ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 152 : หักเขี้ยวพยัคฆ์ : ชัยชนะของผู้ไร้ยางอาย

บัดนี้ ลานประลองศิลาแลงได้กลายเป็นสมรภูมิเลือดอย่างแท้จริง กลิ่นอายชั่วร้ายสีแดงฉานพวยพุ่งออกมาจากร่างของหลิวหมิงราวกับเปลวเพลิงนรก อุณหภูมิรอบด้านลดต่ำลงจนน่าขนลุก เสียงคำรามในลำคอของเขาฟังดูไม่เหมือนมนุษย์ แต่เหมือนสัตว์ร้ายที่กระหายเลือด

"พลัง... พลังมันเอ่อล้น!" หลิวหมิงเงยหน้าหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาขาวหายไป เหลือเพียงสีดำสนิทและจุดสีแดงตรงกลาง "ตาย! ตายให้หมด!"

บนอัฒจันทร์ประธาน

ผู้อาวุโสเทียนหยวน ขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาพญาเหยี่ยวหรี่ลง

"กลิ่นอายมาร... ตระกูลหลิวถึงขั้นกล้าสมคบคิดกับพรรคมารแล้วรึ?"

เขากำลังจะยกมือขึ้นเพื่อสั่งยุติการประลองและจับกุมหลิวหมิง

แต่ทว่า... สายตาของเขาเหลือบไปเห็นท่าทางของ อาเจีย

เด็กหนุ่มไม่ได้ดูหวาดกลัวจนสติแตก แต่กลับกำลัง... "แสยะยิ้ม?"

"น่าสนใจ..." ผู้อาวุโสเทียนหยวนลดมือลง "ข้าจะดูซิว่าเจ้าจะรับมือกับสถานการณ์นี้ยังไง อาเจีย... นี่คือบททดสอบที่แท้จริง"

ในสนามประลอง

อาเจียกระชับ "ถุงมือไหมอัคคีสวรรค์" ในมือขวาแน่น

"กินยาโด๊ปเหรอพี่ชาย? ...ระวังผลข้างเคียงนะ เดี๋ยวจะหาว่าหมอไม่เตือน"

"ตายยย!"

หลิวหมิงไม่ฟังคำเตือน เขาพุ่งตัวเข้าหาอาเจีย!

ความเร็วเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่า! พื้นหินระเบิดเป็นหลุมทุกย่างก้าว!

ทวนมังกรทอง (ที่ตอนนี้ถูกเคลือบด้วยแสงสีเลือด) แทงตรงมาที่หัวใจของอาเจีย!

"เจ้าสัว! หลบ!" อาเจียสั่งการ

แต่ความเร็วของหลิวหมิงในตอนนี้ เหนือกว่าปฏิกิริยาของเจ้าสัว!

ฉึก!

คมทวนเฉียดไหล่ซ้ายของเจ้าสัวไปนิดเดียว แต่ไอมารที่เคลือบอยู่กลับกัดกร่อนผิวหยกทมิฬจนเกิดควันขึ้น!

"หลบไม่พ้นรึ!" อาเจียกัดฟัน

หลิวหมิงไม่เปิดช่องว่าง เขาตวัดทวนกลับมาฟาดใส่อาเจียโดยตรง!

"เจ้าไม่มีหุ่นบังแล้ว! ตายซะ!"

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย...

อาเจียตัดสินใจทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด

เขาทิ้งพู่กันนิรันดร์... แล้วยื่น "มือขวา" ออกไปรับทวนปีศาจตรงๆ!

"ถุงมือไหมอัคคีสวรรค์... ทำงาน!"

อาเจียอัดฉีดพลังปราณธาตุไฟทั้งหมดที่มีลงไปในถุงมือ

เส้นใยแมงมุมไฟและเอ็นมังกรเปล่งแสงสีแดงจ้า!

หมับ!

มือของอาเจียคว้าจับที่ใบมีดทวนได้อย่างแม่นยำ!

เสียงฉ่าดังสนั่นเมื่อไอมารปะทะกับไอไฟศักดิ์สิทธิ์!

ความร้อนและความเย็นปะทะกันจนเกิดระเบิดเล็กๆ

อาเจียถูกแรงกระแทกไถลไปกับพื้นเกือบตกเวที เลือดไหลซึมออกจากมุมปาก แต่... มือของเขาไม่ปล่อย! และถุงมือก็ไม่ขาด!

"จับได้แล้ว..." อาเจียเงยหน้าขึ้นมองหลิวหมิงที่กำลังตกตะลึง

"ของๆ เจ้า... ข้าขอล่ะนะ!"

"เจ้าสัว! ดูดกลืน!"

ร่างของเจ้าสัวทมิฬที่อยู่ด้านหลังหลิวหมิง (จากการหลบเมื่อครู่) พุ่งเข้ามาล็อกตัวหลิวหมิงจากด้านหลัง!

แขนซ้ายสีดำทมิฬ... "หัตถ์มารกลืนกิน" ...กดลงไปที่กลางหลังของหลิวหมิง!

