หยางเฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นเทียนหลินดึงค้อนกลับไป เพราะไฟที่ลุกไหม้ค้อนนั้นยังไม่ได้ดับไป มันจึงลามจากตัวค้อนไปถึงเทียนหลินทันที
“ ฮึ่ม !” เทียนเหลินฮึดฮัดออกมา เขาสะบัดมือแล้วเหวี่ยงค้อนอีกรอบก่อนที่ไฟจะดับลงทันที ไฟได้พุ่งออกไปจากตัวค้อน
ตูม ! ทันใดนั้นไม่ไกลนักก็มีเสียงะเิดังขึ้นมาพร้อมกับควันที่หนาแน่นคลื่นพลังงานได้กระจายออกไปทุกทิศทางอีกครั้ง มันกลับเป็ว่าผลึกเืที่โยนเข้าใส่หลงฉีนั้นะเิออกมา
เมื่อมองไปยังจุดที่ะเิและเห็นว่าหลงฉีไม่ได้าเ็หยางเฉินก็อดไม่ได้ที่จะสบถในใจ ‘น่าเสียดายจริงๆมันไร้ประโยชน์ ! แม้ไม่อาจจะะเิมันได้ แต่ก็น่าจะทำให้มันาเ็ไม่ก็พิการบ้างก็คงจะดี’
ซงซานาเ็เพราะพู่กันอยู่แล้ว ดังนั้นตอนนี้เขาจึงไม่อาจจะรับมือหลงฉีได้ ส่วนเซ่ามูที่ต่อสู้กับเทียนหลินก็กำลังเสียเปรียบเทียนหลินอยู่ มันไม่ต่างอะไรจากใช้หินทุบไข่เลย
ภายใต้การโจมตีของเซ่ามูและซงซานแล้วเทียนหลินและหลงฉีก็รับมือได้อย่างง่ายดาย เมื่อเก็นแบบนั้น ในใจของหยางเฉินก็คิดเพ้อฝันขึ้นมา มันคงจะดีหากทั้งสองฝ่ายสู้กันและตายไปข้างหนึ่ง เถาเถาเองก็คิดแบบนั้นในใจเช่นกัน
“ข้าปล่อยพวกเ้าไปแล้ว แต่ตอนนี้พวกเ้ากลับปฏิเสธโอกาสที่ข้าให้ไป !” ตาของเทียนหลินเป็ประกายขึ้นมา เขาเบิกตากว้าง ตอนแรกเขาไม่คิดจะฆ่าคนเซ่ามูและซงซานแต่ตอนนี้ก็ไม่แน่
“ พวกเ้าอยากได้ลูกบอลปราณไม่ใช่รึ? ไปเก็บมันที่นรกก็แล้วกัน !” หลงฉีฮึดฮัดออกมาร่างกายของเขาสั่นไหวและหายไปราวกับภูตผี แสงสีแดงในมือส่องประกายขึ้นมาพร้อมกับหอกที่ปรากฏขึ้นในมือฉัวะ ! หอกได้แทงเข้าที่ซงซานพร้อมกับไฟที่ลุกไหม้ขึ้นมาที่ปลายหอกแล้วหมุนวนไปมาราวกับพายุ
เทียนหลินเองก็โจมตีเช่นกันค้อนในมือถูกฟาดออกไป มองจากที่ไกลๆ หยางเฉินก็รู้สึกว่าหากเป็เขาที่โดนค้อนนี่ฟาดแล้วไม่ต้องเดาเลยว่าเขาต้องตายแน่ๆ !
