" หายไปไหนวะ " ผมกวาดสายตามองหาลดาหลังจากที่เดินกลับเข้ามาในร้าน
ย้อนไปเหตุการณ์ก่อนหน้านี้
ติ๊ดดดๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่ผมกำลังนั่งรอลดาลองชุดอยู่ที่ร้านตัดเสื้อ
" อึ้มม ว่า " ผมกดรับสายของไอ้วินที่โทรเข้ามา
( มึงอยู่ไหน..) มันเอ่ยถามผมสั้นไป
" ห้าง x " ผมเองก็ตอบมันสั้นๆเช่นกัน
" ขึ้นไปรับพิชบนห้องทำงานแล้วพาไปส่งที่คอนโดให้กูหน่อย " มันพูดด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเครียด
" งานมีปัญหา ? " ผมเอ่ยถามสั้นๆเพราะไม่อยากเซ้าซี้มันมาก ถ้าหนักเกินกำลังมันคงเอ่ยปากขอความช่วยเหลือเอง ผมกับมันมีนิสัยค่อนข้างเหมือนกันคือ ถ้ามีปัญหาจะแก้ไขด้วยตัวเองก่อน แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆก็จะเอ่ยปากขอความช่วยเหลืออีกฝ่าย อย่างที่เคยบอกผมกับมันเป็เหมือนพี่น้องกัน
" นิดหน่อย " มันว่า
" อึ้มๆ เดี๋ยวกูไปส่งเอง มึงทำงานต่อเถอะ " ผมบอกมันไปเพื่อที่มันจะได้หมดห่วงไปอีกเื่ ไม่มีเวลามารับพิชชาเนี้ยนะนิดหน่อยของมัน ปกติคนอย่างมันไม่เคยห่างพิชชาเลยเถอะ ผมกดวางสายขณะที่คนที่ผมนั่งรอเดินออกมาจากห้องลองชุดพอดี
" พี่เค้าบอกให้รอแป็บนึง ขอแก้ชุดแป็บเดียว " เธอเอ่ยบอกผม
" พอดีเลย งั้นเธอรออยู่ที่นี่ก่อนแล้วกัน ชั้นจะไปส่งเพื่อนก่อนแล้วเดี๋ยวจะกลับมารับ " ผมว่า
" นายมีธุระ งั้นชั้นกลับแท็กซี่เองก็ได้ " เธอเอ่ยสั้นๆ แต่มันทำให้ผมหงุดหงิดกับคำตอบของเธอมาก จะกลับแท็กซี่ได้ยังไงวะ
" ไม่ได้ บอกให้รอก็รอ เดี๋ยวมารับ " ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องให้เธอรอ พูดจบผมก็เดินออกจากห้องตรงไปยังห้องผู้บริหารที่อยู่ชั้นบนสุดของห้างซึ่งเป็ที่ทำงานของพิชชา
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมไปรับและส่งพิชชาแบบนี้ ผมไปรับและส่งเธอั้แ่ก่อนที่จะรู้ว่าไอ้วินชอบพิชชาเสียอีก แต่มันก็ไม่ได้บ่อยมากเพราะเหมือนพิชชาเองเธอก็เว้นระยะห่างระหว่างผมด้วยเช่นกัน หากไม่จำเป็จริงๆ เธอก็จะไม่ไปกับใครทั้งนั้น นั่นจึงทำให้ผมรู้ว่า เธอไม่ได้มีใจให้ผม ต่างกับไอ้วิน...แววตาของเธอมีไอ้วินอยู่ในนั้น เวลาที่เธอมองหรือพูดกับมันผมรู้สึกได้ เพราะสายตาของผมมองการกระทำของเธอตลอดเวลา
" ไม่น่าลำบากวาฬเลย...พิชกลับแท็กซี่เองก็ได้ " พิชชาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นผมเปิดประตูห้องทำงานเข้าไปหาเธอ
" ไอ้วินมันเป็ห่วง แล้วงานเสร็จรึยัง ไปกันเลยมั้ย " ผมว่า
" แหม..แปลก วันนี้พูดยาวๆเป็กับเค้าด้วย เสร็จแล้วๆ พิชเก็บของแป็บนึง " เธอว่าพร้อมกับเก็บของใส่กระเป๋าแล้วเดินออกจากโต๊ะทำงาน