[ อาหารมื้อใหญ่... ขอบคุณที่เลี้ยง... ]

เสียงเจ้าสัวดังขึ้นในหัวหลิวหมิงอย่างสยดสยอง

วูบ!

พลังงานมารสีแดงที่กำลังคุ้มคลั่งในร่างหลิวหมิง ถูกกระชากออกจากร่างเหมือนน้ำไหลลงท่อ!

มันไหลผ่านแผ่นหลัง เข้าสู่แขนซ้ายของเจ้าสัว!

เจ้าสัวตัวสั่นระริก ลวดลายสีแดงบนแขนซ้ายสว่างวาบราวกับลาวา

มันกำลังดูดกลืน "ยาเม็ดมาร" ที่หลิวหมิงกินเข้าไป!

"อ๊ากกกก! พลังข้า! เอาคืนมา!" หลิวหมิงร้องโหยหวน ร่างกายเริ่มเหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็ว

"ไม่! ไม่! ข้ายอมแล้ว! ปล่อยข้า!"

"สายไปแล้ว..." อาเจียกัดฟันแน่น "คนอย่างเจ้า... ไม่ควรค่าแก่การเป็นผู้ฝึกตน!"

เมื่อพลังมารส่วนใหญ่ถูกดูดออกไปจนหลิวหมิงหมดสภาพ

เจ้าสัวเหวี่ยงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของหลิวหมิงขึ้นไปบนฟ้า

อาเจียกระโดดตามขึ้นไป... หมุนตัวเตะ!

"บาทาไร้เงา!"

ผัวะ!

เท้าของอาเจียประทับเข้าที่ยอดหน้าของหลิวหมิงเต็มๆ!

ร่างของนายน้อยตระกูลหลิวปลิวละลิ่วข้ามขอบเวที ตกลงไปกระแทกพื้นด้านล่างต่อหน้าต่อตาผู้นำตระกูลหลิวที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนอัฒจันทร์

ตุบ!

หลิวหมิงนอนแน่นิ่ง น้ำลายฟูมปาก หมดสภาพโดยสิ้นเชิง

ความเงียบเข้าปกคลุมลานประลองชั่วอึดใจ... ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเฮที่ดังกระหึ่มยิ่งกว่าเดิม!

"ชนะแล้ว! อาเจียชนะ!"

"สวรรค์! เขารับทวนด้วยมือเปล่า!"

"ตระกูลหลิวแพ้ราบคาบ!"

อาเจียร่อนลงสู่พื้นเวที หอบหายใจอย่างหนัก

เขาชูมือขวา (ที่ยังสั่นระริก) ขึ้นฟ้า ประกาศชัยชนะ

แต่สายตาของเขาจับจ้องไปที่ ทวนมังกรทอง ที่เขายึดมาได้

"ค่ารักษาพยาบาล... ข้าขอริบทวนเล่มนี้เป็นของกลาง!" อาเจียตะโกนบอกกรรมการหน้าด้านๆ

(จริงๆ คือจะเอาไปขาย)

บนแท่นประธาน

ผู้อาวุโสเทียนหยวน ลุกขึ้นยืน ปรบมือช้าๆ

"ยอดเยี่ยม... กล้าหาญ... และไร้ยางอายได้อย่างสมบูรณ์แบบ"

เขาส่งสัญญาณให้หน่วยคุมกฎ

"นำตัวหลิวหมิงไปสอบสวน... ข้าต้องการรู้ที่มาของ 'กลิ่นอาย' นั้นเดี๋ยวนี้!"

สงครามบนเวทีจบลงแล้ว...

แต่สงครามภายนอกเวทีกำลังจะระเบิดขึ้น

อาเจียรู้ดีว่า ชัยชนะครั้งนี้เป็นการตบหน้าตระกูลหลิวฉาดใหญ่... และพวกมันจะไม่มีทางยอมจบง่ายๆ แน่

เขาเดินไปตบไหล่เจ้าสัว

"กินอิ่มไหมเพื่อนยาก?"

[ รสชาติ... คาวไปหน่อย... แต่พลังงานเต็มเปี่ยมขอรับ ] เจ้าสัวตอบ แขนซ้ายมีไอสีแดงจางๆ ลอยออกมา

"ดี... งั้นเตรียมตัวรอบต่อไป... งานนี้ยาวแน่"

อาเจียเดินลงจากเวที ท่ามกลางสายตาชื่นชมและหวาดกลัวของผู้คน

โดยไม่รู้เลยว่า... ในเงามืดของอัฒจันทร์ชั้นบนสุด

บุรุษสวมหน้ากากลึกลับ (หนึ่งในสายลับพรรคเงาโลหิต) กำลังจ้องมองแขนซ้ายของเจ้าสัวด้วยความสนใจ

"ดูดกลืนพลังมารได้งั้นรึ... น่าสนใจ... บางที 'ภาชนะ' ที่ท่านเจ้าลัทธิตามหา... อาจจะอยู่ที่นี่"