[ไข่ข้าวเล่าเื่]
อันที่จริงผมก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ที่จะมาถูกจับให้นอนกับคนไม่รู้จัก อย่างน้อยรุ่นพี่ก็ควรรู้บ้างว่า มันมีคำว่า สิทธิส่วนบุคคล อยู่ในโลกใบนี้ แต่ที่ผมไม่โวยวายเพราะเข้าใจสถานการณ์ดี
จึงคิดว่าจะพยายามปรับตัว แต่ก็ตั้งใจตามนิสัยแล้วว่า ถ้าไอ้คนที่ต้องนอนด้วย มันมีอะไรกวนตีนผมสักนิด หรือมีนิสัยเลวจนยากจะยอมรับ ผมก็จะป่วนให้นอนกันไม่ได้ทั้งหอพักนั่นล่ะ
พี่สันคนเดิม มีใบหน้ายุ่งยาก ก่อนจะถอนหายใจเสียงดัง ยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้
“โอเค ถ้าเพื่อนยอม ก็ตามนั้น”
ไม่มีเสียงตอบ แต่มีรอยยิ้มกว้างของฝาแฝดโอ๊ตเอ็มแทน แฝดเอ็มดึงกระดาษเลขห้องจากมือไอ้หน้าหล่อเกาหลี พร้อมยัดกระดาษหมายเลขห้องของตัวเองกลับคืน จากนั้นสองแฝดก็บีบน้ำตาอย่างโล่งใจขอบคุณเพื่อนใหม่ทุกคนที่พวกตนจะไม่ต้องถูกฉีกกระชากิญญา
“ใครอยู่ห้อง 306”
เสียงทุ้มของไอ้วินดังขึ้น ทำเอาพวกผมต้องหันมอง คนที่ยอมเปิดปากออกเสียงหลังจากเงียบมาตลอด
“กูเอง”
คนตอบคือชายอีกคนที่มีรูปร่างสมส่วนแต่ไม่สูงมาก อย่างน้อยๆมันก็เตี้ยกว่าไอ้วิน แล้วก็ มาติน ไอ้หล่อเกาหลี พูดพร้อมกับชูกระดาษสีฟ้าที่เขียนหมายเลขห้องเลขเดียวกันเป็การยืนยัน
ไอ้วิน ดึงกระดาษหมายเลขห้องออกมา แล้วยัดแบงก์พัน 5 ใบใส่คืนลงไป
“ต้องขอโทษด้วย ฉันเป็โรคไซนัสระยะสุดท้าย ตอนนอนกรนเสียงดังหนักมาก เพื่อสุขภาพจิตที่ดีของนาย นายไปนอนห้องอื่นเถอะ นี่ค่าตอบแทน ส่วนค่าห้องใหม่นายก็ไม่ต้องหารกับเพื่อนร่วมห้อง บอกเขาว่าฉันจะเป็คนจ่ายค่าเช่าห้องให้พวกนายตลอดเทอมเอง”
เชสสสัดวิน นี่ก็มาแนวป๋า เปลี่ยนห้องแบบนี้ใครจะกล้ามีปัญหาวะ เล่นเอาเงินฟาดหัวกันโต้งๆนี่
“เฮ้ย เชี่ย กูๆๆ มึงมานอนห้องเดียวกับกูได้เลย”
“ไม่ๆ มึงมานอนห้องเดียวกับกู มาๆ”
“เดี๋ยวก่อนนะ พวกนายต้องมีเพื่อนร่วมห้องกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ จะมาให้เ้านี่ไปนอนกับพวกนายได้ยังไงกัน นายมานอนกับฉัน รุ่นพี่บอกว่าฉันต้องนอนคนเดียว”
นั่น ความวุ่นวายเกิดขึ้นกับกลุ่มเด็กปีหนึ่งทันที เพราะ้าแย่งตัวไอ้คนถูกเงินฟาดหัวไปนอนด้วย เพื่อจะได้ประหยัดค่าหอ