:
หลังจากไปส่งพิชชาที่คอนโดของเธอเสร็จเรียบร้อยผมก็รีบตีรถกลับมาที่ห้าง x เพื่อมากลับมารับลดา แต่พอเดินเข้ามาในร้านผมก็ไม่เจอร่างบางที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้เสียแล้ว
" เอ่อ..พี่ครับเห็นผู้หญิงอยู่ตรงนี้มั้ยครับ " ผมเดินเข้าไปถามพนักงานที่ประจำอยู่เคาน์เตอร์
" คุณลดาเหรอคะ "
" ครับ "
" ไปแล้วนะคะ ..เธอรับชุดแล้วออกไปเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ "
" ไปแล้ว ? " ผมพูดเบาๆคนเดียว
" ขอบคุณครับ " ผมว่าพร้อมกับเดินออกจากร้าน พนักงานร้านบอกว่าเธอพึ่งจะออกไปเมื่อกี้ ถ้าผมตามไปก็น่าจะทัน ผมเดินลงบันไดเลื่อนมาตามทางที่จะออกไปยังประตูด้านหน้าห้างเพราะเธอคงจะกลับแท็กซี่อย่างที่บอกผมแต่แรก
ผมเร่งฝีเท้าวิ่งลงมาตามบันไดเลื่อนแต่ละชั้นพร้อมกับกวาดสายตามองหาเธอด้วยเช่นกัน ตัวเล็กแค่นี้เดินไวจังวะ เมื่อลงบันไดเลื่อนมาถึงชั้น 1 ผมรีบเดินตรงไปยังด้านหน้าทางออกซึ่งเป็ที่สำหรับรอต่อคิวแท็กซี่ วันนี้เป็หยุดจึงทำให้มีคนยืนรออยู่มาก ผมยืนอยู่สักพักเพื่อมองหาเธอ เมื่อไม่เห็นจึงเดินกลับเข้ามาในห้างเพื่อจะกลับไปทางด้านหลังซึ่งเป็ที่สำหรับจอดรถ
แต่ระหว่างที่ผมกำลังจะเดินออกไปทางประตูที่ติดกับลานจอดรถ สายตาของผมก็พลันมองเห็นร่างบางที่ตัวเองตามหายืนคุยอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งที่หน้าห้องน้ำ
" ไอ้ชัช " ผมเอ่ยชื่อของมันเบาๆ พร้อมกับก้าวเท้าตรงเข้าไปหาสองคนนั่น ใช่ครับ...ผมรู้จักมัน มันเป็คนๆเดียวกับผู้ชายที่ลดายืนคุยด้วยวันนั้น ผมกับมันเรียนอยู่คณะเดียวกัน มีคุยทักทายกันบ้าง ไม่เคยมีปัญหากัน แต่มาวันนี้ผมรู้สึกไม่ชอบหน้าของมันเอาเสียเลย
หมับ....ผมเดินตรงเข้าไปคว้าต้นแขนของลดาทันทีพร้อมกับดึงถุงคลุมชุดที่มีไม้แขวนอยู่ด้วยมาจากเธอและถือแนบอกเอาไว้
" อ๊ะ " เธอร้องด้วยความใพร้อมกับหันมามองหน้าของผมที่จับต้นแขนเธออยู่
" ก็บอกว่าให้รอไงวะ " ผมพูดเสียงดังใส่เธอทันที
" หึ " เธอแสยะยิ้มพร้อมกับเบือนหน้าหนีผม
" ไปกลับ " ผมว่าพร้อมกับปล่อยมืออกจากต้นแขนของเธอ
" ชั้นไม่ไปกับนาย มีคนจะไปส่งชั้นแล้ว " เธอเอ่ยขึ้น จึงทำให้ผมหันกลับไปมองเธอทันที
" จะเดินตามมาดีๆมั้ย " ผมเน้นเสียงพูดให้เธอได้ยินชัดๆ
" หูหนวกรึไง ดูปากชั้นให้ดีๆ ชั้นบอกว่า ชั้น - จะ - ไป - กับ - คน - อื่น "
" ไปกับคนอื่นงั้นเหรอ " ผมเลื่อนสายตาหันไปมองไอ้ชัชที่ยืนมองเราสองคนทันที
" ลดาจะไปกับกู " มันเอ่ยบอกผมทันที
