ทุกคนมาถึงหลังชาวบ้านที่มาจากหมู่บ้านเดียวกันไม่นาน “พี่เสี่ยวตง ขอบคุณที่ให้พวกเรานั่งรถมาด้วยนะคะ”ซูเจี้ยนกล่าวขอบคุณหลังลงจากรถแล้ว
“ไม่เป็ไร ไม่ได้ลำบากอะไร ยังไงพี่ก็ต้องมาที่นี่อยู่แล้ว ไม่ต้องเกรงใจ ”หานเสี่ยวตงกล่าวกับหญิงสาว ชายหนุ่มยกของออกไปให้พ่อกับแม่ที่รออยู่ที่เรือ
“พี่ หนูไปหาเพื่อนทางโน้นนะ”ซูเจียวบอกพี่สาว เธอวิ่งออกไปหาเพื่อนๆที่ริมทะเลในมือถือถังและพลั่วไปด้วย ส่วนกระเป๋าเธอหาสะพายไว้กับตัว
“เสี่ยวเจี้ยน พวกเราก็ไปกันบ้างเถอะ”ซูเสี่ยวเหมยเอ่ยชวนเพื่อน
“ฉันจะไปหาก่อนแล้วกัน สายมาแล้วไม่อยากเสียเวลาอีก”หลินเสี่ยวซูกล่าวและแยกตัวออกไปหาของทะเลที่ริมทะเล
“เธอจะไม่ไปหากับพวกเราเหรอ”ซูเสี่ยวเหมยเอ่ยถามเพื่อนหลินเสี่ยวซู ที่ขอแยกไปหาที่อื่น
“ไม่ล่ะ ฉันมาทำงาน จะต้องรีบไปหาของทะเลไปส่งที่หน่วย เธอก็รู้หาหาแล้วได้แต้มคะแนนน้อย ฉันจะโดนคนที่บ้านตี”หลินเสี่ยวซูเอ่ยบอกซูเสี่ยวเหมย แต่สายตามองซูเจี้ยน ที่เป็ต้นเหตุให้เธอมาถึงทะเลสาย
“ก็ได้ หากเธอหาได้น้อย ฉันกับเสี่ยวเจี้ยนจะแบ่งส่วนที่พวกเราได้ให้เธอด้วยไม่ต้องห่วง จริงไหมเสี่ยวเจี้ยน”ซูเสี่ยวเหมยเอ่ยบอกเพื่อนและหันมาถามเพื่อนสาวอีกคน
“ใช่ ฉันกับน้องสาวเป็ต้นเหตุให้เธอมาทำงานช้ากว่าคนอื่น หากเธอหาได้น้อยเราจะแบ่งส่วนของพวกเราให้เธอเพิ่ม”ซูเจี้ยนพยักหน้าเห็นด้วยกับซูเสี่ยวเหมย วันนี้ถึงเธอและน้องสาวไม่รู้ว่าเพื่อนๆจะมารอเธอที่หน้าบ้าน แต่ก็ไม่ใช้เหตุผลที่เธอจะปฏิเสธความผิดตรงนี้ได้ ที่ทำให้เพื่อนทั้งสองมาทำงานล่าช้าว่าคนในหมู่บ้าน
“ขอบใจนะเสี่ยวเหมย ฉันไปก่อน”หลินเสี่ยวซูเอ่ยขอบใจซูเสี่ยวเหมย และไม่ได้คิดปฏิเสธส่วนแบ่งของซูเจี้ยน
“เสี่ยวเจี้ยน พวกเราก็ไปกันเถอะ”ซูเสี่ยวเหมยหันมาชวนเพื่อนและจับมือเดินไปอีกฝั่ง
“เสี่ยวเจียวมาแล้ว ทำไมมาช้านักล่ะ พวกเรารอตั้งนาน”เพื่อนๆกล่าวทักทายซูเจียวและเอ่ยถาม
“โทษนะที่มาช้า พอดีฉันเตรียมของมาสำหรับทำอาหารทะเลกินกันตอนเย็นมาด้วย เลยทำให้ช้านะ”ซูเจียวกล่าวกับเพื่อนๆในกลุ่มของเธอ ซูเจียวที่ตื่นเต้นที่จะได้กินอาหารทะเลสดๆจนทำให้ลืมไปว่า ในปีนี้ทุกคนยังอดยากและ้าทำงานหนัก เพื่อแลกเต้มคะแนนงานจากการส่งของทะเลให้กับทางหน่วยผลิต