พี่สันคนเดิมทำหน้าปวดหัวหนักถึงกับยกมือบีบนวดขมับ
... ♡…
“... พวกนาย”
“ทำไมหรือครับพี่ หรือว่าพี่จะกลับคำ อ่อ เป็รุ่นพี่แล้วสามารถพูดกลับไปกลับมาได้สินะครับ”
ไอ้นี่ก็อีกคน บอกเลยว่าหากไม่ล้ำเส้นกัน ไอ้วินหรือนายอัศวิน อะไรก็ได้ครับ แต่ถ้าล้ำเส้นมันไม่ไหร่ก็กวนได้ยกหอนั่นล่ะ อดีตนักมวยเยาวชนแชมป์สามสมัยอย่างมัน กลัวใครที่ไหน แค่กล้ามสวยๆที่แขน แถมยังตัวสูงปรี้ด หน้าก็หล่อโฮก จะมีใครกล้าฮือกล้าอือกับมันล่ะ
รุ่นพี่ทำหน้าป่วยหนักถอนลมหายใจแรง เอาตรงๆตอนนี้ผมชักสงสารรุ่นพี่แล้วแหะ ถ้ามันจะจบตรงนี้ก็แล้วไปเถอะ เพียงแต่
“มึงหยามกูเหรอ! เอาเงินมึงคืนไป คนอย่างกูมีศักดิ์ศรี ใช้เงินฟาดหัวกูแบบนี้ แดกตีนไปเถอะมึง!”
พลั่ก !
ผัวะ! กึก!
พูดจบ ไอ้หอยไส้ตันก็ส่งลูกถีบให้ไอ้วินทันที ไอ้วินเอี้ยวตัวหลบ แล้วส่งหมัดตรงออกไปตามสัญชาติญาณ ไอ้หอยนั่นเลยหน้าหัน คุกเข่ากองกับพื้น พร้อมเอามือกุมหน้า
ฟันหักหรือเปล่า เสียงตอนโดนหมัดใช้ได้เลยนะ
“เชี่ยเฮ้ย ไอ้วินหาเื่ให้กูอีกละ ฟันหักหรือเปล่า ไอ้หอยไส้ตัน แต่มึงหาเื่เองนะ ปากไวไม่พอยังเสือกตีนไว เจ็บตัวเองเลยเป็ไงล่ะ”
ผมรีบเข้าไปดูเพื่อแก้สถานะการณ์ แต่ผมก็เผลอปากไวเหมือนกัน พูดอย่างเดียวไม่พอ ดันเผลอตั้งชื่อมงคลให้คนใจกล้าไปอีก ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกไป เสียงหัวเราะของโอ๊ตและเอ็มก็ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
“ไอ้หอยไส้ตัน! ฮ่าๆๆ มึงนี่แม่งโคตรใช่!”
โอ๊ตพูดพลางหัวเราะจนตัวโยน แต่คนโดนต่อยที่เพิ่งเข้าใจว่าผมเรียกเขาว่าอะไร หยุดชะงัก ดวงตาเรียวคมจ้องมาที่ผมทันที
“นายเรียกฉันว่าอะไรนะ?”
“อะ... อ๋อ ไม่มีอะไร” ผมรีบปฏิเสธ แต่สายตาของโอ๊ตกับเอ็มที่ยังหัวเราะไม่หยุดก็ทำให้คนเข้าใจได้ทันที
“เชี่ย กูไม่ได้ชื่อหอยไส้ตันเว้ย กูชื่อธนา!”
ธนาพูดพร้อมกับทำหน้าเหมือนหมาโดนแย่งกระดูก ผมไม่อยากให้เื่บานปลายไปอีกจึงยกมือยอมแพ้ อธิบายให้ฟังอีกครั้งอย่างใจเย็น
“อือๆ ไอ้หอยธนา มึงรับเงินไปซะ อย่าพูดมากเลย มึงสู้แชมป์มวยรุ่นเยาว์สามสมัย ไม่ชนะหรอก”
“เชี่ย กูบอกว่าไม่ได้ชื่อหอย!”