“เสี่ยวหยางเตรียมพร้อม เมื่อข้าพาเ้าไปยังกำแพง เ้าจะต้องเอาลูกบอลปราณมาให้ได้โดยเร็วที่สุดข้าจะกันการโจมตีให้เ้าเอง ” เถาเถาส่งข้อความบอกกับหยางเฉินเพื่อให้หยางเฉินเตรียมตัวให้พร้อม
หยางเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆการเข้าถ้ำเสื้อนี้อันตรายอย่างมาก บอกได้ว่าเขาไม่กลัว แต่มันไม่มีใครมาล้อเล่นกับชีวิตตัวเอง
“ จับข้าไว้ !” พู่กันขยายขนาดขึ้นมาและพุ่งไปหาหยางเฉิน หยางเฉินจับพู่กันเอาไว้และโดนลากไปยังกำแพงที่มีลูกบอลปราณอยู่ตอนนี้ในหูของหยางเฉินมีแต่เสียงสายลมเท่านั้น
ความเร็วของพู่กันนั้นสูงอย่างมากในพริบตาก็มาถึงกำแพงอีกด้านได้แล้ว ตอนที่หยางเฉินกำลังจะยื่นมือไปจับลูกบอลปราณก็มีคลื่นเสียงะเิออกมาคลื่นเสียงพุ่งเข้าหาหยางเฉินทันที จนเกิดเสียงะเิดังก้องขึ้นมา
“ ท่าไม่ดีแล้วหนีก่อน !” เถาเถาอึ้ง เขารีบส่งข้อความบอกกับหยางเฉินพร้อมกับควบคุมพู่กัน“ ฮึ่ม !” พู่กันหดขนาดลงไป ปลายพู่กันได้กันคลื่นพลังเสียงนี้ หยางเฉินได้ปล่อยมือจากพู่กันและรีบใช้ก้าววายุอสนีเพื่อถอยกลับไปซ่อนตัวอยู่ด้านหลังพู่กัน
ปัง ! พู่กันได้ะเิคลื่นเสียงทิ้ง ปลายพู่กันสั่นไหวคลื่นเสียงกลับโดนแทงทะลุโดยพู่กันและสลายไป แต่ตอนนั้นเองก็กลับมีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ร่างนั้นกลับเป็เทียนหลิน!
“ เ้ากล้าชิงลูกบอลปราณไปจากข้ารึ? งั้นนี่คือสมบัติจิตของเ้าสินะ ? ข้าจะยึดมันมาเอง !” เทียนหลินฮึดฮัดออกมาเข้าใช้ค้อนฟาดลงไปที่กลองจนทำให้เกิดเสียงดังก้องไปทั่วทั้งถ้ำ
ด้วยเสียงกลองที่ดังก้องคลื่นสีฟ้าเป็วงก็ได้แผ่ออกมาจากกลองพุ่งเข้าไปยังพู่กันราวกับคลื่นเสียงที่ทับซ้อนกันพลังของมันน่าทึ่งอย่างมาก
พู่กันสะบัดตัวไปมาอย่างต่อเนื่องฟันออกไปนับครั้งไม่ถ้วนเพื่อตัดคลื่นเสียงสีฟ้าที่พุ่งเข้ามา แต่เป็เพราะเทียนหลินยังตีกลองอย่างต่อเนื่องแสงนี้จึงแผ่ออกมาไม่หยุด พู่กันจึงไม่อาจจะหยุดแสงนี้ได้เลย !
พู่กันฟันออกไปและสะบัดตัวไปมาเพื่อคอยจัดการกับคลื่นเสียงสีฟ้าที่แผ่ออกมาจากกลอง เทียนหลินได้ก้าวเข้าไปหาพู่กันพร้อมกับตีกลองไปด้วยตอนนั้นเขาก็ได้ใช้ค้อนฟาดเข้าใส่พู่กันไปพร้อมๆกัน ค้อนทำให้เกิดการะเิขึ้นมา พลังของการฟาดแต่ละครั้งนั้นรุนแรงจนเหมือนจะทำลายมิติได้ แต่พู่กันเองก็รวดเร็วอย่างมากเพราะหลบได้ตลอด
ตอนที่เทียนหลินและพู่กันกำลังสู้กันอยู่นั้นหยางเฉินก็ได้มองไปยังลูกบอลปราณบนกำแพง เขาไม่คิดอะไรมากและใช้ก้าววายุอสนีเพื่อพุ่งไปจับลูกบอลปราณเอาไว้ตอนที่เขาจับลูกบอลปราณได้ก็มีหมาป่าไฟพุ่งเข้ามาหาเขา !
เมื่อรับรู้ได้ถึงความร้อนที่พุ่งเข้ามาหยางเฉินก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาจับลูกบอลปราณไว้แน่และรีบกลิ้งตัวไปกับพื้นเพื่อที่จะหลบหมาป่าไฟได้พุ่งผ่านตัวเขาไป เสื้อที่ไหล่ซ้ายของเขาก็โดนเผาไปด้วย
หยางเฉินรีบกลิ้งตัวไปกับพื้นจนไฟที่ไหล่ของเขาดับลง ตอนที่เขากำลังจะลุกขึ้นยืนนั้นก็มีร่างหนึ่งพุ่งมาจับหยางเฉินเอาไว้ก่อนจะโจมตีเขาด้วยสายฟ้า
หยางเฉินคิดจะหลบแต่อีกฝ่ายก็เร็วเกินไปจนเขาไม่อาจจะหลบได้ เขาอยากใช้กระบี่ฟันออกไปแต่แขนของเขาก็โดนจับเอาไว้และคนที่โจมตีนี้คือเซ่ามู !
