย เเถมยังเป็ห่วงเสียด้วยซ้ำ แอลโกรธจนกรามคบกันเป็สัน เพราะเขารู้นิสัยสายลมดี ว่าเด็กคนนี้หัวอ่อนเรียบร้อยและไม่เคยทำตัวเหลวไหล เขาคิดอย่างเดียวคือเขาต้องโดนบังคับหรือโดนหลอกแน่นอน
"ผมจะลากคอไอ้ผู้ชายที่มันทำสายลมมาให้ได้ ผมไม่เชื่อว่าสายลมเป็เด็กเกเรเขาต้องโดนผู้ชายคนนั้น ทำอะไรไม่ดีไว้แน่ๆ "
มีคุณรับรู้ทุกอย่างผ่านแอล ก็หวนนึกถึงอาการของสายลมที่ผิดปกติไป
่นี้เขาเปลี่ยนไปมาก พยายามหลบหน้าหลบการสนทนาเื่ส่วนตัว เหมือนปิดบังอะไรอยู่ ไม่พูดคุยร่าเริงเหมือน่ที่เข้ามาตอนเเรกๆ เขาป่วยบ่อยเเละชอบทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์อยู่ตลอด ขี้ใบางทีก็มือสั่นๆ ด้วยซ้ำ หน้าตาโทรมผอมลงมาก ที่น่าแปลกใจคือการส่วมใส่ที่เปลี่ยนไป ทั้งที่เขาผอมลงแต่กลับใส่เสื้อตัวใหญ่ขึ้นเเล้วก็ปิดมิดชิดไปทั้งตัวขนาดนั้น
ที่ทำไปแบบนั้นก็เพราะว่าท้องนี่เองเหรอ สายลม
" เขาคงเคว้งคว้างมากเลยนะครับ อายุเเค่ 18 ต้องมาอุ้มท้องลูกตัวคนเดียว ผู้ชายคนนั้นใจร้ายจังนะครับ สายลมต้องเจออะไรไม่ดีมาแน่ๆ เลย บางทีเขาก็ชอบเหม่อๆ เศร้าๆ แต่ผมไม่คิดว่าเขาจะต้องแบกรับเื่แบบนี้ไว้คนเดียว ผมเป็ห่วงน้องจังเลยครับ " ร่างบางพูดน้ำเสียงสั่นเคลือเเละน้ำตาก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้
" ไม่ต้องห่วงนะ คุณพ่อส่งคนไปตามหาเเล้วล่ะ เเล้วพี่ก็จะจัดการเื่นี้ต่อเอง สายลมจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะ "
"ถ้าพี่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็ใครเเล้วล่ะ ก็จะจับมันมากระทืบให้เข็ดเลย" ร่างสูงพูดนำเสียงเดือดดาล
มีคุณจับมือของคนที่กำลังโมโหไว้ แอลก็เป็อีกคนเอ็นดูสายลมและรู้นิสัยเขาดี
วันนี้เป็ที่นักรบและน้าหวานต้องบินไปอเมริกาแล้วแอลเเละมีคุณพร้อมด้วยคนขับรถอีกหลายคน มาส่งทั้งสองคนพร้อมกันที่สนามบิน
"ตาแอลดูเเลน้องให้ดีนะ"
" ครับคุณแม่"
" มีคุณมานี่สิ "
" ครับ"
น้ำหวานกางเเขนทั้งสองข้างเพื่อให้มีคุณเข้าไปกอด ตอนนี้น้ำหวานรักเด็กคนนี้มากขึ้นทุกวัน มือเรียวลูบหลังร่างบางเบาๆ
"ไปแล้วนะจ๊ะแล้วเจอกันใหม่ "
อีกด้านคือทั้งสองพ่อลูกกอดและตบไหล่กันก่อนจากลากันชั่วคราว
"พ่อฝากน้องเเละสายลมด้วยนะ "
"ครับพ่อ ผมจะดูแลอย่างดี "
" เจอกันนะ"
แล้วทั้งสองคนโบกมือเเละขึ้นบันไดเลื่อนไป จนลับตา
" คิดถึงคุณอาจังนะครับ "
" แค่ปีเดียวเองเดี๋ยวก็มา แต่ถ้าธุรกิจทางโน้นดีหรือแย่จนเกินไป อาจจะต้องอยู่ต่อ ช่วยพี่เอมิก่อน"