“เอาน่าๆ ธนา.... หอย อย่าพูดมากเลยนายปากแตกแล้ว เอาเงินไปแล้วเงียบซะ ไอ้วิน ค่าปากแตก เอามาอีก 300”
“แอนตาซินไม่จ่าย อัศวินต้องจ่ายค่าาเ็ให้หอยนะ”
... ♡…
ไอ้สองแฝดโอ๊ตเอ็ม เข้ามาช่วยไกล่เกลี่ย แต่การเรียกชื่อล้อเลียนแบบนั้นเหมือนจะทำให้ธนาโกรธจัดกว่าเดิมและดูเหมือนไอ้แฝดนรกจะไม่ใส่ใจเลยสักนิด ธนาเลยหันมาเอาความกับผมแทน
“เชี่ย มึงทำให้กูกลายเป็ตัวตลก! ไอ้ ไข่ ขาว!”
ธนายังคงนั่งกับที่มือยังคงกุมแก้มที่แดงก่ำและบวมปูด ดูน่าสงสาร แต่มันมองป้ายชื่อผมแล้วเน้นเสียงเรียกทีละคำ ทำคนหัวเราะผมทั้งคณะ
ผมได้แต่ทิ้งสายตาไปยังพี่ๆที่จงใจให้อักษรผมมาไม่ครบ แต่เอาเถอะ ถือว่าผมกับมันหายกันไหม
“ได้ มึงเรียกกูแบบนี้ กูก็จะเรียกมึงว่าไอ้หอย ถือว่าเจ๊า!”
“เจ๊า พ่… มึง สิ!”
ธนายังคงโวยวายและหลุดคำด่าออกมาอีกหลายคำ จนผมเริ่มจะโกรธขึ้นบ้าง โอ๊ตกับเอ็มยังคงหัวเราะไม่หยุด ั้แ่นี้ชื่อ หอย คงจะกลายเป็ชื่อเรียกติดปากของทุกคนโดยไม่มีใครขออนุญาต ผมโกรธแต่ผมเลือกที่จะไม่โวยวาย เพราะผมไม่อยากให้เื่บานปลายไปมากกว่านี้
แต่หากพูดได้ ผมก็อยากจะะโใส่หน้ามันว่า
‘ไข่กูไม่ขาวเว้ย ไข่กูสีชมพู! สัสพี่สัน!’
ไอ้วินไม่พูดอะไร หยิบแบงก์พันออกมาอีก 3 ใบยื่นให้โดยดี เป็ค่าเสียหายให้กับเพื่อนใหม่
“ขอโทษ เมื่อกี้ไม่ได้ตั้งใจ ปล่อยหมัดตามสัญชาติญาณน่ะ นายเริ่มก่อน แต่นายก็ได้ค่ารักษาตัว ถึงจะฟังดูไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่ แต่ก็แบบนี้ล่ะ ความยุติธรรมมันเกิดขึ้นกับคนที่เท่าเทียมกันเท่านั้น
ต่อไปอย่าพูดไม่คิดอีกนะ ถ้าแจ้งความคุยกันที่โรงพัก ฉันมั่นใจว่า ฉันไม่ต้องจ่าย ที่ให้เงินไม่ใช่จะทำลายศักดิ์ศรี แต่คิดว่าต้องใช้ เลยให้”
คำอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เหมือนท่องบทสวดมนต์ จับไม่ได้ว่าคนพูดกำลังรู้สึกอย่างไร แต่ท่าทางการนั่งยองๆส่งมือไปตบหน้าคนเจ็บที่ยังคงเอามือกุมแก้มเบาๆ เหมือนเ้าพ่อมาเฟียกำลังคุยกับลูกหนี้ชั้นปลายแถว เลยทำเอาบรรยากาศเงียบกริบ
เสียงซุบซิบในกลุ่มเพื่อนปีหนึ่ง และรุ่นพี่ที่เข้ามาดูเหตุการณ์ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก ส่วนไอ้คนเจ็บตัวก็เลิกปากดี
“จบเื่แยกย้ายๆ น้องวิน ใช่ไหม เดี๋ยวพี่จัดให้ไปอยู่ห้องพิเศษเลย เอาเลขห้องทั้งสองใบมานี่ รับรองว่าได้อยู่เดี่ยวแน่ ไอ้ไซนัสระยะสุดท้าย!”
