ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 189 : การหลบหนีข้ามมิติ | สัญญาณเตือนภัยจากมาตุภูมิ

บรรยากาศภายในโถงถ้ำที่ลึกถัดจากวิหารศิลาถล่มนั้นเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่ซึมผ่านซอกหินกระทบพื้นโลหะ กลิ่นอายของฝุ่นผงและพลังงานโบราณยังคงอบอวล อาเจียทรุดตัวลงพิงโขดหินอย่างหมดแรง ใบหน้าของเขาซีดเผือดจากการฝืนใช้พลังสูญตาในระดับที่ร่างกายยังไม่คุ้นชิน

"แฮก... ไอ้เจ้าหน้ากากนั่น มันเกือบจะสูบปราณข้าไปจนหมดตัว" อาเจียสบถเบาๆ พลางล้วงหยิบขวดยาฟื้นฟูที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่ขวดขึ้นมากรอกเข้าปาก รสขมฝาดของตัวยาแผ่ซ่านไปทั่วลำคอ ช่วยกระตุ้นชีพจรที่ตีบตันให้กลับมาไหลเวียนอีกครั้ง

ฉินมู่หลาง เดินเข้ามาหยุดข้างกายเขา แววตายังคงจับจ้องไปยังทิศทางที่เงาปริศนาหายไป

"มันเรียกเจ้าว่า 'ผู้สืบทอดที่เหลือรอด' อาเจีย... เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ พู่กันนิรันดร์ของเจ้า เศษไม้พยนต์ที่เพิ่งผสาน และป้ายหยกนั่น ทุกอย่างดูเหมือนจะถูกกำหนดไว้แล้ว"

อาเจียขยับยิ้มแห้งๆ พลางล้วงหยิบ "ป้ายหยกสีดำ" ออกมาจากอกเสื้อ ป้ายนี้มีขนาดเท่าฝ่ามือ เนื้อหยกดำสนิทราวกับหลุมดำที่ดูดกลืนแสงสว่าง อักขระคำว่า "หลิง (零)" ที่สลักอยู่ตรงกลางไม่ได้เรืองแสง แต่มันกลับแผ่ไอเย็นเยือกออกมาจนปลายนิ้วของเขาแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง

"สืบทอดอะไรกันสหายมู่หลาง... ข้าก็แค่ศิษย์สำนักหมึกวารีที่บังเอิญไปเจอของดีเข้าเท่านั้น" อาเจียแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน "เจ้าก็รู้ตำนานสำนักข้าดี... เราสืบทอดมาจาก 'สำนักหมื่นอักขระ' ในอดีต บางทีเจ้านี่อาจจะเป็นแค่ 'กุญแจฉุกเฉิน' ที่บรรพชนทำตกไว้ก็ได้"

ทว่าในใจเขากลับเต้นระรัว... เพราะเสียงของ มู่เฉิน ในหัวกำลังส่งเสียงเตือน

(อาเจีย! ตรวจสอบด้านหลังป้ายสิ! ลายเส้นอักขระพวกนี้... มันคือ 'ค่ายกลเคลื่อนย้าย' แบบพกพา!) มู่เฉินกล่าวเสียงเข้ม (ในยุคบรรพกาล มันถูกใช้สำหรับ 'การหนีภัยพิบัติ' ของผู้อาวุโสระดับสูง... มันสามารถพาเราหนีออกจากที่นี่ได้ทันที!)

"หนีได้จริงรึ?" อาเจียถามในใจ "แล้วมันจะพาไปโผล่ที่ไหน?"

(จุดที่ปลอดภัยที่สุด... หรือไม่ก็จุดที่พลังงานของสำนักเข้มข้นที่สุด... ซึ่งน่าจะเป็น 'ใจกลางสำนักหมึกวารี' ของเจ้า!)

ซือหมิง ที่นั่งสงบจิตอยู่อีกด้านลืมตาขึ้นช้าๆ "ประสกอาเจีย... อาตมาสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่ปั่นป่วนจากภายนอก... ดูเหมือนพวกข้างนอกจะไม่ยอมปล่อยเราไปง่ายๆ"

ทันใดนั้น กลิ่นอายความเย็นเยือกสีขาวนวลก็แผ่กระจายออกมาจากซอกหินด้านหลัง

"ศิษย์พี่หญิงหลิน!" อาเจียอุทานเมื่อเห็นร่างระหงเดินออกมาจากม่านหมอก

หลินชิงเสวี่ย มีสภาพมอมแมมเล็กน้อยแต่ยังคงความสง่างาม นางเดินตรงเข้ามาหาอาเจียด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

"อาเจีย... เมื่อครู่ข้าได้ยินเสียง 'คลื่นความถี่ต่ำ' ดังมาจากทางเจ้า... เสียงที่เหมือนกับ..." นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจ้องตาเขาเขม็ง "เสียงที่ข้าเคยได้ยินจาก 'เขตหวงห้ามหลังวังเหมันต์นิรันดร์'"

อาเจียเหงื่อตก "เอ่อ... ศิษย์พี่หูฝาดไปเองกระมัง?"