จนเธอออกมาจากบ้านมาและเห็นว่า เพื่อนพี่สาวต่างยืนรอเธอกันอยู่นานแล้ว พี่สาวของเธอ ก็ไม่ได้เข้าไปเรียกเธอในบ้าน ทำเอาเธอรู้สึกผิดที่ให้ทุกคนมายืนรอ เธอนึกว่าเธอกับพี่สาวจะเดินไปทะเลด้วยกันแค่สองคน ไม่คิดว่าจะมีคนอื่นมารอไปด้วย แต่ถึงเธอจะผิดที่ออกจากช้าด้วยความไม่รู้ว่ามีคนรอ ก็ไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะยอมให้ใครมาพูดไม่ดีใส่เธอกับพี่สาว
ซูเจียววางถังและกระเป๋าผ้าใบใหญ่ลงบนผืนทรายสีขาวริมทะเล และนั่งยองๆใช้พลั่วอันเล็กขุดทรายทะเลหาหอยหาปูตามเพื่อนๆ
“พวกเราก็เพิ่มมาถึงก่อนเธอแป๊บเดียว แล้วเธอเอาอะไรมาเยอะนะ"จางเอ้อร์หนิวเอ่ยถามเพื่อนสาวที่มาหลังเธอ
“อันนี้เหรอ ของสำหรับทำอาหารเย็นนะ พอเราทำงานเสร็จแล้ว อย่างพึ่งรีบกลับเลยนะ ฉันอยากย่างอาหารทะเลกินกับพวกเธอก่อน”ซูเจียวเอ่ยบอกเพื่อนสาวและเพื่อนคนอื่น ๆ เธอมีความสุดที่ได้กลับมาเจอพี่สาว เจอเพื่อน เธออยากจะทำให้ตัวเองมีความสุขในทุกๆวันของตัวเองและพี่สาว
"เสี่ยวเจียวเราจะอยู่กันถึงเย็นเลยเหรอ ตอนนั้นน้ำน่าจะขึ้นแล้วนะ ที่สำคัญพวกเราต้องกลับหมู่บ้านเอาของทะเลที่หาได้ไปส่งหน่วยผลิต เธอลืมไปหรือเปล่า”จางเอ้อร์หนิวเอ่ยถามและบอกเพื่อนสาว
“ใช่ เธอลืมไปแล้วเหรอ พวกเรามาทำงานหาแต้มค่าแรงกันนะ ไม่มีเวลามาเที่ยวเล่นเหรอนะ ซูเจียวตอนนี้เธอเหลือขอพี่สาวคนเดียวแล้ว เธอจะมาห่วงเล่นเหมือนแต่ก่อนไม่ได้ ไม่งั้นเธอจะไม่มีกินได้นะ เวลาท้องมันกินไม่อิ่มมันน่ากลัวนะ พวกเรารีบทำงานและรีบไปส่งงานให้หน่วยผลิตกันเถอะ”ซูเสี่ยวจูกล่าวไม่เห็นด้วยที่เพื่อนจะเล่นสนุกแล้วไม่สนใจทำงาน คะแนนทุกคะแนนที่หาได้ จะเป็สิ่งที่จะมาเพิ่มข้าว ธัญพืชให้กับคนที่บ้าน
“ไม่ใช่ว่าฉันไม่ทำงาน ฉันหมายถึงหลังเราทำงานเสร็จแล้ว เราก็ควรจะกินให้อิ่มก่อนแล้วค่อยกลับหมู่บ้านไปส่งของทะเลให้หน่วยผลิต หากเรากลับเลยทั้งๆที่ทำงานมาทั้งวัน พอกลับไปทุกคนจะได้กินข้าวอิ่มท้องเหรอ” ซูเจียวเอ่ยถามเพื่อนๆ หากกลับบ้านไปกินข้าวทุกคนจะได้กินเท่าไหร่กัน
