สัพเพเหระสำหรับการเริ่มเขียนนิยายแนวต่าง ๆ

        ท้องฟ้ากลางคืนปกคลุมด้วยเมฆดำ พื้นปราสาทร้าวแตกสะเทือนเพราะแรงเวทอันมหาศาล จอมมารยืนตระหง่านกลางบัลลังก์พังพินาศ ดวงตาสีเลือดส่องวาว ขณะที่ผู้กล้าในตำนานยกดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้น ประกายแสงสีทองแผ่ไปรอบกาย

        “เจ้าคือความมืดแห่งโลกนี้… ข้าจะเป็นผู้ยุติ” ผู้กล้าเอ่ยเสียงแน่วแน่

        จอมมารเพียงแค่อมยิ้ม ก่อนสะบัดมือ ลูกพลังเวทสีดำทะมึนพุ่งออกมา ตูม! ผู้กล้าเบี่ยงตัวหลบฉิว เศษหินแตกกระจายเป็นฝุ่นควัน เขาโฉบตัวเข้าใกล้ ใช้ฝ่าเท้าถีบตรงกลางอก แต่จอมมารยกแขนขึ้นป้องกัน ปัง! แรงปะทะทำให้ผนังรอบด้านสั่นสะท้าน

        ไม่รอให้ตั้งตัว ผู้กล้าเงื้อดาบฟาดเฉือน จอมมารยกดาบปีศาจขึ้นรับ เคร้ง! เสียงเหล็กกระทบก้องสะท้อน แรงมหาศาลปะทะกันจนลมพายุหมุนวนภายในท้องโถง

        จอมมารสะบัดมืออีกครั้ง ลูกพลังเวทพุ่งซ้ำเป็นห่าฝน ผู้กล้าไขว้ดาบตรงหน้า แสงศักดิ์สิทธิ์แผ่เป็นม่านบาเรียกั้นไว้ เสียงระเบิดถาโถมใส่บาเรียจนแตกเป็นเสี่ยง แต่เจ้าของดาบกลับพุ่งทะลุฝุ่นควันเข้ามา ตวัดดาบฟาดเฉือนจนเกล็ดเกราะมารแตกกระจาย

        จอมมารคำราม เตะเสยเข้าที่สีข้างของผู้กล้าอย่างรุนแรง ปัง! ร่างผู้กล้ากระเด็นชนเสาหินใหญ่ เสียงแตกสะท้อนสะเทือน แต่เขากัดฟันยันร่างขึ้น ดวงตายังไม่ดับไฟ

        ผู้กล้าโถมเข้าไปอีกครั้ง หมัดซ้ายชกเข้าเต็มท้องของจอมมาร ตุบ! จอมมารถอยไปก้าวหนึ่ง แต่ยังไม่ทันขาดใจ หมัดขวาของมันกลับสวนเข้ากราม ผัวะ! ทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับ หมัด เท้า ดาบ และพลังเวทผสมปนเปกันเป็นเสียงก้องกังวาน

        ในที่สุด จอมมารยกดาบปีศาจขึ้นเหนือศีรษะ พลังมืดห่อหุ้มจนปราสาททั้งหลังสั่นสะท้าน ผู้กล้าในตำนานก็กำดาบศักดิ์สิทธิ์แน่น แสงทองเจิดจ้าราวสุริยันกลางราตรี

        เสียงตะโกนคำรามของทั้งคู่ดังประสานกัน ฟ้าววว! ดาบทั้งสองฟาดลงตรงกลางพร้อมกัน แสงมืดและแสงสว่างปะทะจนเกิดการระเบิดมหึมา แรงคลื่นกระแทกกวาดทุกสิ่งปลิวว่อนราวโลกทั้งใบกำลังสั่นไหว…

        เมฆดำหนาทึบปั่นป่วนราวกับฟ้ากำลังเดือด เมื่อร่างของจอมมารแผ่ปีกปีศาจอันยิ่งใหญ่ขึ้นกลางอากาศ แรงกดดันจากพลังเวทมืดมหาศาลบีบอัดจนลมหายใจแทบขาดห้วง ผู้กล้าไม่รอช้า กางปีกแห่งแสงที่เปล่งประกายราวเทพประทาน พุ่งทะยานตามขึ้นไป เส้นทางที่บินผ่านแตกสลายกลายเป็นเส้นลำแสงทะลุทะลวงเมฆหมอก

