นายท่านเจ้าขา โปรดรักข้าเถิด (มีอีบุ้ก)

ตอน 32 ข้ายังเลือกเจ้าไม่ได้

จ้านจวิ้นมัวแต่มุ่งการใหญ่โดยไม่มีเวลาสนใจชิงเหนียนหารู้ไม่ว่านางนั้นหนีออกไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้ว 

1 ชั่วยามผ่านไป (2 ชั่วโมง) 

ชิงเหนียนไปถึงหน้าจวนสกุลโม่...นั่งหนาวริมทางใต้หมอกรับลมแรงและน้ำค้างจนร่างสั่นสวมผ้าปิดหน้ามิดชิดคล้ายคนเป็นโรค 

"ไปซะ !! จงไปให้ไกลอย่ามาเกะกะหน้าจวนสกุลโม่" สาวใช้ออกจากจวนตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อไปจ่ายตลาดพบสตรีร่างเล็กนอนเหือดแห้งราวขอทาน  เป็นที่น่ารังเกียจต่อสายตาผู้อื่น

ไม่ว่าจะไล่ยังไงนางกลับไม่แม้แต่จะเอ่ยปากพูด ชิงเหนียนจะรอก็เพียงเพื่อพบหยางเค่อเท่านั้น 

"เอะอะอะไรแต่เช้า...เสียงดังรบกวนไปถึงในเรือนข้า" หยางเค่อที่เขียนกวีตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่ได้หลับได้นอนย่างเท้าเดินจากเรือนมาที่นี่เพื่อดูว่าสาวใช้นางนั้นกำลังทำอะไร 

 "คุณชายเจ้าคะ ขอทานคนนี้ไม่ยอมไปจากที่นี่บ่าวไม่รู้จะจัดการกับนางอย่างไร" สาวใช้กลัวจะโดนหยางเค่อตำหนิที่ทำเสียงดัง รีบก้มตัวลงขอโทษขอโพย 

"ห่ะ... นี่นาง" ทันทีที่เห็นคนผู้นั้นหยางเค่อจำได้ทันทีว่านั่นคือชิงเหนียน 

"มีอะไรที่ต้องไปทำ เจ้าก็ไปซะ ตรงนี้ให้ข้าจัดการเถอะ"หยางเค่อรีบไล่สาวใช้นางนั้นไป 

"หยางเค่อ... ช่วยข้าด้วย...ข้าไม่อยากอยู่ในเงื่อมมือของจ้านจวิ้นอีกแล้ว"ชิงเหนียนโผเข้ากอดเขาทั้งน้ำตา ทั้งที่เนื้อตัวสั่นระส่ายจับไข้

"ชิงเหนียน... เป็นเจ้าจริงๆด้วยเหตุใดอยู่ในสภาพนี้" หยางเค่อแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเขาประคองนางหลบไปจากหน้าจวนไปยังที่ลับตาคน

"บอกกับข้าว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ "หยางเค่อกอดปลอบประโลมนางอย่างอ่อนโยน 

"ข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่เริ่มแรกเดิมทีจ้านจวิ้นดีกับข้ามาก ราวกับว่าไม่มีพิษมีภัยตามที่คนกล่าวหาทว่าหลังจากฝ่าบาทประกาศหาวันสมรสให้องค์ชายรองและองค์หญิงรองแคว้นใต้เขากลับเปลี่ยนเป็นคนละคน" นางพูดพร่ำพลางมีน้ำตาคลอแก้ม 

"ชิงเหนียนเอ๋ย ใจคนนั้นยากแท้หยั่งถึงหากเจ้าไร้ที่พึ่งแล้วนั้นข้าพร้อมจะเป็นสามีตามที่เจ้าปรารถนา"หยางเค่อปลอบใจนางอย่างภาคภูมิ

"แต่ข้าหนีออกจากวังอย่างลับๆข้าต้องการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไร้ความโศกตรม ท่านพอจะชี้แนะข้าได้หรือไม่"ชิงเหนียนพูดไปพลางใบหน้าเคล้าคลอน้ำตา