" คงไม่ได้ เพราะเค้าต้องกลับกับกู ....มา " เมื่อพูดกับไอ้ชัชจบผมจึงกระชากแขนลดาให้เดินตามผมมาทันที
" นี่นาย ปล่อยนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้ " เธอร้องขึ้นพร้อมกับพยายามแกะมือของผมออกจากมือของเธอ
ปั๊ก ... ผมเปิดประตูรถพร้อมกับดันร่างบางให้เข้าไปนั่งในรถ และผมเองก็เดินอ้อมมาเปิดประตูหลังเพื่อวางชุดที่ถือมาไว้บนเบาะแล้วจึงกลับมานั่งตรงเบาะด้านคนขับ
" ..... " เกิดความเงียบระหว่างเราสองคนเมื่อผมปิดประตูและสตาร์ทเครื่องยนต์
" ชั้นบอกให้เธอรอ " ผมเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปหาเธอ
" หึ .. ให้รอ รอนายไปส่งพิชชาก่อนหน่ะเหรอ " เธอหันมาพูด พูดจบเธอก็เบือนหน้าหนีผมทันที
" ก็ชั้นบอกแล้วไง ว่าไปส่งเพื่อนแป็บนึง "
" เพื่อนที่นายแอบชอบอยู่หน่ะเหรอ ก็ชั้นบอกอยู่ว่าจะกลับเอง นายจะได้มีเวลาอยู่กับคู่หมั้นคนอื่นนานๆ ไง "
" ปากเธอนี่นะ " ผมว่า
" ทำไม ปากชั้นมันทำไม " เธอจ้องหน้าผมเขม็ง
" หึ.. ก็ไม่ดียังไงล่ะ ถึงว่าไอ้วินมันไม่สนใจ " ผมพูดพร้อมกับแสยะยิ้มให้เธอ
" ไอ้บ้า เอาอีกแล้วนะ นายว่าชั้นอีกแล้วนะ " เธอว่าพร้อมกับยกมือขึ้นตีรัวที่แขนของผม
" หยุด ..หยุด ชั้นบอกให้หยุด จะตีอะไรหนักหนาวะ " ผมว่าพร้อมกับป้องมือกัันเธอไว้
" ไม่หยุด...ว่าชั้นนักใช่มั้ย นี่แหน่ะๆ " เธอพูดพร้อมกับตีมือรัวมา
" ไม่หยุดใช่มั้ย " พูดจบผมก็จับมือของเธอไว้พร้อมกับใช้มืออีกข้างดึงเธอเข้ามาแล้วประกบปิดปากของเธอไว้เพื่อไม่ให้เธอต่อล้อต่อเถียงกับผมได้อีก
ผมปิดปากของเธอด้วยปากของผม กลิ่นหอมจากตัวเธอลอยเข้าแตะจมูกของผม ริมฝีปากนุ่มที่ผมเคยได้ัั
" ฮื้อออ " เธอส่งเสียงดังประท้วงผมในลำคอ
ผมบดริมฝีปากของตัวเองลงอย่างแรง ริมฝีปากที่มันหลอกกลอนผมอยู่ทุกคืน ผมไล่ขบเม้มริมฝีปากพร้อมกับดูดดึงและบดขยี้อย่างแรง ผ่านไปไม่นานเธอจึงหมดแรงประท้วงผม
ความจริงเมื่อเธอเลิกโวยวายผมควรจะหยุด แต่เพราะอะไรไม่รู้ ผมเปลี่ยนจากการจับตรึงมือของมาเป็ประคองใบหน้าหวานไว้ ริมฝีปากที่บดขยี้อย่างแรงลดลงเหลือเพียงเลาะเล็มดูดเลียไปตามริมฝีปากบนไล่มาถึงริมฝีปากล่าง
ผมไม่อยากปล่อยเลย อยากจูบเธอแบบนี้นานๆ ริมฝีปากของเธอและกลิ่นกายหอมอ่อนๆที่ผมเองไม่เคยลืมได้เลย
" อึ้มมมม " เสียงของเธอครางออกมา ซึ่งมันทำให้ผมได้สติ ค่อยๆผละริมฝีปากออกจากเธอ
" นายทำแบบนี้ทำไม นายมันคนใจร้าย " เธอว่าพลางเบือนหน้าหันหนีไปทางหน้าต่าง
" ..... " ผมเงียบไม่ตอบคำถามของเธอ เพราะผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำแบบนี้กับเธอทำไม
ผมจูบเธอทำไม...ผมทำแบบนี้ทำไมกัน ?
177
