ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

"เอ๋!" "ไม่ต้องมาเอ๋เลยซาร่า เธอไม่มีหน้าที่ทำอะไรมากนักหรอก อยากทำอะไรก็ทำไป บางอย่างผมจะให้มิซึฮะคอยช่วยสอนไปก่อนจะได้ใช้ชีวิตไปแบบสบายๆ ถึอว่าเราได้เกษียณจากวงการนักฆ่า....อีกอย่างนะ ผมเชื่อว่าพวกเธอยังเหลือหอพักไว้เก็บของรักของหวง วันไหนว่างๆแนะนำให้พามิซึฮะไปช่วยขนของมา จะให้ดีขายหอพักด้วย" "แล้วลินดาต้องทำอะไรบ้างรึเปล่าคะ" ลินดาถามชุน "ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นใช้ชีวิตสบายๆ อยากทำอะไรก็ทำเหมือนที่บอกซาร่าไป จะออกไปข้างนอกก็ปลอมตัวกันหน่อย ยกเว้นจะมีงานด่วนหรือเรื่องสำคัญ" ชุนบอกลินดาไม่มาก เพราะเขาวางแผนให้มิซึฮะบอกทุกกับทั้งสองคนเป็นระยะๆ ไม่ได้บอกไปทีเดียวหมด ยังไงซะพวกเธอไม่มีทางจำได้ในครั้งเดียว     "งั้นลินดาทำวิจัยทดลองพิษได้ใช่ไหมคะ" "อ่า...ใช่แล้ว อยากได้บ้านหรือห้องส่วนตัวไม่ต้องกังวลที่นี่มีให้พร้อม ส่วนกฎการอยู่อาศัยไม่ยากแค่ห้าข้อ หนึ่งไม่บอกหรือเผยแพร่สถานที่แห่งนี้ให้คนอื่นรู้ไม่ว่าใครก็ตาม สองอย่าทำลายข้าวของ สามห้ามพาสิ่งมีชีวิตทุกชนิดเข้ามายกเว้นผมจะอนุญาตเป็นกรณีพิเศษ สี่ทำตามกฎทั้งสามข้อ ห้าไม่ทำตามกฎจะต้องถูกลงโทษตามความเหมาะสม" ชุนพูดน้ำเสียงจริงจัง ซึ่งซาร่า ลินดา มิซึฮะและหลิวไม่มีความคิดจะแหกกฎหรือพาใครมาตั้งแต่แรก เพราะการได้อยู่กับคนที่ชอบ ถ้าเกิดมีคนมารบกวนจะกลายเป็นเรื่องวุ่นวาย บรรยากาศหายากยังเสียได้ง่ายๆ
-แจ้งเตือน พัฒนาระบบเสร็จสมบูรณ์ -ระบบเทพอสูรเปิดใช้งาน   -คำเตือน! อีกหนึ่งชั่วโมงร่างกายจะเกิดผลกระทบจากการพัฒนาระบบ -คำเตือน! วิญญาณนำทางในมีดบินทั้งสองเล่มกำลังท้าทายผู้เป็นนายในอีกหนึ่งชั่วโมง
เสียงแจ้งเตือนสี่ครั้งติดดังในหัวชุน หลังจากไม่ได้ยินมาสักพัก 'ไอ้เวรเอ๊ย จะได้นอนหลับสบายๆ ยังมาขัดจังหวะอีก' ชุนกู่ร้องในใจพร้อมกับคิดเปิดดูหน้าจอของระบบ ทันใดนั้นระบบได้เด้งขึ้นมาให้เขาดูในทันที
     ระบบเทพอสูร ชุน(ผู้สืบทอดมรดกเทพอสูร) อายุ 18 ฉายา:นักล่าเลือดเย็น    ระดับพลังเวทมนตร์ เทพศักดิ์สิทธิ์ ขั้น 1