รุ่นพี่ที่ตีหน้าั์ตลอด เพราะคงเป็พี่ว้าก รีบเข้ามาไกล่เกลี่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ช่วยรุ่นพี่สันคนเดิม จับน้องๆแยกกัน แล้วพาไปยังห้องพัก เื่จบลงง่ายๆเมื่อมีการพูดถึงโรงพัก
รุ่นพี่ที่กล้าเรียกไอ้วินว่า ไอ้ไซนัสระยะสุดท้าย ชื่อพี่พุฒ เป็เฮด-ว้ากปีสอง แค่ลงทะเบียนวันแรกก็มีเื่กับพี่ว้ากได้แล้ว
เจ๋ง นายแน่มากเลย อัศวิน !
... ♡…
ผมได้แต่ยิ้มทั้งน้ำตา ยังดีที่รอดตัว พี่พุฒแกไม่ได้เอาเื่ั้แ่เริ่มแรก ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้เลยว่าเื่จะบานปลายและไปจบที่ไหนตรง เพราะอย่างไอ้วินลองพูดแบบนั้นแล้ว มันก็ไม่ยอมให้ตัวเองเป็ฝ่ายเสียเปรียบแน่นอน
หลังจากจบเื่ ผมก็เข้าห้อง 305 ที่ผมได้มาจากรุ่นพี่อย่างสบายใจ แต่ไม่นานนักประตูห้องก็เปิดออก ด้วยมือของรุ่นพี่สันฯคนเดิมที่เดินเข้าห้องมาพร้อม ไอ้หอยไส้ตันที่ลากกระเป๋าเดินทางตามมาด้วย
อย่าบอกนะว่าความซวยจะตกมาตรงนี้ ผมหันมองรอยยิ้มแปลกๆจากใบหน้าของไอ้หอยแล้วก็ได้แต่โวยวายในใจ
‘สัสเอ้ย มึงจะมาอยู่ห้องนี้ทำไมวะ!’
ใช่แล้ว, ไอ้หอยไส้ตันเดินเข้ามา พร้อมกระเป๋าเดินทางของมันด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ ผมจึงรู้ทันที ความสงบสุขของผมบินหนีออกนอกหน้าต่างไปแล้ว
ลาก่อน, ความสงบสุข
และสวัสดี, ความป่วนตลอดกาล
... ♡…
♥คุยกันจ้า ! ♥✿
ตอนแรกๆ อาจดูเหมือนจะเป็แค่การพบกันธรรมดา แต่ใครจะรู้ว่าเส้นทางนี้จะนำพาความวุ่นวายและความผูกพันมากมายมาสู่หัวใจของทั้งสองคน! แล้วคุณล่ะ พร้อมรับมือกับ 'ป่วนแรกพบ' ที่น่ารักนี้หรือยัง?"
ตอนต่อไป กิจกรรมรับน้องสุดโหดเริ่มต้น พร้อมความป่วนจากแก๊งโอ๊ต-เอ็มและไอ้หอยที่แซะไข่ข้าวจนเกือบวงแตก! แต่ความวุ่นนี้กลับมีมุมอ่อนโยนจาก “ติณห์” ที่แอบดูแลไข่ข้าวแบบเนียนๆ
อยากรู้ว่าติณห์เข้ามาใกล้ไข่ข้าวยังไง อย่าลืมกดติดตาม กดหัวใจ กดเก็บเข้าชั้นหนังสือไว้นะคะ!
... ♡…
932
![[END]ทะลุมิติมาเป็นนางเอกนิยายในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685761984_14213840.webp)