"ได้สิ ข้ายินดีจะตามเจ้าไปทุกหนทุกแห่ง"หยางเค่อรอโอกาสนี้มานาน เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยลาคนในจวนเก็บข้าวของเครื่องใช้เท่าที่จำเป็น คว้าจับถุงทองหิ้วหนักหวังไปสร้างครอบครัวกับนางในที่ที่ไม่มีผู้ใดรู้จัก

"ไปเถอะชิงเหนียน... ข้าจะมอบชีวิตใหม่ให้เจ้าเองอยู่กับข้าไม่ต้องกลัวอดอยาก ข้าจะพาเจ้าสร้างบ้านริมลำธารสักหลังมอบความผาสุกเรียบง่ายให้เจ้า "

"ชีวิตที่ข้าโม่หยางเค่อปรารถนา อยู่เคียงข้างสตรีที่รักเขียนบทกวีเช้าค่ำ หาเงินเลี้ยงดูบุตรให้เติบใหญ่"เขาคิดในใจแต่ไม่ได้เอ่ยกับนาง

ณชายป่าเส้นรอยต่อระหว่างเมืองหลวงกับแคว้นใต้เมืองชูจิง

"ชิงเหนียน ที่นี่เหมาะนักข้าจะจ้างคนงานสักสองสามคนให้รีบสร้างเรืยนใหญ่ "

"ระหว่างนี้ ข้ากับเจ้าต้องอยู่ในโรงเตี้ยมกันไปก่อน" 

"ตามใจท่านเถอะ ท่านว่าอย่างไรข้าก็ว่าอย่างนั้น" ชิงเหนียนเดินตามหยางเค่อต้อยๆอย่างไร้จุดหมายนางเองยังลืมชายที่รักจนหมดใจอย่างจ้านจวิ้นไม่ได้เสียทีสีหน้าเศร้าหมองเต็มไปด้วยความเศร้าโศก ค่ำคืนแรกที่แสนเดียวดายจบลงในโรงเตี้ยมแห่งหนึ่ง

เวลา 19.30ของอีกวัน แห่งวังหลวง 

"เจียเจีย เห็นชิงเหนียนหรือไม่เหตุใดข้าไม่พบนางออกมาเพ่นพ่าน หรือนางจะยังน้อยเนื้อต่ำใจโกรธเคืองกริยาแข็งกระด้างหยาบทรามของข้า"จ้านจวิ้นเพิ่งจะกลับมาจากโรงพนันอี๋หงก็ถามหาเมียรักเป็นคนแรก

"องค์ชายเจ้าคะ สนมชิงหายตัวไปจากวังหลวงตั้งแต่เมื่อวานเจ้าค่ะ"เจียเจียก้มหน้าพูด เนื้อตัวสั่นส่าย

"เจ้าว่าไงนะเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมเจ้าเพิ่งจะบอกข้า"จ้านจวิ้นกริ้วหนักลุกขึ้นพรวดจากโต๊ะชา รีบร้อนจะออกตามหานางทันที

"องค์ชายขอรับ"ทันใดนั้นเองหูป๋อก็รีบเข้าเฝ้าด้วยใบหน้าตื่นตระหนก เหงื่อซ่กท่วมร่าง 

"เพี๊ยะ!! " 

"ไร้ค่า!! ไร้ประโยชน์"จ้านจวิ้นไม่สนท่าทีรีบร้อนของหูป๋อเขาใช้ฝ่ามือตบแสกหน้าหูป๋ออย่างแรงจนเลือดซิบกบปาก

"เจ้าไม่ได้ตรวจตราดูหรือไรว่าตำหนักของข้ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น กระทั่งชิงเหนียนหายไปกว่าค่อนคืนข้าเพิ่งจะได้รับรู้ หากข้าไม่ถามหานางกับเจียเจียข้าคงไม่รู้ได้ว่านางจากข้าไปไกลแล้ว"จ้านจวิ้นยอมกระทั่งที่จะลงมือกับหูป๋อด้วยแรงโกรธที่ใครก็ยากจะห้ามปราม

