Age of war

โล่อันแข็งแกร่ง [เบลโลน่า] ชายผมสีทอง ดวงตาสีทอง ร่างกายกำยำ บุรุษชาวสปาต้าที่มาจากยุคสมัยสปาต้าเฟื่องฟูในอดีต

ผู้ที่ยอมลงจากอานม้าเพื่อจีบผู้ชาย [เทียเซไคร่า] สตรีชาวมองโกลที่มาจากยุค ค.ศ 1980 ผมสีทองตัดสั้น ใบหน้าคมดุดันแต่งดงาม มีความห้าวเหมือนผู้ชายมากกว่าอ่อนโยนแบบผู้หญิง สตรีที่ยึดติดธรรมเนียมเดิมของชาวมองโกลอย่างแท้จริง

หนุ่มสาวสองคนนี้ได้มาพบกันและตกหลุมรักซึ่งกันและกัน

แต่เป็นรักข้างเดียวของ [เทียเซไคร่า] เพราะ [เบลโลน่า] ยังคงคิดว่าเทียเซไคร่าเป็นแค่ผู้ชายหน้าหวาน

หญิงสาวที่ไม่อาจแม้แต่จะได้ทันเผยความในใจให้อีกฝ่ายรับรู้ กลับต้องมาตายอยู่ใต้ซากอาคารของศาลยุติธรรมใจกลางเมืองอย่างน่าเศร้าใจ

และถ้าหากมองไล่ขึ้นไปบริเวณใกล้กันนี้ ก็จะพบกับศพของนายทหารชั้นผู้ใหญ่อีกคนหนึ่ง

เพียงแค่ปรายตามองชุด ก็ทราบได้ทันทีว่าเป็นนายทหารระดับสูง

เขาคือผู้นำแห่งนาโต้ [ทอม]

ตำแหน่งที่นั่งของเขาอยู่ใกล้จุดเกิดเหตุมากที่สุด เลยทำให้ซากศพของเขาถูกแยกส่วนออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ทั้งที่เป็นผู้มากฝีมือ เก่งทั้งด้านบุ๋นและบู้ แต่กระนั้นยังสามารถตายได้อย่างง่ายดาย

ตาย… เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ที่ตายลงไป

ไม่ว่าจะเป็นชายหญิง แข็งแกร่งหรืออ่อนแอ สุดท้ายแล้วก็ต้องตายไม่ต่างกัน

แถมยังเป็นการตายที่อาจเรียกได้ว่าไม่สมศักดิ์ศรีและผมงานที่พวกเขาได้เคยทำเอาไว้

นายแดง ชาวไทยหลงยุคกำลังคิดเช่นนั้น

เขาที่คุ้นเคยกับสงครามในยุคสมัยสุโขทัยและชินกับการนำทัพเข้าโรมรันอย่างหาญกล้า ตอนนี้เขาได้เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงไม่ชอบวิธีการทำสงครามของยุคสมัย ณ ปัจจุบันที่เป็นอยู่

เพราะมันคือยุคสมัยที่คนทำได้ทุกวิถีทางเพื่อนำมาซึ่งชัยชนะ

ไม่สิ ความจริงสมัยก่อนมันไม่ต่างกันนักหรอก

ต้องบอกว่าอาวุธที่พัฒนาขึ้นมา มันทำให้คนสามารถเลือกใช้กลยุทธ์ที่เปิดกว้างได้มากขึ้น

รวมไปถึงความเลวร้ายของมันที่เพิ่มมากขึ้นด้วย

“ช่วย… ด้วย…”

“เฉินซิง! ”

ตอนที่นายแดงเดินอยู่บนซากอาคารในสภาพเปรอะเปื้อน เขาก็ได้พบกับสหายร่วมรบที่รอดชีวิต

เธอคนนั้นคือ [เทพสงคราม เฉินซิง]

แดงพยายามช่วยเหลือสหายร่วมรบขึ้นมาจากใต้ซากสุดความสามารถ โดยไม่สนใจห่ากระสุนที่พึ่งบินข้ามผ่านหัวไป

หลังจากใช้เวลาร่วมสิบห้านาที ในที่สุดเขาก็สามารถช่วยเหลือเธอออกมาจากใต้ซากอาคารได้สำเร็จ

ทั้งสองคนที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์ลอบวางระเบิดของดีอ้อนนั้น ต่างบาดเจ็บและมีสภาพโทรมไม่แพ้กัน