"คุณเอมิ พี่อบเชยเคยเล่าไห้ฟังเกี่ยวกับพี่สาวพี่แอลครับ "
" หึ ฮ่ะๆ งั้นเหรอ”
ความที่แอลเปลี่ยนไปตั้งเเต่โดนคนรักเก่านอกใจ เขาเกเรจนใครๆก็เอาไม่อยู่ โดยเฉพาะพี่สาวที่ระอากับพฤติกรรมของน้องชาย พวกเขาจึงไม่ค่อยถูกไม่ค่อยกินเส้นกันจนถึงทุกวันนี้ แอลจึงไม่ได้อยากเล่าเื่ของพี่่ตัวเองให้อีกฝ่ายฟังมากนัก
"ครับ" มีคุณออกอาการงงๆ เพราะแอลพูดออกมาแค่นั้นเเละมีทีท่าไม่ค่อยมีเยื่อใยกับพี่สาวนัก
มีคุณเป็ห่วงสายลมมาก แอลพยายามปลอบใจเพราะไม่อยากเห็นคนรักต้องคอดมากแอลถือโอกาศนี้พาพาคนรักไปผ่อนคลายความเครียดเเละสวีทอีกครั้ง ตั้งเเต่แอลยอมสารภาพรักกับมีคุณ การมีรักครั้งนี้ของเขามันดึงความเป็ตัวตนเขาที่มันหายไปนานแล้วกลับมาอีกครั้ง แอลรู้สึกผิดกับการที่เขาขืนใจเเละเคยทำร้ายจิตใจมีคุณไว้ ตอนนี้เขาไม่อยากไห้ร่างบางมีความทุกข์ใจเเม้เเต่น้อย
“ พวกนายกลับไปก่อนเลยนะ ชั้นจะไปข้างนอกกับมีคุณ”
“ ครับ คุณแอล”
แอลเเยกตัวกับบอดี้การ์ดประจำบ้านออกมา จากที่สนามบิน
“ เเล้วเราจะไปไหนกันเหรอครับ” มีคุณถามเมื่อเห็นแอลสั่งให้บอดี้การ์ดประจำบ้านกลับไปก่อน
“ พี่จะพาเราไปผ่อนคลายสักหน่อยน่ะ รู้นะว่าห่วงสายลมเเต่พี่อยากให้เรามีความสุขนะไม่อยากให้เครียดเกินไปนะ ” แอลกอดร่างเล็กเเละจูบไปที่หน้าผาก
“ครับ”
มีคุณยิ้มรับ เขารับรู้เเล้วว่าแอลรักเขามาก มีความสุขมากที่แอลรักเขามากขนาดนี้
ใช้เวลาไม่นานนักบอดี้การ์ดคนเดิมของแอลก็เเล่นรถส่วนตัวของแอลมาอย่างเร็ว
เมื่อร่างบางได้เห็นหน้าบอดี้การ์ดคนนั้นที่เห็นทุกเหตุการณ์ที่แอลทำตัวเองบนรถวันนั้น ทำให้มีคุณหน้าขึ้นสีเเละทำตัวไม่ถูกทันที
แอลเห็นท่าท่างขัดเขินของมีคุณก็เผลอหัวเราะ ออกมาอย่างกลั้นไม่ไหว
“ หัวเราะอะไรครับ ” มีคุณค้อนร่างสูงเเละฟาดเเขนไปหนึ่งที
“ก็เราทำหน้าตลก 555”
“ ใครกันที่เอาแต่ใจล่ะครับ” มีคุณพูดงอนๆ
แอลจับร่างบางเข้ามาหอมแก้มดังฟอด แบบไม่อายคนที่กำลังขับรถเหมือนเดิม มีคุณยิ่งงอนร่างสูงหนักขึ้น จนเบือนหน้าหนีไปข้างนอกทันที แต่มือเหนียวๆ ของแอลก็จับร่างเล็กเข้ามากอดจนต้องยอมดังเดิม จนร่างบางหลับไปในอ้อมกอด
"เดี๋ยวนี้ทำไมชี้เซาขนาดนี้นะ" ร่างสูงเขี่ยแก้มนิ่มของร่างบางไปมาด้วยความเอ็นดู
"นายไปเถอะนะ เดี๋ยวทางนี้ชั้นดูแลเอง"
" ครับ คุณแอล"
แอลเขย่าเเขนร่างบางที่ยังหลับไม่รู้เื่อยู่บนอ้อมเเขนเบาๆ
" มีคุณ ตื่นได้เเล้วถึงแล้วนะ "
มีคุณกะพริบตาขึ้นถี่ๆ ก่อนจะตื่นขึ้นเต็มตา
" อื้อ ถึงเร็วจังครับ "
" หลับั้แ่ต้นทางเลยนะเรา"