"ขออภัยขอรับองค์ชายเป็นความผิดของหูป๋อเองที่ละเลยหน้าที่" หูป๋อไม่แก้ตัวพูดย้อนแย้งใดๆเขาเพียงก้มหน้าก้มตายอมรับผิด

"คุกเข่าอยู่ที่นี่ สำนึกตัวเองให้ดี"

"ห้ามขยับตัวไปที่ใดแม้แต่คืบเดียว หากขัดคำ...เจ้ากับข้าถือว่าขาดกัน" จ้านจวิ้นกำมือแน่นเดินวนไปมาหูตาแดงเพราะความขุ่นมัวในใจ

"แล้วเมื่อครู่เจ้าจะรายงานอะไรต่อข้า"จ้านจวิ้นถอนหายใจอย่างแรง พยายามหักห้ามอารมณ์ที่มันแสนจะรุนแรงของตัวเอง

"หูป๋อจะรายงานว่าฮองเฮาเลือกวันลงมือชิงบัลลังก์เร็วขึ้นขอรับไม่เกินสามวันกองทัพของนางจะเตรียมบุกวัง"หูป๋อรายงานทั้งที่ยังนั่งคุกเข่าท่าเดิมพร้อมหมอบโค้งหัวลง

"รวดเร็ว... รวดเร็วขนาดนี้เชียวเหรอข้าจะต้องเร่งเอาใจชายา เพื่อให้นางตายใจ จะได้ขอกองทัพเร็วขึ้น"จ้านจวิ้นเดินไปหยิบผ้าคลุมไหล่ เตรียมตัวที่จะไปยังตำหนักเรือนหอ

"ชายาเสด็จ..."จ้านจวิ้นยังไม่ทันออกจากตำหนักพู่หยวน พระชายาผู้หลงรักจ้านจวิ้นจนโงหัวไม่ขึ้นเสด็จมาที่นี่ด้วยตัวเอง

"ดี... มาเองก็ดี ข้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อย"จ้านจวิ้นผู้มากแผนการ แกล้งนอนล้มป่วยบนเตียง

"อ๊ะ เหตุใดข้ามาถึงตำหนักพู่หยวนสวามีถึงไม่ออกมาต้อนรับ" รั่วฟ่านพึมพำออกมา พร้อมชะโงกหน้าเอียงคอมอง

"แค้กๆ " ไม่นานนัก นางได้ยินเสียงจ้านจวิ้นไอกระแทกแหบคอคลุ้ง

"ห่ะ  สวามีเกิดอะไรขึ้นกับท่าน"รั่วฟ่านผู้รักมั่นรีบเดินเร็วเข้าไปยังห้องนอนของจ้านจวิ้นพบว่าสามีที่รักอยู่ในสภาพไม่สู้ดีนัก

"เหตุใดถึงได้ล้มป่วยกระทันหัน "นางรีบฟุบลงข้างเตียง กุมมือจ้านจวิ้นพร้อมทำสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยจากใจจริง

"ใครน่ะ... พระชายาของข้าหรือใคร"จ้านจวิ้นแสร้งเล่นละครฉากใหญ่อีกครา

"ใช่... รั่วฟ่านเอง รั่วฟ่านของท่าน"นางผู้อ่อนโยนแสนเวทนาสามี กุมมือเขายกขึ้นอังข้างแก้มของนางอย่างอ่อนโยน

"เด็กๆเร็วเข้าเรียกท่านหมอมารักษาสามีของข้า" 

"ไม่ต้องหรอกชายาขอบคุณเจ้าที่ให้ความสำคัญกับข้า"