“ซูเจียวก็พูดถูกนะ หากพวกเรารีบกลับไป เวลากินข้าวที่บ้านคงกินไม่อิ่มจริงๆ พวกเราหาอาหารทะเลเพิ่มอีกหน่อย จะได้เอามาย่างกินเป็อาหารตอนเย็น อย่างที่ซูเจียวบอกเถอะนะ”จางเอ้อร์หนิวคิดตามที่เพื่อนพูด เธอคิดว่ามีเหตุผลกินให้อิ่มก่อนแล้วค่อยกลับไปส่งของทะเลให้หมู่บ้าน คงใช่เวลากินไม่นานหรอก
“งั้นดีเลย ฉันชอบกินอาหารทะเลมาก แต่พ่อกับแม่ไม่ค่อยยอมให้กินเท่าไหร่ บอกว่าเอาไปส่งที่หน่วยเอาแต้มมาไว้แลกข้าว แลกแป้งดีกว่า ”หวังกั่งตงพยักหน้าชอบใจเห็นด้วยกับเพื่อนสาวทั้งสอง
“แล้วเธอล่ะ คิดว่ายังไง”ซูเจียวหันไปถามเพื่อนอีกคน
“พวกเธอตกลงกันแล้วนี่ จะถามอะไรฉันล่ะ”ซูเสี่ยวจูกล่าวกับซูเจียว
“เราเป็เพื่อนกัน ไม่ถามเธอแล้วจะไปถามใคร หากเธอไม่เห็นด้วยกับพวกเรา ฉันกับเพื่อนทุกคนก็จะคิดกันไหม อย่างเช่น ช่วยกันหาเพิ่มจากที่จะส่งให้กับหน่วยและไปกินที่บ้านฉันแทน”ซูเจียวกล่าวให้เพื่อนสาวฟัง
“ไม่ต้องหรอก เอาตามที่คุยกันนั่นแหละ แต่ว่าต้องรีบกินรีบกลับนะ ห้ามช้าเด็ดขาด”ซูเสี่ยวจูกล่าวบอกเพื่อนทั้งสามคน
“รับทราบ/ตกลง/ไม่ช้าแน่นอน”ซูเจียว/หวังกั่งตง/จางเอ้อร์หนิว รับปากเพื่อนทันที
“แล้วนี่ พวกเธอหาไปถึงไงแล้ว ได้เยอะกันไหม”ซูเจียวถามเพื่อนๆที่นั่งใช้พลั่วขุดดินหาหอยหาปูในดินทรายกันอยู่
“พวกเรามาช้าว่าพวกผู้ใหญ่นะ ทำให้ที่ดีๆถูกคนจองไปหมดแล้ว ยังหาได้นิดเดียวเอง ใครๆที่มีเวลาว่างก็มาหากันหมด”ซูเสี่ยวจูทำหน้างอ ที่มาไม่ทันที่ดีๆกับคนอื่น ๆ
หากวันนี้ หวังกั่งตงไม่ตื่นสายพวกเราคงมาถึงกันนานแล้ว ซูเสี่ยวจูหันไปมองค้อนเพื่อนชายคนเดียวในกลุ่ม
“เธอมองหน้าฉันทำไม ฉันก็ขอโทษไปแล้วไง ฉันไม่ได้ตั้งใจตื่นสายเลยนะ”หวังกั่งตงเห็นเพื่อนสาวมองมาที่ตัวเองก็อดกล่าวไม่ได้ จริงๆนะแค่ตื่นสายไปหน่อยเดียวต้องโกรธกันขนาดนี้เลย หวังกั่งตงที่หน้างอใส่เพื่อนสาว
“ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรนายเลยนะ แค่มองเฉยๆนายร้อนตัวเองนะ”ซูเสี่ยวจูเห็นเพื่อนโวยวาย เธอกล่าวและสะบัดหน้าหนีเพื่อน ไปหาหอย ปูในดินทรายต่อ
“ไม่เป็ไร เราค่อยๆหากันไปก็ได้”ซูเจียวกล่าวปลอบเพื่อนสาว ที่ทำหน้าเสียใจที่ไม่ได้ที่ดีๆในการหา วันนี้เด็กและผู้หญิงในหมู่บ้านมาหาของทะเลกันเยอะ