เลือดท่วมกาย เสื้อสูทสีดำที่ขาดวิ่น แถมยังอ่อนล้าทั้งกายและจิตใจ

แต่พวกเขาทั้งสองคนต่างรู้ดีว่าจะมาทำตัวอ่อนแอแล้วหยุดเพียงแค่นี้ไม่ได้

“จะให้… คริสตัลถูกทำลายไม่ได้…”

ทั้งสองคนหันไปทางโดมคริสตัลซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไปทางเหนือไม่ไกลนัก

ถ้าหากครบหนึ่งวัน ทุกคนก็จะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

แต่ถ้าหากว่าคริสตัลถูกทำลาย ทุกคนที่เขารู้จักจะตายจากไปตลอดกาล

“ยังไหวไหม? ”

“ไม่ไหวก็ต้องไหวค่ะ”

ต่อให้พวกเขาไม่มีอาวุธ ไม่มีชุดเกราะ แต่หัวใจของพวกเขายังไม่ยอมแพ้

ทั้งสองคนเริ่มยกขาที่หนักอึ้งขึ้นเพื่อยืนหยัด ก่อนจะกระโจนร่างของตัวเองเข้าไปในสนามรบใจกลางเมืองตรงหน้า

อสูรกายขนาดห้าสิบเมตรสองตัวต่างเข้าโรมรันจนแผ่นดินสั่นสะท้าน

โกเลมไทฟอนใช้ทั้งหนึ่งร้อยหัวส่งเปลวไฟแผดเผาไปทั่วผืนฟ้ากว้าง

มังกรทมิฬใช้ปีกที่แผ่กว้างแทนโล่ปกป้องกาย

"อสูรแห่งการกลืนกิน ใช้ท่าม้วนตัวฟาดหาง! "

เจ้านายที่เป็นทั้งมันสมองและผู้ฝึกสอนของมังกรทมิฬได้แผดเสียงดังมาจากบนพื้นดิน

ใช่แล้ว เพื่อให้มันสามารถต่อสู้ได้อย่างอิสระ ขุนนางแครอทจึงลงมายืนอยู่ด้านล่างเพื่อสั่งการรบโดยตรง

มังกรทมิฬโจมตีสวนกลับในจังหวะที่โกเลมไทฟอนหยุดพ่นไฟ

ปีกที่แผ่กว้างได้บีบให้วิสัยทัศน์ของโกเลมไทฟอนคับแคบ

มันไม่รู้ตัวเลยว่าคู่ต่อสู้ของมันกำลังออกแรงเหวี่ยงหางที่ยาวกว่าสองร้อยเมตร อยู่ด้านหลังแผ่นหนังสีดำผืนนั้น

หางที่เต็มไปด้วยเกล็ดแข็งหนาและหยาบกร้านของมังกรทมิฬ แทบไม่ต่างอะไรไปจากดาบใบเลื่อยขนาดยักษ์

“ [!?] ”

แกนโกเลมมากกว่าหนึ่งพันชิ้นได้ถูกทำลายสิ้น

เศษซากดินและโลหะปลิวกระจายว่อนไปทั่ว ก่อนจะตกโปรยปรายเป็นหยาดฝนโลหะที่อันตราย

หัวนับร้อยได้ขาดออกไปครึ่งหนึ่ง ก่อนที่จะฟื้นกลับมาในสภาพเล็กลงกว่าเดิม

เพราะแกนควบคุมส่วนหนึ่งของมันถูกทำลาย การตรึงร่างขนาดยักษ์ของโกเลมไทฟอนจึงเสื่อมถอยลง

แต่ใช่ว่าความร้ายกาจของมันจะหมดไป

ไทฟอนใช้หัวนับร้อยที่มีขนาดเล็กลงครึ่งหนึ่งเข้าจู่โจมหางของมังกรทมิฬ

การเหวี่ยงหางเป็นวงกว้างนั้น ทำให้มังกรทมิฬเปิดช่องว่างที่ร้ายแรงขึ้นมา

เขี้ยวนับร้อยที่คมกริบได้แทงลงบนเกล็ดที่หนาและแข็งแรงของมัน

แต่เขี้ยวของโกเลมไทฟอนไม่อาจแทงทะลุเกล็ดหนานั้นได้…

ถึงกระนั้นมันก็ไม่ยอมปล่อยเขี้ยวของมันออก และเริ่มแผ่รังสีความร้อนสูงผ่านออกมาจากเขี้ยวของมัน