"ความจริงแล้วข้าก็แค่ออกแรงร่วมรักกับชายาไปมากก็เท่านั้นถึงได้มีสภาพเช่นนี้ เดิมทีสุขภาพข้าไม่ค่อยแข็งแรงมาแต่ไหนแต่ไรชายขี้โรคเช่นข้าไม่เหมาะสมกับเจ้าจริงๆ"จ้านจวิ้นทำเป็นพูดจาตัดพ้อโทษตัวเอง

"ท่านอย่าได้พูดเช่นนั้นทั่วเมืองนี้ไม่มีผู้ใดเหมาะสมกับข้าเท่าท่านอีกแล้ว"รั่วฟ่านยกมืออุดปากจ้านจวิ้นเบาๆ

"ข้า... ออกแรงร่วมรักกับเจ้าในวันเข้าหอหลายยก เพราะข้านั้นสุดสวาทรัก หลงใหลในตัวเจ้าจนเกินพรรณนาอีกทั้งข้าอยากจะมีบุตรกับเจ้าสักคนให้เร็วที่สุด ถึงได้หักโหมขนาดนี้"จ้านจวิ้นตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ

"ฮิฮิ ถึงว่าล่ะ ตื่นมาข้าถึงได้ปวดต้นคอนักท่านคงหนักหน่วงกับข้าเกินกำลัง แต่มันช่างแปลกนักที่ข้าดันหลับใหลไปเสียก่อน"รั่วฟ่านหัวเราะคิกคัก เก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่ ครุ่นคิดในใจ

"เพราะท่านสวาทข้าถึงทำให้ท่านตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ท่านดีกับข้าจริงๆชาตินี้ไม่คิดว่าจะหาสามีที่ดีเช่นนี้ได้จากไหนอีก หากท่านมีสิ่งใดต้องการโปรดบอกข้ารั่วฟ่านจะดูแลท่านไม่ให้ขาดตกบกพร่องเช่นนั้นท่านไม่จำเป็นต้องโทษตนเองว่าเป็นคนไร้ประโยชน์ "

"เป็นสามีรั่วฟ่านข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านน้อยหน้าผู้ใด" 

"ชายาช่างดีกับข้าจริงๆ"จ้านจวิ้นกุมมือนางเบาๆ ประหนึ่งว่า กรูคลั่งรักมึงมาก

"ข้านั้นเป็นถึงองค์ชายรอง อ่อนด้อยหดหัวอยู่ในตำหนักร้างท้ายวังไร้ผู้แยแส แม้แต่กองกำลังพลเป็นของตัวเองยังไม่อาจมีในมือไว้ใช้ยามคับขันเช่นนี้แล้ว หากผู้ใดต้องการสังหารข้า คงเป็นเรื่องง่ายดาย"จ้านจวิ้นพูดด้วยน้ำเสียงละเหี่ยใจ ซ้ำซากให้นางฉุกคิด

"จะว่า... พลทหารในกำมือข้าก็มีอยู่ไม่น้อย ของที่อยู่ใต้อำนาจข้าก็เหมือนเป็นของท่านเช่นกัน " รั่วฟ่านคลั่งรักจนหน้ามืดตามัวยอมมอบแม้กระทั่งตราประจำแคว้นเพื่อเรียกตัวกำลังพลในโอวาทนางให้จ้านจวิ้น 

"นี่คือป้ายหยกตราแคว้นข้าเมื่อใดที่ท่านต้องการคน ย่อมเรียกใช้งานได้เสมอ " ทั้งที่เพิ่งแต่งงานกันรั่วฟ่านกลับไว้ใจจ้านจวิ้นมาก ความรักมันบังตา ไม่คิดไตร่ตรองให้รอบคอบนางยัดป้ายตราหยกนั่นใส่มือจ้านจวิ้นอย่างเต็มใจ

"ขอบคุณเจ้า... มีแต่เจ้าที่ดีกับข้า... "

"ชายาคนงาม...ข้าจะร่วมรักจวบจนฟ้าดินสลายเพื่อตอบแทนเจ้า"จ้านจวิ้นกระซิบข้างหูจนนางเขินอายทำตัวไม่ถูก