หนึ่งรัตติกาล

หานลี่ออกจากบ้านพักมาโดยที่มิได้สวมใส่ชุดของสำนัก เขาเดินผ่านเหล่าศิษย์สายนอกมากมาย มุ่งหน้าตรงยังตำหนักกลาง

" ผู้อาวุโส ข้ามาคืนชุดของสำนักพร้อมกับป้ายขอรับ " หานลี่เอ่ยออกมา พลางวางชุดแลป้ายไว้ที่โต๊ะ 

" เจ้าทำเช่นนี้หมายความว่าเช่นใด เจ้ารู้รึไม่ว่าผู้คนมากมายเพียงใดที่อยากเข้าสำนักแห่งนี้ " ชายชราเอ่ยออกมา

" ช้ารู้ " หานลี่เอ่ยออกมา 

" ในเมื่อเจ้ารู้ ใยเจ้าจึงทำเช่นนี้ " ชายชราเอ่ย

" เรื่องการถูกหยามหมิ่นนั้น ถือเป็นเรื่องธรรมดาสามัญของโลกหล้าอยู่แล้ว แต่หากเจ้าสามารถข้ามผ่านมันไปได้ เจ้าก็จะแข็งแกร่งแลเติบใหญ่ ทั้งยังสามารถคิดการใหญ่ได้ " ชายชราเอ่ย

" ผู้อาวุโส ท่านคงมิรู้สินะว่าข้านั้นพบเจอกับสิ่งใด " หานลี่เอ่ยออกมา

" แม้นข้าจะมิรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเจ้า แต่เท่าที่ข้าเคยประสบพบพานเรื่องใดๆล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องเล็กน้อย " ชายชราเอ่ยออกมา

" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ

" สำหรับท่านแล้ว ทุกอย่างคงเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับข้ามันคือเรื่องใหญ่ระดับชั้นฟ้า " หานลี่เอ่ยออกมา

ชายชราได้ยินพลันสะท้านทั่วร่าง เพราะน้ำเสียงที่ออกจากชายหนุ่มนั้น เต็มไปด้วยโทสะแลจิตสังหาร 

" เจ้าคิดดีแล้วรึ " ชายชราเอ่ยออกมา

" ข้าคิดดีแล้ว " หานลี่พยักหน้า

" เจ้าต้องรู้ไว้ก่อน หากเจ้าพ้นจากประตูสำนัก เจ้าจะมิอาจกลับเข้ามาได้ในฐานะศิษย์ " ชายชราเอ่ยออกมา

" ข้ารู้ " หานลี่พยักหน้า 

" เอาล่ะในเมื่อเจ้าตัดสินใจแล้ว ข้าก็คงมิรั้งเจ้าไว้ " ชายชราเอ่ยออกมา

" เจ้าได้ไปรับเอาทรัพยากรของสำนักรึยัง " ชายชราเอ่ยถาม

" ยัง " หานลี่เอ่ยออกมา

" เช่นนั้นแล้วเจ้าก็มิมีสิ่งใดต้องคืน " ชายชราเอ่ยออกมา

" ไปเถิด " ชายชราเอ่ยออกมา 

" ขอลา " หานลี่ประสานสองมือ แลผินร่างเดินออกจากตำหนักกลาง 

เขาเดินผ่านหน้าตำหนักสงบ โดยที่มิได้เหลียวมอง ร่างสูงของชายหนุ่มก้าวเดินอย่างมั่นคงมุ่งไปยังบันไดสามพันขั้น

ผู้คนมากมายที่เดินสวนขึ้นมานั้นล้วนแล้วแต่มองด้วยสายตาเหยียดหยาม ทั้งยังใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูก 

" หึ " หานลี่เหยียดยิ้ม

ชายหนุ่มเดินไต่ลงไปอย่างเร่งรีบ เพราะถึงเวลานี้เขาเองก็มิอยากที่จะอยู่ยังสถานที่ที่มิมีความยุติธรรมแล้ว 

