เจ้าสาวบ้านไร่

“คุณภูกับคุณดาวกลับมาแล้ว นมคะคุณๆ กลับมาแล้วค่า” พี่จันทร์ร้องเรียกคุณนมหลังเห็นภูดินและเพียงดาวเดินเข้ามาในบ้าน

“พี่จันทร์เสียงดังทำไมคะ” เพียงดาวถามพี่จันทร์พลางส่งสัญญาณให้เธอบๆ หน่อย

“ก็พี่จันทร์ดีใจนี่คะ”

“อ้าวน้าเสริมมาพอดีเลยไปช่วยกันขนของฝากหลังรถมาด้วยครับคุณนายเพียงดาวเขาซื้อมาฝากทุกคนเอาไปแบ่งกันกินนะครับ”

“โถ แม่คุณขนาดไปเที่ยวยังอุตส่าห์นึกถึงคนอื่น” เสียงของคุณนมดังขึ้นมา

“เป็นยังไงบ้างคะ สนุกมั้ยใกล้จะมีนายน้อยให้นมยังคะ” นมแย้มถามทั้งคู่ ทั้งสองคนมองหน้ากันยิ้มๆ ก่อนภูดินจะเป็นคนตอบคำถามหญิงชราด้วยรอยยิ้ม

“อยากให้มีเร็วๆ เหมือนกันครับนม” ภูดินลูบท้องเพียงดาวพลางตอบคำถามนมแย้ม

“มาเหนื่อยๆ ไปพักผ่อนกันก่อนนะคะ เดี๋ยวนมให้แม่จันทร์เอาของว่างไปให้”

“ดีเหมือนกันครับ ขับรถทั้งวันปวดเมื่อยตัวหมดละ งั้นเราขอตัวไปพักก่อนนะครับนม”

“พี่ดินของในห้องดาวหายไปไหนหมดคะ” เพียงดาวถามสามีด้วยความประหลาดใจเมื่อเปิดประตูห้องมาแล้วเจอแต่ความว่างเปล่า

“พี่ให้คนขนไปไว้ที่ห้องพี่หมดแล้วครับ ลืมบอกว่าต่อไปห้องของเราคือห้องนั้นไม่ใช่ห้องนี้” เขาบอกหญิงสาวพลางชี้มือไปที่ห้องนอนของตนเอง

“ไม่เห็นต้องย้ายเลยค่ะ อยู่ห้องนี้ก็สบายดี”

“ไม่ได้ครับ เราเป็นสามีภรรยากันแล้วจะแยกห้องนอนได้ไง”

“ปกติพี่ดินก็ไม่นอนห้องตัวเองอยู่แล้ว”

“ก็จริงแต่ห้องนี้เล็กเกินไปสำหรับเก็บของเราสองคน ต่อไปห้องนี้เอาไว้ให้ลูกๆ ของเราแล้วกันนะ ไปพักกันได้แล้วครับ ขับรถทั้งวันพี่เหนื่อยแล้ว” เขาเดินโอบเอวเธอไปห้องนอนของเขาที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นของพวกเขาทั้งคู่แล้ว

….กลางดึก….

“พี่ดินดาวมีเรื่องจะขอร้องค่ะ”

“อะไรครับ”

“คือดาวยังไม่อยากให้คนอื่นรู้สถานะของเราตอนนี้ค่ะ”

“…..” ภูดินไม่ตอบแต่มองหน้าภรรยาด้วยท่าทางไม่ชอบใจนัก

“เอ่อ…คือดาวต้องการเวลาปรับตัวค่ะ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วไปหมด ดาวคิดว่าเราค่อยๆ ให้ทุกคนรู้จะดีกว่า”

“ทำไมล่ะ พี่จะมีเมียทั้งทีมันต้องยากเย็นขนาดนั้นเลยหรอ”

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ตอนนี้ทุกคนรู้จักดาวในฐานะเพื่อนร่วมงาน อยู่ๆ จะให้เปลี่ยนสถานะเลยดาวกลัวว่าคนอื่นจะทำตัวไม่ถูก รวมทั้งดาวเองด้วย”