        เสียงคำรามกึกก้องกรีดฟ้า เมื่อจอมมารสะบัดมือ ปล่อยพลังเวทสีดำม่วงกลายเป็นลูกกลมจำนวนมหาศาลร่วงหล่นลงมาดั่งสายฝนดาวตก ผู้กล้าเหยียบอากาศผลักกายให้หมุนตัวหลบหลีกอย่างเฉียดฉิว ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือวาดเป็นวงตัดเส้นทางพลังเวทแตกกระจายกลายเป็นฝุ่นเวทที่ส่องแสงวาบราวพลุระเบิดบนฟากฟ้า

        ยังไม่ทันให้ได้พัก จอมมารกระชากร่างเข้ามา หมัดใหญ่ที่อาบด้วยพลังมืดซัดตรงเข้ากลางอก ผู้กล้ายกโล่เวทขึ้นรับ แรงปะทะมหาศาลสะท้อนกลับจนร่างทั้งสองเด้งออกห่างกลางท้องฟ้าเสียงดังกัมปนาท ลมกรรโชกพัดแรงราวพายุพัดทะลวงทุกทิศทาง

        “หนีไม่พ้นหรอก มนุษย์!” จอมมารคำราม ดวงตาทอแสงแดงฉาน ก่อนจะดึงดาบปีศาจสีแดงทมิฬออกมา เสียงหอนของดาบสะเทือนอากาศรอบกาย ผู้กล้าไม่หวาดหวั่น ตวัดดาบศักดิ์สิทธิ์ที่เปล่งประกายสว่างราวกับดาวเหนือขึ้นเผชิญหน้า ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นไม่หวั่นไหว

        ทั้งสองพุ่งเข้าหากันในพริบตา ดาบศักดิ์สิทธิ์และดาบปีศาจฟาดปะทะกันกลางเวหา เสียงโลหะกระแทกสะท้อนก้องสั่นสะเทือนฟากฟ้า เศษพลังแตกกระจายกลายเป็นสายฟ้าแลบวาบ ทั้งคู่ไม่ยอมถอย ผลัดกันรุกผลัดกันรับ ฟาดฟันดาบเป็นจังหวะต่อเนื่องรวดเร็วปานพายุหมุน

        จอมมารแหวกการโจมตีด้วยการพุ่งเข้าประชิด ใช้เข่ากระแทกซัดเข้าท้องผู้กล้า แต่ถูกเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด ก่อนจะสวนกลับด้วยการเตะสาดใส่ปีกปีศาจจนกระแทกกระจาย ผู้กล้าไม่รอช้าเร่งร่างขึ้นสูง กวัดดาบลงมาพร้อมแรงโน้มถ่วงเต็มเปี่ยม ทว่า จอมมารดีดตัวด้วยปีกอันใหญ่โต พุ่งขึ้นสวนทางใช้ส้นเท้ากระแทกลงมา การปะทะครั้งนี้รุนแรงจนเกิดระเบิดแสงมหึมากลางเมฆหมอก เสียงดังกึกก้องจนพื้นเบื้องล่างสั่นสะเทือน

        ร่างทั้งสองยังคงหมุนวนต่อสู้กันไม่หยุดพัก บางครั้งดาบปะทะ บางครั้งพลังเวทก่อตัวเป็นลูกพลังขนาดใหญ่พุ่งเข้าชนจนแสงและเงาปะทะกันเป็นระลอก ทุกครั้งที่ฟันดาบหรือซัดหมัด เสียงดังสะเทือนราวฟ้าแยกออกเป็นสองส่วน ท้องฟ้าในยามนี้ไม่ต่างจากสนามรบของเทพและอสูร ไม่มีใครยอมใคร ไม่มีใครถอยหลังแม้ก้าวเดียว