" จริงสิ ได้เวลาต้องจ่ายค่าเช่าบ้านแล้ว " หานลี่พึมพำ 

ชายหนุ่มเพ่งจิตเข้าไปในแหวนมิติพลางตรวจเงินที่คงเหลือของตน 

" เหลือมิมากเท่าใด " หานลี่พึมพำ

" ต้องหารายได้แล้ว " หานลี่พึมพำ 

" ปั้นตุ๊กตากระเบื้อง " หานลี่พึมพำ

" รับวาดรูป ขายภาพเขียนอักษร หลอมโอสถขาย " หานลี่พึมพำ 

สองเท้าก้าวเดินไปตามทางเพื่อมุ่งเข้าสู่เมืองหลวงแคว้นฟู่ หัวสมองของชายหนุ่มครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่จะทำในข้างหน้า

" หากไร้เงินก็ไร้ที่อยู่ " หานลี่พึมพำ 

" ทั้งยังถูกหยามหมิ่นอยูตลอด " หานลี่พึมพำ

" เช่นนั้นแล้ว หากมิแข็งแกร่ง ก็ต้องมีชื่อเสียง " หานลี่พึมพำ 

" รึจะไปสอบเป็นนักหลอมโอสถ " หานลี่พึมพำ 

" เข้าที " หานลี่พึมพำ 

" ไป " ชายหนุ่มเร่งทะยานร่างพุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็ว 

เพียงมินาน ชายหนุ่มมาถึงหน้าประตูเมือง 

ทหารยามมากมายนับร้อยนาย ยืนเต็มหน้าประตูเมือง ต่างทำการตรวจค้นผู้คนที่สัญจรไปมา

" ก่อนออกจากเมืองยังมิมีนี่ " หานลี่พึมพำ เขาครุ่นคิดถึงยามเช้าที่นั่งรถม้ามากับเถียนจ้าน

ชายหนุ่มเดินเข้าไปยังประตู " พี่ชาย " หานลี่เอ่ยกับทหารยามผู้หนึ่ง

นายกองเหลียวมองยังชายหนุ่ม " เจ้ามาจากที่ใด " นายกองร้องถาม

" ข้าอยู่ยังบ้านเช่าที่ตรอกเล็กท้ายเมือง " หานลี่เอ่ยออกมา

" อืม " ทหารยามพยักหน้าช้าๆ 

" เข้าไป " นายกองเอ่ยออกมาพลางโบกมือไล่

" พี่ชายเกิดส่งใดขึ้นรึ " หานลี่เอ่ยถาม

" มิใช่เรื่องของเจ้า " นายกองเอ่ยออกมา พลางโบกมือไล่ 

" อืม " หานลี่พยักหน้าพลางเร่งเดินเข้าเมืองอย่างรวดเร็ว 

เมื่อเข้ามาในเมือง ทั่วร่างพลันสะท้านเมื่อจิตสังหารแผดเข้าโลมเลียทั่วร่าง 

สองตาของชายหนุ่มมองจ้องยังชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่บนหลังคาของหอโอสถ 

" ผู้ใดกัน " หานลี่พึมพำ 

เขาครุ่นคิดว่าเหตุใดชายผู้นี้จึงเพ่งจิตสังหารมาที่เขา ทั้งที่ก็มิได้มีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน 

" เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่ " หานลี่พึมพำ 

ชายหนุ่มกวาดตามองทั่วเมืองทั้งยังแผดสัมผัสออกสำรวจ 

" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ 

" มีคนถูกฆ่าตายในเมืองหลวงเช่นนั้นรึ " หานลี่พึมพำ

เรื่องฆ่าคนในเมืองหลวงแคว้นฟู่ถือว่าเป็นเรื่องราวร้ายแรง ทั้งโทษยังสูงชนิดตายตกตามกัน ทำให้ผู้คนมากมายมิกล้าที่ก่อการใดๆในเมือง 