“ใช้เวลานานแค่ไหน”

“ดาวก็ไม่รู้ แต่เราค่อยๆ เปิดเผยความสัมพันธ์ทีละนิดได้มั้ยคะ”

“อาทิตย์นึง”

“พี่ดินมันเร็วไป….ดาวขอเวลาเดือนนึงนะคะ” เธอคิดก่อนจะตอบเขา ความจริงเป็นเธอเองที่ยังไม่ค่อยกล้าเปิดเผยสถานะใหม่ของตัวเอง เพราะกลัวเพื่อนร่วมงานรับไม่ได้และมองเธอเปลี่ยนไป

“ก็ได้ๆ แต่ถ้ามีเหตุจำเป็นที่พี่ต้องบอกพี่ก็จะบอกก่อนนะ” เขารับคำอย่างไม่พอใจนัก

“ก็ได้ค่ะ”

“งั้นพี่ขอค่าปิดปากก่อน” เขาประกบปากจูบเธอและขอร่วมรักกับเธอเพื่อเป็นค่าปิดปาก เพียงดาวก็ยินดีและมอบบทรักอันเร่าร้อนให้เขาทั้งคืน

…ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด…เสียงโทรศัพท์ของภูดินดังขึ้นขณะนั่งทำงานอยู่

“ฮัลโหล ครับ ครับ ได้ครับผมจะรีบพาลูกน้องไปช่วยตอนนี้เลยครับ”

“มีอะไรคะ ใครโทรมา” เพียงดาวถามด้วยความสงสัยเพราะเห็นสามีทำสีหน้าเคร่งเครียด

“มีไฟป่าแถวหมู่บ้านทิวไผ่ ผู้ใหญ่โทรมาตอนนี้ที่นั่นมีกำลังคนไม่พอ พี่ต้องรีบพาลูกน้องไปช่วยทำแนวกันไฟก่อนไม่ให้เข้ามาใกล้หมู่บ้าน”

“ให้ดาวไปช่วยนะคะ”

“ไม่ได้มันอันตรายรอพี่อยู่ที่บ้านนี่แหละ จะได้ช่วยดูแลงานที่ฟาร์มด้วย”

“ก็ได้ค่ะ พี่ดินระวังตัวด้วยนะคะ ดาวเป็นห่วง”

…จุ๊บ…เขาจุ๊บหน้าผากเธอ

“พี่จะดูแลตัวเองอย่างดีเลยครับ”

คืนวันนั้นเพียงดาวและนมแย้มนอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงภูดินและทุกคนที่ไปด้วยกันจึงมานั่งสวดมนต์ขอพรพระให้คุ้มครองทุกคนให้ปลอดภัย

….เช้าวันถัดมา….

“คุณนมสวัสดีค่ะ” เสียงแขกผู้มาเยือนดังมาจากหน้าบ้านสวัสดีทักทายนมแย้ม

“สวัสดีจ้า แม่หนูมาหาใครหรอ”

“จำหนูไม่ได้หรอคะ ลินดา ลูกสาวของเพื่อนสนิทแม่พี่ภู ที่เคยมาเที่ยวที่นี่บ่อยๆ ตอนเด็กไงคะ”

“อ้อ ไม่เจอกันนานหลายปีเลยนะคะ แล้วนี่ไปไงมาไงถึงมาที่นี่ได้คะ” นมแย้มทำหน้าครุ่นคิดสักพักก่อนจะนึกหน้าหญิงสาวผู้มาเยือนออก

“หนูพึ่งกลับจากต่างประเทศค่ะ คิดถึงพี่ภูเลยมาเยี่ยมค่ะ ว่าจะมาพักผ่อนด้วยเลยจะขออยู่เที่ยวที่นี่สักพักค่ะ”

“เอ่อ มาเยี่ยมก็ได้อยู่หรอกนะคะ แต่ถ้าพักที่นี่ขอนมถาม….”