ซูเจียวนั่งขุดทรายหาหอยตามดินอยู่สักพัก เธอมองหาที่ ที่สามารถเก็บหอยได้เยอะๆ ซูเจียวลุกเดินไปทางที่ไม่มีคนเดินมาหาหอย ปู แถวนี้ ไม่ใช่ว่าไม่มีคนมาแต่ไม่รู้ทำไมทุกคนที่มาแถวนี้ เวลาเดินไปตามโขดหินจะต้องหกล้มาเ็กันทุกคน ทำให้ไม่มีใครอยากมาหาตรงนี้อีก
ด้วยทางที่เดินลำบาก มีโขดหินเล็กใหญ่อยู่เต็มไปหมด ซูเจียวเดินช้าๆไปตามโขดหิน จนไปถึงระดับน้ำทะเลถึงหัวเขาก็หยุดเดิน ตามโขดหินที่เธอเดินมามีหอยแมลงภู่อยู่เยอะเลย เธอนั่งแคะหอยแมลงภู่ใส่ถัง แถวนี้ไม่ได้มีแค่หอยแมลงภู่ให้เก็บแต่ยังมีปูและปลาตัวเล็กอยู่ตามซอกโขดหินด้วย จริงๆแล้วตรงนี้ในชาติก่อนเธอเคยมาหาแล้ว เธอถึงกล้าที่จะมาตรงนี้ โดยไม่กลัวว่าจะหกล้มาเ็
“ซูเจียว!! เธอไปทำอะไรตรงไหน แถวนั้นมีโขดหินเยอะมาก มันอันตรายนะระวังจะาเ็ รีบกลับมาเร็ว”หวังกั่งตงเห็นเพื่อนสาวเดินไปที่มีหินเยอะและไม่มีใครอยากมาเสียาเ็ เพื่อหาของทะเลตรงนี้ หวังกั่งตงคิดว่าเพื่อนสาวไม่รู้ เลยรีบเดินตามมาะโบอกเพื่อนสาวไม่ให้ไปหาตรงนั้น
“ตงตง ไม่เป็อะไร แถวนี้มีเยอะมาก รีบมาเร็วมาดูตรงนี้”ซูเจียวกวักมือเรียกเพื่อนชายให้รีบมาดูหอยแมลงภู่ เธอไม่ได้บอกเพื่อนว่าแถวนี้มีหอยเยอะมาก เพราะกลัวว่าจะทำให้ชาวบ้านที่ก้มหน้าขุดทรายหาหอยทะเลจะมาทางนี้กันหมด หวังกั่งตงเดินไปเรียกเพื่อนสาวอีกสองคนให้เดินตามตัวเองไปหาซูเจียว
หลังเห็นว่าซูเจียวปลอดภัยดี เพื่อนทั้งสามของซูเจียวพยายามเดินตามโขดหินไปหาเพื่อนสาวที่นั่งอยู่กลางๆโขดหินใหญ่ ทั้งสามคนกลัวมากว่าจะลื่นหกล้มขาหักาเ็ แต่ทั้งสามเห็นว่าเพื่อนสาวไม่เป็อะไรยังอยู่ดูเลยอยากลองดู ทั้งสามเดินช้ามากกว่าจะมาถึงจุดที่ซูเจียวนั่งอยู่
“เสี่ยวเจียว เธอเจออะไร”ซูเสี่ยวจูหลังเดินมาถึงจุดที่เพื่อนอยู่ก็ถอนหายใจ และเอ่ยถามซูเจียวอย่างตื่นเต้น
“มาดูสิ เดินระวังด้วยอย่าให้ล้มล่ะ”ซูเจียวกล่าวกำชับเพื่อนทั้งสามให้เดินระวังหน่อย แถวนี้โขดหินลื่นมาก หากเดินไม่ดีอาจล้มาเ็หนักได้
“นี่นี่!!!”เพื่อนที่สามเดินมาถึงโขดหินใกล้ๆกับซูเจียว ทั้งสามได้แต่เอ่ยติดอ่าง พวกเขามาเก็บของทะเลแถวนี้บ่อยๆแต่ไม่เคยเดินมาแถวโขดหินเยอะๆ โขดหินทั้งลื่นและอันตราย ไม่มีใครกล้าเดินเข้ามาเก็บไม่คิดว่าจะมีเยอะขนาดนี้