" คนที่ถูกฆ่าคงเป็นคนของหอโอสถ " หานลี่พึมพำ 

" มิเช่นนั้น หอโอสถคงมิออกสำรวจทั่วเมืองหลวงเป็นแน่ " หานลี่พึมพำ

" ตุบ " ชายผู้นั้นพลันปรากฎกายต่อหน้า 

" น้องชาย ช่วงเวลาตั้งแต่เช้าเจ้าอยู่ที่ใด " ชายผู้นั้นเอ่ยถาม

" พี่ชาย ช่วงเช้าข้าไปยังสำนักบัณฑิตเพื่อสมัครสอบ " หานลี่เอ่ยออกมา

" อืม " ชายผู้นั้นพยักหน้า พลางกวาดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า 

" ขั้นฝึกของชายผู้นี้ก็เพียงหลอมรวมวิญญาณ คงมิมีทางที่จะสังหารมู่หรงฟู่ได้ " ชายผู้นั้นพูดในใจ

" เจ้าไปเถิด " ชายผู้นั้นเอ่ยออกมา 

" อืม " หานลี่พยักหน้าแลเดินจากไป 

" ผู้ตายน่าจะเป็นคนระดับสูงของหอโอสถเป็นแน่ " หานลี่พึมพำ 

เขาเดินลัดเลาะไปมาจนถึงบ้าน " แอ๊ด " สองมือผลักประตูเข้าไป 

" กลับมาแล้ว " หานลี่เอ่ยออกมา พลางผินกายปิดประตู

ชายหนุ่มเร่งจัดการหุงหาอาหารแล้วเสร็จ ชายหนุ่มนำสุราแลเนื้อหมีขาวย่างออกมาวางไว้บนโต๊ะ 

" รุ่งเช้าเห็นทีต้องเข้าป่าไปล่าสัตว์อสูรระดับสูงสักหน่อย " หานลี่เอ่ยออกมา

เวลานี้เนื้อหมีขาวที่เขามีนั้นเหลือน้อยเต็มที ทั้งสุราหมักเองก็จวนหมดเช่นกัน 

" อึก " สุราหมักเลิศรสถูกกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว

" ฮื่อห์ " หานลี่ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแรง เมื่อฤทธิ์ร้อนแรงของสุราหมักแผดผลาญ

" ปราณพลังทีมีในสุราหมักมิค่อยมีผลแล้ว " หานลี่พึมพำ 

" เห็นทีต้องใช้วัตถุดิบที่ชั้นสูงขึ้น " ร่างสูงพยักหน้าช้าๆ 

ชายหนุ่มดื่มสุราลงไปอย่างมากมาย เพื่อผ่อนคลายความคิดที่มี 

เขามิอยากจะเชื่อว่าสำนักใหญ่โตเช่นสำนักบัณฑิตจะมีความอยุติธรรมอยู่ มิว่าจะเป็นภาพวาดที่เลอค่าของเขา ทั้งบทกวีที่ยอดเยี่ยม แลเพลงพิณชั้นยอด สิ่งเหล่านี้กลับมิมีความหมายเลย 

" . . . " ชายหนุ่มนั่งนิ่งมองจ้องยังจอกสุรา 

" ช่างมันเถิด หากมิได้เกิดบนกองทอง ก็มิอาจจะสร้างชื่อได้ " หานลี่พึมพำ 

หลังจากที่ดื่มสุราลงไปอย่างมากมาย ชายหนุ่มปลดผนึกกายวิเศษ

มือหนึ่งยื่นเหยียดออกไป สองนิ้วจรดลงกลางอากาศ 

" เปล่าเปลี่ยวในครารัตติกาล หลงมัวเมาในคราตะวันฉาย "

" ชื่นมื่นเพียงลมพัดผ่าน กลับเจ็บช้ำจำจนตาย " 

" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ พลางผนึกกายวิเศษ 

" อือ " ทั่วร่างพลันสะท้านเมื่อแสงห้าสีสาดส่องอาบย้อมทั่วร่าง ร่างของชายหนุ่มพลันเปล่งแสงห้าสีสว่างไสว

" ตูมม " ปราณพลังระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง 

" ระดับเจ็ดแล้ว " หานลี่พึมพำ