“ใครมาหรอคะนม” เสียงเพียงดาวดังมาจากข้างในบ้าน

“คนนี้เป็นใครคะ” ลินดาถามด้วยสีหน้าไม่พอใจนักเมื่อเห็นหน้าเพียงดาว

“ชื่อเพียงดาว เป็นผู้ช่วยคุณภูค่ะ” เพียงดาวรีบชิงตอบก่อนนมแย้ม เธอตอบคำถามผู้มาใหม่ด้วยท่าทางยิ้มแย้ม

“อ่อ พนักงาน” ลินดาทำเสียงเหยียด

“ไม่ใช่พนักงานธรรมดานะคะ” นมแย้มหันมองหน้าเพียงดาว เห็นเธอส่ายหน้าเบาๆ เป็นการห้ามไม่ให้พูดถึงสถานะของเธอ เพราะเธออยากจะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้มาที่นี่เพื่ออะไร

“เป็นผู้ช่วยส่วนตัวที่คุณภูไว้ใจมากที่สุด สามารถตัดสินใจแทนคุณภูได้ทุกอย่าง รวมทั้งการที่จะให้คุณพักที่นี่หรือไม่ด้วย” นมแย้มบอกผู้มาเยือน ลินดาเมื่อได้ยินดังนั้นก็ทำสีหน้าไม่พอใจนัก

“คุณลินดาจะมาขอพักที่นี่หรอคะ”

“ใช่ค่ะ เธอเป็นลูกสาวเพื่อนของแม่คุณภู บอกว่ามาเที่ยวพักผ่อนเลยขอมาพักที่นี่สักพัก”

“อ๋อ เพื่อนเก่าคุณภู ได้สิคะไม่มีปัญหา เดี๋ยวดาวให้พี่จันทร์เตรียมห้องนอนแขกให้ค่ะ”

“ขอบใจ แล้วพี่ภูไม่อยู่หรอคะ” เธอหันไปถามนมแย้ม
“ออกไปทำงานอีกหลายวันกว่าจะกลับค่ะ คุณจะรอมั้ยคะ” นมแย้มถามเผื่อเธอจะเปลี่ยนใจไม่พักที่นี่แล้ว

“รอได้ค่ะ อุตส่าห์มาทั้งที ไกลก็ไกล ร้อนก็ร้อน แม่บ้านใครอยู่ตรงนั้นมาช่วยยกกระเป๋าเข้าบ้านด้วย” เธอสั่งแม่บ้านและเดินนำเข้าไปในบ้านทันที

“อ้อคุณผู้ช่วย ชั้นอยากได้คนขับรถพาไปเที่ยวชมฟาร์ม ช่วยเตรียมให้ด้วยนะ” ลินดาบอกเพียงดาวเมื่อนั่งพักจนหายเหนื่อยแล้วเพียงดาวนิ่งฟังแต่ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่หันไปพูดคุยกับพี่จันทร์แทน

“พี่จันทร์คะช่วยพาคุณลินดาไปพักที่ห้องนอนแขกด้วยค่ะ แล้วก็บอกน้าสริมให้พาคุณเค้าไปเที่ยวชมฟาร์มด้วยนะคะ”

“ค่ะคุณดาว เชิญทางนี้คะคุณลินดา”

ลินดาเดินตามพี่จันทร์ขึ้นบ้านไป ส่วนเพียงดาวกับนมแย้มยืนมองการกระทำของผู้มาใหม่ด้วยท่าทีเหนื่อยใจ

“จะรับมือไหวมั้ยลูก คุณภูก็ไม่อยู่อีก หนูดาวน่าจะบอกสถานะของตัวเองให้เธอรู้นะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะนม แค่นี้เองดาวรับมือไหว สบายมากค่ะ”

“ไม่เคยเห็นหน้ามาเป็นสิบๆ ปี ไม่รู้อะไรดลใจให้มาที่นี่ได้” คุณนมบ่นพึมพำ

เพียงดาวเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงคนนี้มาที่นี่ด้วยสาเหตุอะไร เธอมีความสำคัญยังไงกับภูดินเพราะตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เห็นเขาเคยพูดถึงเธอให้ฟังเลย