ความร้อนและแรงสั่นสะเทือนจากเขี้ยว ทำให้เกล็ดหนาของไทฟอนเริ่มแตกและพังทลายลงมา

เลือดสีดำได้ไหลออกมาทั่วทั้งหางของมัน

"จับทุ่ม! "

ขุนนางแครอทรีบออกคำสั่งใหม่เพื่อกู้สถานการณ์

มังกรทมิฬใช้พลังหางที่มากล้นยกร่างของไทฟอน

ร่างกายขนาดยักษ์ราวห้าสิบเมตรได้ถูกยกขึ้นสูง ก่อนจะถูกเหวี่ยงลงไปฟาดที่พื้นดินอย่างรุนแรงในทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมัน

"ระวัง! "

กองทัพของสเลบกับบานาต่างรีบถอยหนีออกมาให้ห่างจากการต่อสู้ของอสูรกายยักษ์ทั้งสองตัว

แม้แต่นายแดงกับเฉินซิงที่วิ่งอ้อมสนามรบก็ยังเกือบไม่รอด

แผ่นดินที่สั่นสะเทือนทำให้พื้นหินซึ่งเคยเรียงตัวสวยงามพังทลายลง

ลานกว้างยุบตัวเป็นหลุมที่ใหญ่กว่าห้าสิบเมตรและลึกกว่าสิบเมตร

แน่นอนว่าต้องมีผู้เคราะห์ร้ายโดนลูกหลงจากการทุ่มในครั้งนี้

เลือดสีดำของเผ่ายักษาและเลือดสีเขียวของเผ่าอาร์โธร์โพดาได้ผลิบานราวกับดอกไม้อยู่ที่ข้างใต้ร่างของโกเลมไทฟอน

ร่างขนาดใหญ่ที่สูงสี่เมตรนั้น บอกให้พวกเรารู้ว่าผู้เคราะห์ร้ายเหล่านั้นคือกองทัพ [ไททัน] กับขุนนางลำดับที่หก มหาไททันแคนตาลูป

และเกราะสีเลือดหมูที่บุบเป็นรอยอย่างน่ากลัวพร้อมกับเต็มไปด้วยหยาดเลือดสีเขียวไหลออกมา ก็คือกองทัพของอลูฟและตัวอลูฟเอง

กองทัพทั้งสองที่กำลังจะเข้าต่อสู้กันได้ตายไปพร้อมกันจากอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝัน

อาวุธมากมายที่แสนภาคภูมิใจของพวกเขาได้กลายเป็นเศษขยะที่บิดงอไปพร้อมกับสภาพศพที่ถูกบี้แบน

สาเหตุที่พวกเขาไม่โจมตีเจ้าพวกอสูรยักษ์ มันเป็นเพราะไม่คิดว่ามันจะกลายมาเป็นแบบนี้

ในสายตาของพวกยักษา มังกรทมิฬคืออสูรสัตว์เลี้ยงของแครอทที่เป็นพวกเดียวกัน

ในสายตาของอลูฟ เนื่องจากเห็นว่าสเลบไม่ได้โจมตีมัน และมันไม่ได้โจมตีใส่สเลบ เขาเลยเข้าใจไปเองว่ามันเป็นพวกเดียวกับสเลบ

ด้วยความเข้าใจเช่นนี้ จึงทำให้ไม่มีใครคิดจะโจมตีไปที่อสูรตัวยักษ์ซึ่งกำลังฟัดกันอยู่ที่นี่

และผลลัพธ์ของการละเลยพวกมันก็คือความตายของตัวพวกเขาเอง

แต่ความเสียหายมันไม่ได้จบลงเพียงแค่นี้

“โกร๊ววว! ”

“โฮกกก! ”

อสูรยักษ์ทั้งสองเริ่มอาละวาดรุนแรงมากขึ้น

โกเลมไทฟอนเริ่มเปลี่ยนรูปร่างหัวของพวกมันเป็นสว่านเจาะ แล้วแทงลงไปที่เกล็ดหนาของมังกรทมิฬ

มันต้องการที่จะทะลวงไปให้ถึงหัวใจของเจ้ามังกรยักษ์

สว่านเหล่านั้นหมุนวนและสั่นไปมาอย่างรุนแรง

มันเจาะและขุดเอาเกล็ดสีดำสลับแดงของมังกรทมิฬหลุดร่วงลงมา

มังกรทมิฬเจ็บปวดมาก

“ใช้รังสีสังหาร! ”

