" ครืนนน " ปราณพลังของชายชราพุ่งทะยานเกินขีดจำกัดของร่างกาย
ชิงหยางมองจ้องยังร่างชรา " เขตแดนผสานิญญาระดับที่สาม สี่ ห้า " ชิงหยางพึมพำ
" นี่มันอะไรกัน " ชิงหยางพึมพำ เด็กหนุ่มครุ่นคิดว่าเหตุใดชายชราถึงมีพละกำลังพุ่งทะยานขึ้นมากมายเช่นนั้น
" โอสถ เป็เพราะโอสถสีโลิหิตที่ไอ้แก่นี่กินเข้าไปเป็แน่ " ชิงหยางร้องออกมา ในหัวสมองให้งุนงงยิ่งนัก
" ในโลกของการฝึกยุทธมีวิธีที่คดโกงเช่นนี้ด้วยรึ " ชิงหยางพึมพำ
" ไอ้หนู ได้เวลาตายแล้ว " ชายชราเอ่ยออกมา พลางวาดดาบในมือไปมา
" ตายยย " ชายชราร้องคำรามลั่น และทะยานร่างพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว
" เปรี้ยงงง " ดาบในมือชายชราฟาดออกสุดแรงเกิด
" ครืนนน " คมดาบพุ่งทะยานออกกรีดผ่ามวลอากาศทะยานเข้าหาเด็กหนุ่มอย่างเร็วรี่
" อือ " ชิงหยางกัดกรามแน่น พลางเหยียดร่างถอยไปหลายก้าว
" เคล็ดวิชาชิง์หมุนวน " ชิงหยางร้องร่ำในใจ พลางหมุนควงกระบี่ฟ้าสังหารไปมา
เคล็ดวิชาชิง์เร่งเร้าพุ่งทะยานไปยังจุดชีพจรทั่วร่าง แลหมุนวนไปที่ตันเถียน
" ครืนนน " ปราณพลังทั่วร่างถีบทะยานขึ้นสุดขีด
ชิงหยางใช้สองมือกำด้ามกระบี่ไว้แน่น พลางชูขึ้นเหนือศีรษะ
ชิงหยางทะยานร่างไปเบื้องหน้า " ใบหลิวผ่าสมุทร " ชิงหยางร้องออกสุดเสียง
" เปรี้ยงงงง " คมกระบี่พุ่งทะยานตัดผ่ามวลอากาศ ตรงดิ่งเข้าหาชายชรา
" ครืนนน " สองคมดาบกระบี่พุ่งทะยานเข้าปะทะ
" ตูมมมมม " แรงะเิส่งร่างของเด็กหนุ่มล่องลอยไกล
" อั้ก " โลหิตพ่นพรวดอาบย้อมทั่วร่าง กระดูกทั่วร่างแตกร้าว าแเล็กใหญ่เต็มทั่ว
ร่างของเด็กหนุ่มล่องลอยตามแรงะเิ " พลั่ก " ร่างของเด็กหนุ่ม กระแทกเข้ากับหินก้อนใหญ่
" อั้ก " โลหิตกระอักออกมาอีกครา
ร่างของเด็กหนุ่มเมื่อกระแทกเข้ากับหินก้อนใหญ่ กระดอนเปลี่ยนทิศทางไหลกลิ้งลงไปตามทางลาดชัน
" ฮื่อห์ " ชายชราร้องคำรามออกมา เมื่อฤทธิ์โอสถที่กลืนลงไปสิ้นฤทธิ์
" อั้ก " ชายชรากระอักโลหิตออกมากองโต พลางทิ้งเข่าทั้งสองยังพื้น
" มิน่าเชื่อว่าโอสถฝืนฟ้าจะมีฤทธิ์รุนแรงเช่นนี้ " ชายชราพึมพำ
เขาเองก็เพิ่งเคยใช้โอสถฝืนฟ้าเป็คราแรก เขาถึงรับรู้ได้ว่ามันร้ายกาจยิ่งนัก
" แต่ก็มิอาจใช้ได้บ่อยนัก เพราะมันต้องแลกด้วยอายุขัยถึงสามสิบปี " ชายชราพึมพำ