“รีบเก็บกันก่อน ตอนเย็นเรามีของทะเลให้ทำอาหารแล้ว”ซูเจียวบอกเพื่อนๆทั้งสี่นั่งลงช่วยกันใช้พลั้งใช้มีดที่มี แคะเก็บหอยตามโขดหิน เห็นในถังของซูเจียวเต็มไปด้วยหอยแมลงภู่ ปู หอยเม่น หอยลาย ซูเจียวเทของทะเลในถังที่เต็มใส่ในถุงตาข่ายที่เตรียมมาด้วย
ซูเจียวและเพื่อนๆเก็บหอยและปูตามซอกหินได้มาจนเต็มถังและถุงตาข่าย ทั้งสี่หยุดมือและพากันกลับไปทางที่ชาวบ้านกำลังหาของทะเล คิดว่าพรุ่งนี้ค่อยมาเก็บกันใหม่อีกรอบ
ก่อนที่ซูเจียวจะเดินตามเพื่อนไปเธอมองเห็นหอยมุกที่ลอยมาติดอยู่ตรงซอกหิน หากไม่สังเกตดีๆจะมองไม่เห็นเลย ซูเจียวไม่ได้เรียกเพื่อนๆไว้ เธอเดินลุยน้ำลงไปตรงที่หอยมุกลอยมาติด ซูเจียวหยิบหอยมุกออกมาตรงซอกหิน มีอยู่สองตัวและตัวใหญ่มาก
“เสี่ยวเจียวทำอะไรอยู่ รีบขึ้นมาได้แล้ว จะได้ไปกินข้าวเที่ยงกัน”เสียงเพื่อนๆะโเรียกอยู่บนฝั่ง ซูเจียวเธอเก็บหอยมุกทั้งสองเข้าร้านค้ามิติของเธอก่อนจะรีบเดินตามเพื่อนๆขึ้นฝั่งไป
“ตอนเที่ยวเอาของทะเลมาทำกินกันก่อนดีไหม วันนี้เราหาได้มากเยอะแล้ว ตอนเที่ยงกินเสร็จก็จะได้กลับหมู่บ้านเลย”ซูเจียวเอ่ยถามเพื่อนๆ เธอหิวแล้วสิ ตอนเที่ยงชาวบ้านจะเตรียมแป้งทอดอาหารแห้งๆมากินเป็อาหารเที่ยงกันทุกคน เธอไม่ค่อยชอบกินของแห้งๆมันชอบติดคอ
“มันจะดีเหรอ ที่เราเอามาทำอาหารเที่ยงกิน ชาวบ้านยังอยู่กันเยอะนะ ฉันว่าอย่าพึ่งทำกินเลย เดี๋ยวจะมีคนเอาไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้าน เราจะเดือดร้อนกันนะ”จางเอ้อร์หนิวกล่าวอย่างกลัวๆ เธอยังไม่อยากโดนลงโทษที่ไม่ส่งผลผลิตที่หามาได้ให้กับทางหมู่บ้าน แต่เอามาทำอาหารกินกันเอง
“เธอจะกลัวอะไร ของพวกนี้เราเป็คนหามานะ แค่เอามากินเป็มื้อเที่ยงนิดๆหน่อยๆเอง อีกอย่างของที่เราเอามากินก็ไม่ใช่ของส่วนรวมด้วย ที่จะส่งหน่วยพวกเราก็มีแล้วจริงไหม ไปเถอะฉันหิวข้าวแล้ว เดี๋ยวจะทำน้ำจิ้มอาหารทะเลอร่อยๆให้กิน”ซูเจียวบอกเพื่อนๆ พวกเธอเดินถือถังและถุงตาข่ายใบใหญ่ที่มีของทะเลอย่างหอยเดินพาชาวบ้าน ทำให้ได้รับสายตาอิจฉาจากชาวบ้านที่อยู่ตรงนั้น
“ซูเจียว หยุดก่อน”เสียงป้าสะใภ้ใหญ่ะโเรียกซูเจียวให้หยุดเดิน ซูเจียวหยุดเดินและหันมามองป้าสะใภ้ใหญ่
1K