เมื่อเห็นดังนี้ขุนนางแครอทจึงออกคำสั่งใหม่ออกไป

ปากที่กว้างโตพอจะกลืนกินได้ทั้งเมืองได้ถูกปิดลง

ไอแก๊สจำนวนมากถูกพ่นออกมาจากกระพุงปากข้างในของมังกร

แก๊สเหล่านั้นได้สะสมเป็นจำนวนมากอยู่ภายในช่องปากของมัน

มันถูกอัดแน่นอยู่ภายในกรามอันแข็งแกร่ง สะสมจนพร้อมที่จะระเบิดปริแตกออก

ช่องคอของมังกรทมิฬได้ถูกปิดตัวลงด้วยอวัยวะที่คล้ายกับลิ้นไก่ของมัน

ก่อนที่จะเปิดปากออกกว้างพร้อมกับใช้ลิ้นของมันขูดกับเขี้ยวที่แหลมคม

สะเก็ตไฟได้แฉลบถือกำเนิดขึ้น สิ่งนั้นได้เข้าไปจุดปะทุกับแก๊สที่อัดแน่นสะสมอยู่ภายในช่องปาก ก่อนจะเกิดเป็นเปลวไฟสีดำพวยพุ่งออกเป็นเส้นทางยาว

เปลวไฟที่ร้อนกว่าสองพันองศาถูกพ่นตรงออกไปเพื่อทำลายศัตรูของมัน

ถึงผิวกายของโกเลมไทฟอนจะถูกพัฒนาให้ทนความร้อนได้ แต่ใช่ว่าจะทนได้สมบูรณ์แบบ

ความร้อนที่รุนแรงได้หลอมให้ผิวจนเป็นสีแดง ก่อนจะละลายลงมาเป็นก้อนลาวาเหลว

แกนโกเลมจำนวนถึงสองในสามได้ถูกทำลายลง

ถูกทำลายไปพร้อมกับครึ่งหนึ่งของเมืองในภาคทิศตะวันตก...

ซึ่งนั่นเป็นทิศที่กองทัพของสกัดกำลังต่อสู้กับกองทัพของดีอ้อนอยู่

“นี่มัน--”

ทั่วทั้งวิสัยทัศน์ของสกัดได้กลายเป็นสีขาวโพล้น

เขาตายแทบจะในทันทีโดยไร้ซึ่งความเจ็บปวดใด ๆ

กองทัพสีดำและกองทัพของมนุษย์ที่ก่อความวุ่นวายได้หายไปจากแผนที่พร้อมกันด้วยการโจมตีนี้

“ (สกัด! ไม่จริง! ขุนพลของข้า!) ”

การตายของสกัดทำให้ราชินีฟรีด้าที่กำลังประจำการอยู่ใต้ดินกรีดร้องออกมา

“ (ราชินีแฟต เจ้ายังจะรออะไรอีก! รีบสั่งให้ยิง [หัวทะลวงแผ่นดิน] ได้แล้ว!) ”

“ (แต่ว่าฮอร์เนสยังอยู่ในระยะ---) ”

“ (ราชินีแห่งการช่าง [โอเปอร์] เธอก็รีบสั่งให้มันถอยออกมาซะ! ถ้าปล่อยเอาไว้แบบนี้ ก่อนที่พวกเราจะได้ยึดโดมคริสตัล กองทัพของพวกเราคงละลายหายไปหมดก่อนแน่นอน!) ”

“ (... ได้ ฉันราชินีแฟตเห็นด้วยว่าถึงแก่เวลายิง [หัวทะลวงแผ่นดิน] ออกไปได้แล้ว) ”

ความเสียหายที่เกิดจากการต่อสู้ระหว่างอสูรยักษ์สองตัวนั้น ทำให้เหล่าราชินีตัดสินใจสั่งยิงอาวุธสุดยอดของเผ่าตัวเองออกไป

“ (สเลบ ฮอร์เนส รีบถอยทัพออกมาเดียวนี้ พวกเราจะยิง [หัวทะลวงแผ่นดิน] ในอีกห้านาทีข้างหน้า) ”

การสนทนาผ่านคลื่นสมองของเหล่าราชินีได้ถูกส่งออกไปทั่วทั้งกองทัพอีกครั้ง

“ (รับทราบครับ) ”