"โสตสวรรค์ของข้าไม่เคยโกหก" หลินชิงเสวี่ยกล่าวเสียงเรียบ "ป้ายหยกที่เจ้าเพิ่งเก็บไป... มันส่งเสียงคร่ำครวญแบบเดียวกันเปี๊ยบ มันเกี่ยวข้องอะไรกับวังเหมันต์ฯ? หรือว่าสำนักหมึกวารีของเรามีความลับอะไรที่ข้ายังไม่รู้?"

ยังไม่ทันที่อาเจียจะแก้ตัว เสียงระเบิดกัมปนาทก็ดังมาจากวิหารชั้นนอก

ตู้มมมมม!

แรงสั่นสะเทือนทำให้เพดานถ้ำเริ่มปริร้าว เศษหินขนาดใหญ่ร่วงกราวลงมาปิดทางออกเดิมจนสนิท

"ทางออกถูกปิดตายแล้ว!" ฉินมู่หลางตะโกน "กลิ่นอายสายฟ้าที่รุนแรงขนาดนี้... เหลยเจิ้น! มันคงตั้งใจจะฝังเราทั้งเป็น!"

อาเจียกระชับพู่กันนิรันดร์ในมือ แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเด็ดเดี่ยว

"เก็บคำถามไว้ก่อนศิษย์พี่หญิง... ตอนนี้เราต้องหนี!" อาเจียหันไปมองทุกคน "มารวมตัวกันที่ข้า! ป้ายหยกนี่คือตั๋วเที่ยวเดียวที่จะพาเราออกไปจากนรกขุมนี้!"

"มันจะพาเราไปไหน?" ซือหมิงถาม

"กลับบ้าน!" อาเจียตอบสั้นๆ

เขาอัดพลังปราณธาตุทองคำลงไปในป้ายหยกดำตามคำแนะนำของมู่เฉิน

วูบ!

ป้ายหยกดำเปล่งแสงสีนิลออกมาห่อหุ้มร่างของทั้งสี่คน มิติรอบข้างบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดที่ถูกน้ำราด

"เกาะแน่นๆ นะ! บริการวาร์ปด่วนพิเศษ... ออกเดินทาง!"

ฟึ่บ!

ร่างของพวกเขาทั้งสี่หายวับไปจากถ้ำใต้ดิน ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและเสียงระเบิดที่ไล่หลังมา

...

ณ ป่าไผ่ด้านหลังสำนักหมึกวารี

แสงสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ ร่างสี่ร่างร่วงลงมากระแทกพื้นดินที่ปูด้วยใบไผ่แห้ง

"โอ๊ย!" อาเจียลูบก้นป้อยๆ "ระบบลงจอดห่วยแตกชะมัด... คราวหน้าต้องปรับปรุง..."

แต่แล้วเสียงบ่นของเขาก็ต้องเงียบลง เมื่อจมูกได้กลิ่นเหม็นไหม้ที่รุนแรงลอยมาตามลม

ฉินมู่หลางลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก สีหน้าของเขาซีดเผือดเมื่อมองออกไปนอกป่าไผ่

"อาเจีย... ดูนั่น..."

อาเจียและหลินชิงเสวี่ยรีบหันไปมอง... และภาพที่เห็นก็ทำให้หัวใจของพวกเขาหยุดเต้น

สำนักหมึกวารี... กำลังลุกเป็นไฟ!

กลุ่มควันสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เปลวเพลิงกำลังลามเลียหอตำราและเรือนพักศิษย์ เสียงการต่อสู้และเสียงกรีดร้องดังแว่วมาแต่ไกล ธงทิวสีม่วงของ สำนักอัสนีบาต โบกสะบัดอยู่เหนือประตูทางเข้าสำนัก

"เหลยเจิ้น..." อาเจียกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ "มันไม่ได้แค่ไล่ล่าเราที่วิหาร... แต่มันส่งกองทัพมาถล่มบ้านเราด้วย!"

"ท่านปู่หลิน! ท่านเจ้าสำนัก!" หลินชิงเสวี่ยร้องเสียงหลง เตรียมจะพุ่งออกไป

"ใจเย็นก่อนศิษย์พี่!" อาเจียคว้าแขนนางไว้ "บุกเข้าไปตอนนี้ก็เหมือนเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง... เราต้องวางแผน"

ดวงตาของอาเจียลุกโชนด้วยไฟแค้นที่น่ากลัวยิ่งกว่าเปลวเพลิงตรงหน้า

"พวกมันกล้าทำลายแหล่งทำกินของข้า... กล้ารังแกคนของข้า..."

เขาหันไปมองสหายทุกคน

"เตรียมอาวุธให้พร้อม... วันนี้เราจะไม่ได้แค่ไปกู้สำนัก... แต่เราจะไป 'เชือดไก่ให้ลิงดู' !"