ระดับพลังปราณ ลมปราณแรกกำเนิด ขั้นต้น
สายเลือดมังกรโบราณ กายาเทพมังกร ชีพจรเทพอสูร วิญญาณเทพอสูร
กฎเกณฑ์ สลายกฎเกณฑ์
เคล็ดวิชาเทพอสูร {ลมปราณเทพอสูร[เทคนิคฝึกลมปราณสำหรับผู้สืบทอด] วิชาหมื่นอสูร[วิชาใช้ควบคุมอสูรที่ถูกกำราบ(สามารถควบคุมอสูรได้ตามความสามารถของผู้ใช้)] คุมโลหิต[สุดยอดวิชาควบคุมโลหิต(สามารถควบคุมโลหิตตามความชำนาญ)] แปลงอสูร[เคล็ดวิชาแปลกกายเปลี่ยนผู้ใช้ให้กลายเป็นอสูร(จำเป็นต้องฝึกฝนและเข้าถึงอสูรที่ต้องการแปลงกายอย่างลึกซึ้ง)] }
ทักษะเทพสังหาร   [ ต้านทานความผิดปกติ   ต้านทานเพลิง   ต้านทานพิษ   บิน     ตัดอากาศ   ทะเลเพลิง   ดวงตาเทพสังหาร (ใช้จิตสังหารโจมตีศัตรูผ่านดวงตา สามารถมองผ่านความมืดได้)   ไล่ล่า (ติดตามเป้าหมายที่เลือกเอาไว้)   คมเขี้ยวยมทูต (กระชากวิญญาณเหยื่อผู้ถูกล่า)   รัตติกาลทมิฬ (สร้างพื้นที่ไร้แสงในระยะหนึ่งร้อยเมตร)   ล่องหน (เปลี่ยนร่างกายไม่ให้ใครมองเห็นและสัมผัสตัวตนได้)   แยกชิ้นส่วน (แยกชิ้นส่วนทั้งหมดของเป้าหมายในพริบตา)   แปรธาตุ (แปรเปลี่ยน) เทพ (จะเปลี่ยนเมื่อพบอันตรายถึงชีวิตหรือไปเยือนดินแดนที่เหมาะสม) ทรราช (รับรู้ถึงความคิดร้ายทั้งปวง) ร่างมังกร (เปลี่ยนบางส่วนหรือร่างกายทั้งหมดเป็นมังกรได้)]
ดวงวิญญาณสะสม 0
หัวใจสะสม 0
ไอเทมทั้งหมด -น้ำยาฟื้นพลังเวทมนตร์x100     -น้ำยาฟื้นพลังกายx120     -บ๊อกเซตมังกรปีศาจโบราณx1      -กล่องสุ่มมังกรปีศาจโบราณx20   -กล่องปริศนาล้ำค่าx7     -เสบียงอาหารx80
ชุนอ่านสิ่งที่เขาเห็นจากระบบในใจเงียบๆ ซาร่าเห็นว่าอยู่ๆชุนเงียบไปสักพักก็ทักถามเขา
"เป็นอะไรรึเปล่าชุน"
"อ่ะ..เปล่า"
ชุนปฏิเสธไป ก่อนจะหันไปบอกมิซึฮะ
"มิซึฮะฝากดูแลทุกคนก่อนนะ พวกเธอสงสัยอะไรช่วยตอบแทนผมไปก่อน"
บอกมิซึฮะเสร็จ ชุนรีบพุ่งตัวไปจากบ้านทันที เขาตรงไปยังกลางมหาสมุทรไร้ผู้คน เพราะสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ไม่สามารถให้ใครเห็นมันได้ ไม่งั้นมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่หรือไม่ชุนอาจถูกตามล่า ดีไม่ดีความลับหลายๆอย่างอาจถูกเปิดเผย