“ (ขอสนุกต่อ--) ”

“ (ฮอร์เนส!) ”

“ (... รับทราบครับท่านราชินีโอเปอร์) ”

เผ่าอาร์โธร์โพดาพร้อมที่จะยิง [หัวทะลวงแผ่นดิน] ขึ้นไปสู่โลกภายนอกแล้ว

“ทำไมอยู่ ๆ ถึงได้เงียบแบบนี้…”

นายแดงที่รอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์กำลังพูดกับตัวเองด้วยความสับสน

เขายกปืนกล M16 ในมือที่ขโมยมาจากศพขึ้นสูง เพื่อเล็งส่องผ่านกล้องเล็งออกไป

เขาเห็นกองทัพของอาร์โธร์โพดากำลังถอยทัพหนี

เขาเห็นกองทัพเผ่ายักษาที่ปะทะกับกองทัพสีแดงนั้นโฮ่ร้องดังอย่างมีชัย

และที่ข้างหลังของกองทัพเผ่ายักษาตรงนั้น ก็คือโดมคริสตัลที่นายแดงกับเฉินซิงกำลังจะมุ่งหน้าไปเพื่อปกป้องคริสตัลของเผ่าตัวเอง

“จะอะไรก็ช่าง ตอนนี้รีบไปที่นั่นก่อนที่พวกมังกรจะกลับมาซัดกันแถวนี้เถอะ”

“เห็นด้วย”

สตรีชาวจีนร่างยักษ์สองเมตรพูดด้วยร้ำเสียงที่เฉียบขาด

เธอกำลังถือปืนกลแกตลิ่งของเผ่ายักษ์ด้วยมือทั้งสองข้าง

ทั้งที่เป็นอาวุธที่หนักอึ้งสำหรับเผ่ายักษา แต่เธอกลับสามารถถือมันได้ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

จากตำแหน่งของพวกเขาไปที่โดมคริสตัลนั้น เหลืออีกเพียงแค่ราวสามสิบเมตรเท่านั้น

มันไม่ใช่ระยะที่ไกลเท่าไหรนัก

แต่หลังจากที่พวกเขาเริ่มออกตัววิ่งมาได้เพียงแค่หนึ่งนาที

ในตอนที่พวกเขาวิ่งอ้อมหลบสายตาของกองทัพศตรูเผ่ายักษาตรงหน้าเพื่อเข้าไปให้ใกล้โดมมากที่สุด

สิ่งนั้นมันก็เกิดขึ้น

มันเริ่มจากแผนดินตรงหน้าโดมปริแตกก่อน

พวกเขาคิดว่าเป็นผลกระทบจากการต่อสู้ของพวกสัตว์ยักษ์

แต่พวกเขาคิดผิด

เขี้ยวสีดำขนาดใหญ่ได้ผุดขึ้นมาจากผืนแผ่นดิน

มันแทงยอดขึ้นสูงมากกว่าสามสิบเมตร โค้งงอราวกับเป็นงาช้างขนาดยักษ์

มันปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่มีการบอกกล่าวเตือนล่วงหน้า

มันดูดกลืนแสงสว่างและทุกสิ่งเข้าไปที่ตัวมัน

มันบดอัดทุกอย่างที่อยู่ในรัศมีของมันจนพินาศสิ้น

และเมื่อพวกเขารู้ตัวอีกที ทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าก็เริ่มพังทลายลงมา

“โกร๊ว!? ”

“ฮูมม! ”

แม้แต่อสูรกายยักษ์ในตำนานสองตัวยังต้องพบกับจุดจบของชีวิตมัน

ร่างกายของพวกมันถูกดูด บีบอัด และแตกสลายออก

ราวกับว่ามีพลังงานบางอย่างเข้าไปทำปฏิกิริยาระดับโมเลกุล แล้วทำการแยกสลายทุกสิ่งจนกลับสู่สามัญ

กลับสู่โครงสร้างพื้นฐานดั้งเดิมที่มีเพียงแค่ [พลังงาน] และ [ความว่างเปล่า]

ทุกอย่างเริ่มพังทลายลง

สิ่งก่อสร้าง ชีวิต อากาศ น้ำ ทุกสิ่งทุกอย่าง

ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในรัศมีโจมตีของมัน ล้วนแต่กำลังพังทลายลง...