“เ้าไม่คู่ควรกับลูกบอลปราณ ส่งมันมาให้ข้า !” เซ่ามูหัวเราะออกมาและเหยียบไปที่อกของหยางเฉินก่อนจะจับเอาลูกบอลปราณในมือของหยางเฉินออกมา
‘ ซวยแล้วซวยแล้ว ! ’ หยางเฉินสบถในใจและเหวี่ยงกระบี่เข้าใส่เซ่ามูแต่เซ่ามูก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เขาแค่โบกมือเพียงครั้งเดียวก็มีไฟปะทุออกมากันปราณของบกระบี่เอาไว้ได้แล้ว
หยางเฉินรู้สึกชาขึ้นมาที่แขนกระบี่อสนีโลกันตร์ของเขาแทบจะหลุดออกจากมือ ไฟได้เผาไหม้มาตามกระบี่และกำลังมาถึงมือของเขาแล้ว
‘ ท่าไม่ดีแล้ว !’ เมื่อเห็นไฟที่ลามขึ้นมา หยางเฉินก็อยากจะโยนกระบี่ทิ้งแต่ตอนนั้นเองปราณที่ลูกบอลปราณแผ่ออกมานั้นกลับเข้ามาในตัวของเขาก่อนจะโคจรเข้าไปในตันเถียนและสุดท้ายมันก็ได้โคจรไปที่มือซ้ายก่อนจะไหลเข้าไปในกระบี่อสนีโลกันตร์
การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้หยางเฉินสีหน้าเปลี่ยนไปแต่เขาก็ไม่อาจจะควบคุมปราณในลูกบอลปราณได้ หลังจากที่ปราณไหลเข้าไปในกระบี่เป็จำนวนมากกระบี่ก็ส่องแสงออกมา
การะบี่สายฟ้าได้ฟันกระบี่ปราณกระจายไปทุกทิศทาง
หึ่ง หึ่งหึ่ง...กระบี่อสนีโลกันตร์แทบจะหลุดจากการควบคุมของหยางเฉิน กระบี่นั้นสะบัดไปมาอย่างต่อเนื่อง
“ สมบัติจิตรึ? หรือว่าอาวุธขั้นสูง ?” เซ่ามูสีหน้าเปลี่ยนไป เขาะโถอยออกมา และที่เขาถอยเพราะกระบี่นั้นเริ่มยาวขึ้นก่อนจะโจมตีใส่เขาอย่างต่อเนื่อง
เมื่อปราณจำนวนมากไหลเข้ากระบี่กระบี่ก็เริ่มปั่นป่วนและไม่ได้อยู่ในการควบคุมของผู้ใด ตอนนั้นกระบี่เริ่มสั้นลง และบางครั้งก็ยาวขึ้นมันแทงไปทางซ้ายทีขวาที่ แต่เพราะการที่หยางเฉินพยายามจะแทงเข้าใส่เซ่ามูจึงทำให้กระบี่แทงเข้าใส่ เซ่ามูมากกว่าทางอื่น
และก็เป็เพราะปราณที่ไหลเข้าไปในกระบี่อย่างต่อเนื่องนี้จึงทำให้มือของเขากับด้ามกระบี่ราวกับเชื่อมต่อกันกระบี่จึงไม่ได้หลุดออกจากมือของเขา แต่มือของหยางเฉินกลับต้องมีแผลขึ้นมาเพราะพลังของกระบี่เืได้ไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง
มีปราณจำนวนมากไหลเข้าไปในกระบี่ตอนนั้นกระบี่ก็ราวกับตกอยู่ในมือของคนที่แข็งแกร่ง พลังของมันเพิ่มขึ้นมาจนถึงขีดจำกัดร่างของหยางเฉินเองก็เกิดการเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากเพราะปราณที่ไหลเข้ามา และปราณในตันเถียนก็เต็มเปี่ยม
กระบี่ทำให้เซ่ามูต้องถอยกลับไปแต่มันก็ยังไม่ได้หยุดดูดซับปราณ มันทำให้ปราณในตันเถียนของหยางเฉินเพิ่มขึ้นจนถึงขีดจำกัดของมันปัง ! ชั้นกำแพงในตันเถียนแตกออกพลังได้กระจายไปทั่วร่างกายราวกับน้ำจากเขื่อนที่แตก
พลังที่สะท้อนไปทั่วร่างกายนี้รุนแรงอย่างมากร่างของหยางเฉินมีเืไหลออกมาตามผิวและตา..เืเหล่านี้ไหลออกมาก็จริงแต่ปราณจากลูกบอลปราณไม่ได้หยุดโดนดูดซับไปด้วยปราณยังคงไหลเข้ามาในตัวของเขาอย่างต่อเนื่องและไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
กระบี่ยังคงสะบัดไปมาและตอนนี้มันไม่อาจจะดูดซับปราณได้อีก ดังนั้นปราณทั้งหมดจึงไหลเข้าไปในตัวของหยางเฉินแทน เมื่อเห็นว่าหยางเฉินดูดซับปราณในลูกบอลปราณไปสีหน้าของเซ่ามูก็เปลี่ยนไปทันที “ เป็ไปได้อย่างไรกัน !”