โอสถฝืนฟ้านี้เป็โอสถต้องห้ามเพราะผู้ที่กลืนกินลงไปนั้น จะถูกดึงอายุขัยมาสร้างเป็พลังเพิ่มขึ้นถึงสามระดับ
ผู้ฝึกยุทธทุกระดับขั้นนั้นแม้นจะมีอายุที่ยาวนาน แต่หากฝีนใช้โอสถฝืนฟ้าบ่อยครั้ง ย่อมถูกกลืนกินอายุขัยให้ลดน้อยถอยลง
ในแต่ละเขตแดนนั้นมีอายุที่แตกต่างกันอยู่มาก เขตแดนหล่อกายาจะมีอายุราวสองร้อยห้าสิบปี
เขตแดนผสานิญญามีอายุห้าร้อยปี เขตแดนััฟ้าดินมีอายุหนึ่งพันปี
แม้นจะมีอายุขัยอยู่มาก หากมิสามารถทะลวงพลังข้ามเขตแดนในอายุที่กำหนดไว้ ย่อมต้องตกตายเพราะสิ้นอายุขัย
ทั้งยังใช้โอสถฝืนฟ้า ก็ยิ่งช่วยลดทอนอายุให้เหลือน้อยลง
" ข้าเหลือเวลาอีกเพียงร้อยปี ทั้งต้องข้ามเขตแดนอีกถึงแปดระดับ " ชายชราพึมพำ
เขาครุ่นคิดอย่างหนัก ดอกจันทราโลหิตนั้นสามารถทำให้เขาข้ามระดับขั้นไปยังขั้นที่สามแลสี่ได้ แต่ก็ถูกเด็กหนุ่ม่ชิงไปต่อหน้า
ทั้งเมื่อครู่ที่ได้ประมือกัน ผลลัพธ์ที่ปรากฎหากมิใช้โอสถฝืนฟ้า ย่อมเป็เขาเองที่แพ้พ่ายทัังยั้งอาจถูกเด็กหนุ่มสังหาร
" อ้ากกกก " ชายชราะเิเสียงร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง
" ข้าจะตามล้างตามล่าเ้า " ชายชราหยัดกายลุกยืน พลางกวาดตามองยังจุดตกของเด็กหนุ่ม
" ไป " ชายชราลากสังขารของตนไปยังหินก้อนใหญ่ที่มีคราบโลหิตติดอยู่
" เสียงต่อสู้เมื่อครู่เงียบไปแล้ว " ศิษย์ของตระกูลเถียนพึมพำ
" ศิษย์พี่ข้าว่าไปดูให้แน่ใจหากเป็ไอ้สาระเลวนั่น งานครานี้ถือว่าสำเร็จเราจะได้กลับกัน " ศิษย์ตระกูลเถียนเอ่ยออกมา
" ไป " ศิษย์สำนักพยักหน้า พลางหยัดกายลุกยืนแลทะยานร่างเข้าแนวป่าอยางรวดเร็ว
ชายชราไถลตัวลงมาตามทางลาดชัน สองตามองจ้องยังคราบโลหิต
เมื่อมาถึงยังพื้นราบสิ้นสุดทางลาดชัน กลับมิมีคราบโลหิตหลงเหลืออยู่ชายชราให้แปลกใจเป็ยิ่งนัก
" รึว่าจะมีคนช่วยมันไว้ " ชายชราพึมพำ เขาครุ่นคิดถึงความเป็ไปได้มากมายหลายรูปแบบ
" รึว่ามันจะมิได้เจ็บหนัก แลพยุงร่างตนเองหนีไปแล้ว " ชายชราพึมพำ
ชายชรากันรีหันขวาง " เบื้องหน้าเป็ป่าใหญ่ ฝั่งซ้ายเป็ทางไปยังแม่น้ำ ฝั่งขวาขึ้นเขา " ชายชราพึมพำ
" สะดวกแลง่ายที่สุดเห็นจะเป็เข้าไปหลบในป่า " ชายชราพยักหน้าช้าๆ พลางทะยานร่างเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว
" ไปแล้ว " ชิงหยางพึมพำ เด็กหนุ่มมองยังร่างชราที่พุ่งทะยานเข้าไปในป่า
" ฮื่อห์ " ชิงหยางถอนหายใจออกมาอย่างแรง พลางครุ่นคิด
เมื่อครู่เขากลิ้งลงมาตามทางลาดชัน แลตกกระแทกพื้นแต่ยังมิสติ จึงเร่งใช้ผ้าห่มขนหมีห่อหุ้มร่างกายไว้
แลกลิ้งตัวเข้าไปหลบยังหลุมหนึ่ง แลใช้เศษหญ้าปกปิดปากหลุมไว้จึงรอดจากความตายได้
" ศึกนี้หนักหนายิ่งนัก " ชิงหยางพึมพำ พลางกวาดตามองทั่วหลุมใหญ่
" นี่มิใช่หลุม แต่เป็รังของอสรพิษ " ชิงหยางพึมพำ พลางกวาดตามองทั่ว
" กลิ่นคาวโลหิต " ชิงหยางพึมพำ อีกมินานอสรพิษเ้าของรังก็จะกลับมานี่คือสิ่งที่เขาคิด
" ต้องเร่งฟื้นฟูพลัง แลรักษาาแ " ชิงหยางพึมพำ
ชิงหยางเร่งเปิดใช้เคล็ดวิชาชิง์ฟื้นฟูาแภายใน แลสมานกระดูกที่แตกร้าว
เด็กหนุ่มเร่งนำยาสมานแผลออกมาทาตามาแทั่วร่าง แลกลืนโอสถรวมปราณลงถึงสิบเม็ด
" ครืน " ปราณฟ้าดินอ่อนๆมากมายล่องลอยออกจากเม็อโอสถ ความเย็นสบายแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
" นี่รึโอสถรวมปราณ " ชิงหยางพึมพำ เขาเองก็เพิ่งเคยใช้โอสถรวมปราณเป็คราแรก
ก่อนนี้ชิงหยางคุ้นเคยกับโลหิตของสัตว์อสูร แลเนื้อของมัน จึงอดที่จะเปรียบเทียบมิได้
" โลหิตแลเนื้อของสัตว์อสูรแม้นจะมีพลังปราณมากมาย แต่เหมาะสมสำหรับฝึกฝน เพราะพลังปราณนั้นแข็งกร้าวรุนแรงแลมีความร้อน " ชิงหยางพึมพำ
" แต่โอสถรวมปราณมีความเย็นสบายแลปราณพลังอ่อนนุ่ม เหมาะใช้รักษามากกว่าฝึกฝน " ชิงหยางพึมพำ
" แต่เหตุใดผู้คนจึงใช้โอสถรวมปราณฝึกฝน " ชิงหยางพึมพำ
" รึว่ามิใช่ทุกคนที่จะสามารถดื่มกินโลหิตแลเนื้อของสัตว์อสูรได้ " ชิงหยางพยักหน้าอย่างช้าๆ
เขาเริ่มทำความเข้าใจกับการฝึกยุทธทีละน้อยๆ จนผล็อยหลับไป
เนิ่นนานมิรู้เวลาใด " ตุบ " เสียงหนึ่งดังเหนือศีรษะ
ชิงหยางสะดุ้งตื่นขึ้น เร่งปกปิดกลิ่นอายของตนอย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มเร่งกวาดมััของพยัคฆ์ขาวออกไป
" มียอดยุทธอยู่เหนือศีรษะสี่คน วรยุทธของทุกคนอยู่ที่เขตแดนผสานิญญาระดับหนึ่งสามคน ระดับสองหนึ่งคน " ชิงหยางพูดในใจ
" จากการหายหายใจ น่าจะเป็คนของสำนัก " ชิงหยางพูดในใจ
ที่เขาสามารถคาดเดาได้ก็เพราะเคยศึกษาเคล็ดวิชาทานตะวันมาบ้าง เพราะผู้ชราเหลาเป็คนนำมาให้อ่าน