กลางมหาสมุทรอัดแน่นไปด้วยมวลน้ำสุดลูกหูลูกตา ไม่มีเรือสักลำอยู่ในระยะหนึ่งพันกิโลเมตร
ชุนกำลังยืนเหนือผิวน้ำมองเมฆสีดำบนท้องฟ้ารวมตัวกัน ขณะเดียวกันหัวใจของชุนเต้นรัวราวกับกองศึก เพราะหลังจากมันรวมตัวกัน ความน่ากลัวไม่ใช่แค่ก้อนเมฆ กลับเป็นสายฟ้าสีแดงในก้อนเมฆสีดำที่เริ่มแว็บไปวาบมา
"ไม่ดีแล้วมั้ง ดูยังไงมันก็เหมือนหายนะ ไม่ใช่ผลกระทบอย่างที่จินตนาการเอาไว้สักนิด"
ชุนกลืนน้ำลายอึกใหญ่พลางมองเมฆสีดำกับสายฟ้าสีแดงที่เริ่มจะทำให้เขาขนลุกกับการเปลี่ยนแปลงทุกวินาทีของมัน ยิ่งเริ่มมีสายลมพัดผ่านร่างกาย ชุนยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเขากำลังอยู่หน้าประตูนรก ทั้งๆที่ตลอดชีวิตชุนเจอพายุลูกใหญ่กับอันตรายมานับไม่ถ้วนยังไม่เคยรู้สึกแบบนี้
ฮึ่ม!
"เห้ย!"
เสียงฟ้าร้องเหมือนท้องฟ้าจะถล่มดังก้อง ชุนสะดุ้งโหยงแทบเยี่ยวเล็ด
"พระเจ้าช่วยลูกด้วย!....มันไม่ใช่ผลกระทบแล้ว นี่มันหายนะแห่งความฉิบหายชัดๆ"
ชุนแทบอยากจะร้องไห้แต่ดันไม่มีน้ำตา เขาไม่รู้ว่าจะรับมือกับสิ่งเหนือธรรมชาติบนท้องฟ้ายังไง มันทำให้เขาลืมเรื่องมีดทั้งสองเล่มและเตั้งสติเพื่อโกยอ้าวไปให้ไกลจากก้อนเมฆสีดำ
"ลาล่ะ อยู่ไปก็ตายเปล่า..มีควายเท่านั้นจะอยู่ให้สายฟ้ามันฟาดใส่เล่น"
ชุนสบทเสียงดัง พุ่งตัวหนีไปให้พ้นจากก้อนเมฆ เจ้ากรรมก้อนเมฆสีดำดันตามเขามาติดๆแบบไม่ให้ชุนรู้ตัว กว่าจะรู้ตัวชุนได้หนีมาจะถึงชายฝั่ง จังหวะนั้นชุนหันมาเห็นก้อนเมฆสีดำพอดี เล่นเอาเข่าชุนแทบทรุด เพราะมันมีเสียงฮรึ่ง ฮรึ่ม เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ ดังถี่ยิบ
"เวรเอ๊ย ชีวิตนี้ตรูเจอแต่ความยากลำบากรึไง แค่อยากใช้ชีวิตเงียบๆ สงบๆ ยังทำไม่ได้เลย"
เปรี๊ยง!
เสียงฟ้าผ่าดังลงมาจากก้อนเมฆสีดำตอนชุนกำลังบ่นแบบไม่ทันตั้งตัว โชคดีที่ชุนเบี่ยงตัวหลบได้ทัน สายฟ้าจึงมลายหายไปในน้ำทะเล ไม่นานนักเสียง ฟู่ว กับความร้อนจนน้ำทะเลเดือดปุดๆกับไอร้อนระอุได้ลอยขึ้นมาจากจุดที่สายฟ้าตกลงไป พอลองมองดูดีๆชุนเห็นว่ามันยังมีประกายสายฟ้าแลบอยู่ใต้น้ำ
วินาทีนั้นชุนได้แหงนมองไปบนท้องฟ้า เขาเห็นสายฟ้าอีกสายผ่าลงมา ตามมาด้วยเสียงเด็กห้าวและเสียงหวีดหวิว
"จะเป็นเจ้านายพวกเรามันยังเร็วไปร้อยปี"
"อะไรวะ!?"
ชุนอุทานเสียงหลงและหลบสายฟ้ากับเสียงหวีดหวิวได้ฉิวเฉียด เขาจึงได้เห็นสิ่งที่ผ่านเขาไป..มันเป็นมีดสั้นที่ได้กลายเป็นมีดบินสองเล่มลักษณะแตกต่างกัน ชุนยังจำมันได้ดี เพราะมันคือมีดสั้นของเขา แค่สีเล่มนึกกลายเป็นสีแดงลายดำ อีกเล่มก็กลายเป็นสีขาวลายทอง ดูแตกต่างไปจากเดิมพอสมควร โดยเฉพาะรูปร่างและความแข็งแกร่ง
ตอนนี้เรียกได้ว่าชุนกำลังเผชิญกับความซวยที่เขาไม่ได้ก่อ มันมาจากการยัดเยียดของใครบางคนล้วนๆ
"จะหนีหรอ"
เสียงเด็กกวนประสาทดังมาจากมีดบินสีแดงลายดำ ชุนรีบเคลื่อนตัวหลบหนีสายฟ้าและหันกลับมาด่ามีดทั้งสองเล่ม
"เงียบไปไอ้โง่"
"โง่เตี่ยแกสิ..ข้าเป็นถึงวิญญาณนำทาง ความรู้กว้าง...."
"บ่นมากนักก็ไปเป็นไม้กันหมาไป!"
ชุนคว้าจับด้ามมีดบินเล่มสีแดงปาเข้าไปรับสายฟ้าสีแดงฉานที่กำลังจะผ่าใส่เขาอยู่รอมร่อ
เปรี๊ยงงงงงงงงงงงงงงงง
"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกก มารดามันเถอะ! อ้ากกกกกกกก..."

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 15 ระบบเทพอสูร

นิยายแนะนำ

ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 15 ระบบเทพอสูร

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้