แอลขยี้จมูกร่างบางเบาด้วยความเอ็นดู
" ว้าว ริมทะเลเหรอครับ "
" ชอบซินะ "
ภาพทะเลคลื่นริมทะเลตรงหน้าทำเอาร่างบางจากที่กำลังง่วงเหงาหาวนอนก็ตาโตทันที
" ครับ "
แอลพามีคุณเข้าที่พักที่จองไว้เเละออกมาเดินเล่น ทานอาหารเย็นที่ริมชายหาด
" เราไปร้านอาหารตรงชายหาดเงียบๆ ตรงนั้นกัน "
"ครับ"
แอลพามีคุณไปนั่งทานอาหารยามเย็นที่ริมชายหาด ร้านอาหารที่มีคนไม่มากนัก จึงค่อนข้างเงียบสงบ
"ฮ่าา ผมชอบบรรยากาศจังเลยครับ"
" ทานสิ "
"ทานแล้วนะครับ ฮ๋า หอมจังเลยย"
“ เห็นตัวเล็กๆ แบบนี้ไม่คิดว่าจะกินเยอะนะเรา ”
" ่นี้หิวมากเป็พิเศษครับ ฮ่ะๆ "
ร่างสูงเอาแต่นั่งมองร่างบางกินอย่างมีความสุข จนเขาเพิ่งจะได้กินเพียงคำแรก
แอลได้กลิ่นอาหารที่กำลังจะเข้าปาก ในใจนึกว่าทำไมกลิ่นมันแปลกๆ
เเละเมื่อทันทีที่่มันเเตะถึงลิ้นเท่านั้น เขาคายมันออกมาและรีบ ดื่มน้ำตามเข้าไปทันที แอลยกมือขึ้นมือปิดปากเพราะความพะอืดพะอมทันที
" อื้ม…ทำไมกลิ่นเหม็นขนาดนี้เนี่ย"
มีคุณก้มหน้าลงดมอาหารที่มาเสริฟ ทุกอย่างดูน่ากินเต็มโต๊ะ ร่างบางขมวดคิ้วแปลกใจคิดว่าหรือจริงๆ เเล้วแอลจะเป็คนทานยาก
"เป็อะไรมากมั้ยครับ กลับห้องมั้ย "
"ไม่เป็ไรพี่ดีขึ้นแล้ว" แอลสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อบรรเทาเคลื่อนเวียนศรีษะ
มีคุณหยิบยาดมที่พกติดตัวตลอดเวลาส่งให้กับแอล
"มันช่วยได้นะครับ" แอลรับยาดมหลอดสีเขียวมาสูดมันจนเต็มปอด
" ดีขึ้นมั้ยครับ "
แอลพยักหัวหงึกหงัก อาการเริ่มกลับมาเป็ปกติ เเต่เขาคงกินมันไม่ลงเเล้ว
เเต่เขาก็มีความสุขที่ได้เห็นมีคุณกินอย่างมีความสุข
ถึงเวลาที่เช็คบิลกลับ
“ เดี๋ยวเราไปเดินเล่นริมทะเลกันต่อนะ ”
“ ครับ”
และเมื่อแอลกำลังจะลุกขึ้นจากที่นั่ง ภาพตรงหน้าเขามันก็พล่ามัวทันที ทำเอาร่างบางรับไว้แทบไม่ทัน มีคุณใกับอาการแปลกๆ ของแอลมาก
" พี่แอลครับ!!" ท่าทางของร่างบางดูตื่นตระหนกและเป็ห่วงแอลมาก ตอนนี้ร่างสูงลงไปกองเอนหัวหนุนตักของร่างบางอยู่
อากาศก็ไม่ได้ร้อนนี่หน่า
โต๊ะรอบข้างเมื่อเห็นคนเป็ลมจึงอาสามาช่วย เอาตัวแอลกลับที่พัก
"เป็อะไรมากมั้ยครับ "
" ไม่เป็ไรครับ ผมหน้ามืดนิดหน่อย " แอลตอบรับด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ
" เดี๋ยวผมช่วยไปส่งที่พักนะครับ "
มีคุณเอ่ยขอบคุณชายคนที่พาร่างสูงมาส่งถึงห้อง
ตอนนี้เป็แอลที่นอนหลับพริ้มอยู่บนโซฟา
มีคุณเห็นแอลหลับอยู่ตึงไม่อยากปลุก เขายังอยากออกไปเดินเล่นข้างนอก
ไปเดินเล่นสักแป๊ปนึงคงไม่เป็ไรหรอกมั้ง
491