เคล็ดวิชาทานตะวันนั้นมีให้เฉพาะเหล่าศิษย์สายในขึ้นไปฝึกฝน ศิษย์สายนอกแม้นจะเก่งกาจมากมายเพียงใดก็หมดสิทธิ์
" เคล็ดวิชาทานตะวันถือเป็เคล็ดวิชาที่ใช้ฝึกฝน ควบรวมลมปราณไปตามจุดชีพจร " ชิงหยางพูดในใจ
" เหมือนกับเคล็ดวิชาชิงชิง์ แต่เคล็ดวิชาชิง์เหนือกว่าหลายขุมนัก " ชิงหยางยกยิ้มออกมา
" เร่งฟื้นฟูร่างกายต่อดีกว่า หากอสรพิษเ้าของรังกลับมาจะได้รับมือไหว " ชิงหยางพูดในใจ
เสียงฝีเท้ายังคงดังอยู่้าทำเอาชิงหยางรู้สึกหงุดหงิด จึงหยัดกายลุกเดินเข้าไปในส่วนลึกของรังอสรพิษ
เด็กหนุ่มเดินตามทางที่คดเคี้ยวของรังอสรพิษอยู่ครู่ใหญ่จึงมาถึงสุดทาง พบว่าเป็โพรงถ้ำขนาดใหญ่
" แม่เ้า " ชิงหยางอุทานออกมา สิ่งที่พบเห็นต่อหน้านั้นทำเอาเขาสั่นเทิ้มทั่วร่าง
โครงกระดูกทั้งมนุษย์แลสัตว์อสูรมากมายกลาดเกลื่อนทั่ว ทั้งมีเศษอาวุธที่แตกหักอยู่เต็ม
" มันคงกลืนกินจนเหลือเพียงกระดูกแลขย้อนเอากระดูกเหล่านี้ออกมา " ชิงหยางพึมพำ
เด็กหนุ่มเร่งเดินเข้าสำรวจทั่วโพรงถ้ำอย่างรวดเร็ว เพราะเขาคิดว่าหากมันมีอาวุธมันก็ต้องมีของล้ำค่าอย่างอื่น
" นี่ก็ผ่านมาหนึ่งคืนแล้ว เหตุใดศิษย์น้องจึงยังมิกลับมา " เสียงของศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยออกมา
" รึว่าจะถูกไอ้สาระเลวนั่นสังหารแล้วทำลายหลักฐาน " ศิษย์ตระกูลเถียนเอ่ยออกมา
" หากเป็เช่นนั้น ข้าจะสับมันเป็หมื่นๆชิ้น " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยออกมา
" เข้าไปดูอีกรอบ " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา
" ขอรับ " ศิษย์ของสำนักทุกคนเร่งทะยานร่างเข้าป่าอย่างรวดเร็ว
" ธนู " ชิงหยางหยิบคันธนูขึ้นมา พลางง้างสายธนู
" ยังดีอยู่ " ชิงหยางพึมพำ หลังจากได้คันธนูแล้ว ชิงหยางเร่งหาลูกธนูอยางรวดเร็ว
เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม ชิงหยางได้ทำการตรวจสอบทั่วโพรงถ้ำแล้วเสร็จ
" โอสถรวมปราณระดับต่ำมากถึงสี่ร้อยเม็ด ผลึกฟ้าดินเก้าสิบก้อน โอสถที่มิรู้จักอีกพอประมาณ แลสมบัติที่มิรู้จักอีกระดับหนึ่ง ทั้งอาวุธทั้งสามระดับอีกเก้าชิ้น " ชิงหยางพึมพำ
" ร่างกายพร้อมสมบูรณ์แล้ว น่าจะได้เวลาออกล่า " ชิงหยางพึมพำ
" ไป "
2K
![สำรับมนตราของชายาอ๋อง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1666176559_57641210.webp)