ไม่ว่าจะดูดซับปราณในลูกบอลปราณอย่างไรแต่ก็ทำได้แค่ทำให้ปราณกระจายไปโดยรอบแล้วค่อยๆดูดซับมันไม่งั้นแล้วร่างกายจะะเิออก ไม่มีตันเถียนของใครที่จะสามารถทนปราณที่บริสุทธิ์และรุนแรงจากลูกบอลปราณได้
เมื่อเห็นว่าตัวของหยางเฉินชุ่มไปด้วยเื เซ่ามูก็รู้ว่าหยางเฉินต้องตายอย่างแน่นอนเขาได้สติและไม่ยอมให้หยางเฉินดูดซับปราณต่อ ไม่งั้นแล้วลูกบอลปราณนี้ก็จะโดนทำลายแต่ตอนที่เซ่ามูกำลังจะไปแย่งลูกบอลปราณจากมือของหยางเฉินนั้น หยางเฉินกลับเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแล้วกรีดร้องออกมาพลังอันรุนแรงในตัวกลับทำให้เขาลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับภูตผี
ลมพัดกระจายไปทั่วทั้งถ้ำจนเกิดเสียงดังสนั่นขึ้นมาทุกคนพากันมองไปยังหยางเฉินที่ลอยอยู่ในอากาศ พวกเขาเห็นว่าตัวของ หยางเฉินแดงก่ำเพราะพลังในร่างกาย
หยางเฉินแทบจะไม่รู้ตัวบวกกับในมือที่กำลูกบอลปราณเอาไว้แน่น เขาถึงกับบีบลูกบอลปราณในมือ ดังนั้นพลังในลูกบอลปราณจึงไหลเข้ามาในร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่องและรวดเร็วเข้าไปอีก
ฟรืด ! ชั้นกำแพงในตันเถียนพังลงไปอีกชั้น ชั้นที่ 5ได้แตกออก หยางเฉินกลับทะลวงผ่านถึงขั้น 6 ไปได้ แต่ปราณที่ไหลเข้ามาก็ไม่ได้หยุดแค่นั้นพลังได้ะเิออกไปทั่วร่างกายอีกครั้ง และมันไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
พลังอันรุนแรงแผ่ออกมาจากตัวของหยางเฉิน มันก่อตัวเป็ชั้นอากาศที่ประคองตัวของเขาไว้ในอากาศและทำให้เขาไม่อาจจะตกลงมา
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ร่างของหยางเฉิน ผิวของเขาเริ่มฉีกออกตอนนั้นเขากลายเป็มนุษย์ที่ตัวชุ่มไปด้วยเื ปัง ปัง ! เสียงดังขึ้นอีกสองครั้ง มันก็หมายความว่าชั้นกำแพงในตันเถียนได้พังลงไปอีกสองครั้ง
หยางเฉินกลับทะลวงผ่านถึงขั้น8 ได้ในเวลาอันสั้น ! แต่เพราะการแตกของชั้นกำแพงนี้จึงทำให้พลังที่ะเิไปทั่วร่างนั้นเข้มข้นกว่าเดิมมันกระจายไปทั่วกระดูกของเขา
แกร๊กข้อต่อต่างก็แตกออก ผิวของเขาฉีกขาดด้วยพลังอันรุนแรงนี้
‘ เขากลับดูดซับพลังจากลูกบอลปราณ! ’ทุกคนพากันสูดหายใจเข้าลึกๆ ‘เด็กนี่ไม่รู้ว่าจะรอดรึไม่ ’
12K
