หนึ่งรัตติกาล

หลังจากที่ตั้งสติได้ ชายชราพลันทำท่าทางเคร่งขรึม เขาวาดมือเก็บภาพวาดรัตติกาลอย่างเบามือ 

" ต่อไปนี้ เจ้าได้เข้าเป็นศิษย์สายนอกของสำนักบัณฑิต " ชายชราเอ่ยออกมา พลางทะยานร่างจากไปอย่างรวดเร็ว

" อะไรกัน " หานลี่งุนงง 

" แล้วนี่ข้าได้เป็นศิษย์ของสำนักแล้วรึ " หานลี่เอ่ยออกมา

" ศิษย์น้องตามข้ามา " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยออกมา 

" อืม " หานลี่พยักหน้า แลเดินตามไป

ชายหนุ่มเหลียวมองยังสหาย " ข้าจะกลับมา " หานลี่ร้องออกไป

" อืม " หวังตี้เปาพยักหน้า

หานลี่เดินตามศิษย์ผู้นั้นไปยังตำหนักหลังใหญ่ที่อยู่ด้านหลังของตำหนักสงบ 

ระหว่างทาง " ศิษย์น้องกฎของที่นี่มีมากมายยิ่งนัก แต่หลักๆแล้วก็คือห้ามสังหารศิษย์ร่วมสำนักเว้นการกระลองเป็นตาย " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา

" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ 

" ทุกเดือนเจ้าต้องออกทำภาระกิจของสำนัก ยากง่ายขึ้นอยู่กับภาระกิจที่เหลือ " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ย

" ทุกเดือนเจ้าจะได้รับโอสถรวมปราณเดือนละสิบเม็ดเพื่อใช้ฝึกฝน ทั้งเจ้าที่เป็นศิษย์เข้าใหม่เจ้าจะได้รับอาวุธระดับต่ำหนึ่งชิ้น ชุดศิษย์สายนอก ตำรายุทธหนึ่งเล่ม " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ย

สองตาของหานลี่มองจ้องยังตำหนักหลังใหญ่ ที่อยู่สุดขอบของยอดเขา ตำหนักกลางสูงสองชั้นกว้างราวห้าสิบจ้าง ไร้ซึ่งการตกแต่งใดๆ

" คารวะผู้อาวุโส ข้าพาศิษย์สายนอกคนใหม่มารับสิ่งของขอรับ " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา

" คารวะผู้อาวุโส " หานลี่เร่งประสานสองมือ 

" นี่เป็นชุดแลป้ายของเจ้า ส่วนโอสถไปรับได้ที่ตำหนักโอสถ อาวุธไปรับที่ตำหนักศัสตรา ตำรายุทธไปรับที่หอยุทธ " ชายชราเอ่ย

" ขอรับ " หานลี่รับเอาชุด

" ข้าจะพาเจ้าไปยังห้องของเจ้า " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา 

" ผู้อาวุโสขอลา " หานลี่เอ่ยออกมาแลเดินตามศิษย์ผู้นั้นไป 

หานลี่เดินลงเขาขึ้นเขาไปหลายลูกกว่าจะถึงที่พำนักของศิษย์สายนอก 

" ศิษย์สายนอกที่เพิ่งเข้ามานั้น ต้องอยู่บ้านรวมแลอยู่กันสี่คน " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา

" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ 

สองตาของเขามองยังบ้านหินหลังพอประมาณ " คล้ายกับบ้านพักที่หุบเขาเหมันต์ " ร่างสูงพึมพำ

" เข้าเลือกห้องของเจ้า " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา 

" อืม " หานลี่เดินเข้าไปในบ้านหิน สองตาของเขากวาดมองทั่ว

ในบ้านหินนั้น ส่วนตรงกลางเป็นลานกว้างมีโต๊ะอาหาร แลส่วนที่นั่งเล่น ส่วนสองฝั่งมีห้องอยู่ฝั่งละสองห้อง 

" ข้าเลือกห้องสุดท้ายแล้วกัน " หานลี่เอ่ยออกมาแลเดินไปยังห้องสุดท้ายฝั่งซ้าย

มือหนึ่งยื่นเหยียดออกไปผลักประตู " แอ๊ด " เสียงประตูหินเปิด 

" ศิษย์พี่ราวกับมิเคยมีคนมาอยู่ที่นี่ " หานลี่เอ่ยออกมา

" ใช่ ที่นี่ร้างไปนานนัก " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ย

" เหตุใดรึ " หานลี่เอ่ยถาม

" ว่ากันว่าบ้านหลังนี้มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นทุกวี่วัน จึงมิมีผู้ใดกล้าอยู่ " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ย

" แล้วเหตุใดท่านจึงพาข้ามาที่นี่ " หานลี่เอ่ย

" เพราะเจ้ามีจิตที่มุ่งมั่น ข้าจึงคิดว่าเจ้าเหมาะกับที่นี่ " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา

" ข้าต้องไปแล้ว " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมาแลเร่งจากไปอย่างรวดเร็ว

" เช่นนี้ก็มี " หานลี่พึมพำ 

ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้อง เขากวาดตามองทั่วห้อง พบเพียงเตียงหินท่าทางเก่าแก่ โต๊ะหิน ตู้หินไร้ประตู 

" ทุกอย่างถูกแกะสลักจากหิน " หานลี่พึมพำ

" ดูจากหินแล้วน่าจะเก่าแก่ยิ่งนัก " หานลี่พึมพำ 

ชายหนุ่มเร่งจัดการทำความสะอาด แลจัดแจงห้องจนแล้วเสร็จ เขาเร่งเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว

" ไปดูสหายหวังดีกว่า " หานลี่เอ่ยออกมาแลเร่งทะยานร่างออกจากบ้านหินอย่างรวดเร็ว

ราวสองเค่อหานลี่จึงมาถึงยังตำหนักสงบ เมื่อเข้ามาข้างในปรากฎว่ามีผู้คนมากมายเต็มทั้งชั้น

สองตาของเขากวาดมองทั่วเพื่อหาสหายใหม่ สองเท้าก้าวเดินออกไปเพื่อเข้าสำรวจในแต่ละห้อง

" ห้องนี้สอบบทกวี " หานลี่พึมพำ

ชายชราที่อยู่ส่วนลึกพลางมองยังชายหนุ่มอย่างมิพอใจ " เจ้าเข้ามาที่นี่เพื่อสิ่งใด " ชายชราส่งเสียงผ่านจิต

" ข้ามาหาสหายขอรับ " หานลี่ตอบกลับ 

" สหาย " ชายชราเอ่ยอย่างมิพอใจ

" หากข้ารู้ว่าผู้ใดเป็นสหายของเจ้า ข้าจะไล่มันออกจากห้องสอบเดี๋ยวนี้ " ชายชราเอ่ยออกมาด้วยโทสะ 

" อะ " หานลี่พลันแข็งค้าง มองยังชายชรา 

" ผู้อาวุโสศิษย์ขออภัย " หานลี่เร่งประสานสองมือ แลออกจากห้องสอบบทกวีในทันใด

" เดี๋ยว " ชายชราเอ่ยออกมา 

หานลี่รั้งกายไว้ ทั่วร่างพลันสะท้านเพราะจิตสังหารของชายชราที่แผดเข้าหา

ชายหนุ่มผินกายกลับ พลางมองยังชายชรา 

" ในเมื่อมาแล้วใยมิค้นหาสหายของเจ้าเล่า " ชายชราเอ่ยออกมา น้ำเสียงนั้นดุดันแลน่าเกรงขาม ทั้งแฝงไว้ด้วยจิตสังหาร 

" เอ่อ " หานลี่มิรู้ว่าจะพูดเช่นใด ในใจให้วุ่นวายสับสน 

" ผู้อาวุโส ข้ามองแล้วมิมีขอรับ " หานลี่เอ่ยออกมา

" อย่าโกหกข้า " ชายชราเอ่ยออกมา

" ผู้อาวุโส ข้ามิได้โกหกขอรับ " หานลี่เอ่ยออกมา

" . . . " ชายชราพลันนิ่งเงียบ เขาพยักหน้าช้าๆ

" มานี่ " ชายชราเอ่ยออกมา

" ขอรับ " หานลี่พยักหน้าแลเดินเข้าหาชายชราอย่างรวดเร็ว 

" ไหนๆเจ้าก็มาแล้ว ทั้งเจ้ายังรู้ว่าห้องนี้คือห้องสอบบทกวี " ชายชราเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ

" เจ้าลองแต่งบทกวีให้ข้าดู หากบทกวีของเจ้าทำให้ข้าพึงพอใจได้ โทษของของเจ้าในครานี้ จะถูกละเว้น " ชายชราเอ่ยออกมา 

" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ เขาเดินไปยังโต๊ะที่ว่าง พลางทิ้งร่างลงนั่ง

" ผู้อาวุโสจำกัดหัวข้อรึไม่ " หานลี่เอ่ยออกมา

" มิจำจัด " ชายชราเอ่ยออกมา

" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ 

เขายื่นมือออกไปหยิบหมึกแท่ง แลทำการฝนอย่างช้าๆ ในหัวสมองครุ่นคิด

เมื่อคิดได้ ชายหนุ่มหยิบพู่กัน จุ่มหมึก แลจรดลงยังกระดาษ

" ลมบูรพาพัดพาสู่ประจิม ฟ้าดินร้องคำรามครื้นครั่น " 

" สายลมก่อเกิดใบไม้กวัดแกว่ง วายุโหมกระหน่ำทลายสรรพสิ่ง "

" ขุนเขาใหญ่มิพ้นสายลมต้อง ทุ่งหญ้าเขียวชะอุ่มไหวเอน "

" คลื่นลมซัดสาดถาโถม เรือน้อยโคลงเคลงกลางมรสุม "  

หานลี่วางวางพู่กันลง พลางกวาดตามองทั่วบทกวี เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ 

ชายหนุ่มหยัดกายลุกยืน พลางหยิบบทกวีขึ้นมา แลดินเข้าหาชายชรา 

" ผู้อาวุโสโปรดตรวจสอบ " หานลี่ใช้สองมือประคองบทกวีแลยื่นออกไป

" อืม " ชายชราพยักหน้าช้าๆ และรับเอาบทกวี 

สองตาฝ้าฟางของชายชราพลันเบิกโพลง " นี่มัน " ชายชราเอ่ยออกมาได้คำเดียว

" วิ้ง " พลันชายชราเข้าสู่การหยั่งรู้ในทันใด 

" ฮื่อห์ " หานลี่ถอนหายใจออกมาอย่างแรง พลางส่ายหน้า

" ศิษย์พี่ ผ้อาวุโสเข้าสู่การหยั่งรู้แล้ว ผู้ใดจะตรวจบทกวีให้พวกข้า " ผู้สมัครสอบคนหนึ่งเอ่ยออกมา

" ข้าเอง " หานลี่ยืนเชิดหน้าขึ้น

" หากท่านตรวจผิด พวกข้าจะมิเสียโอกาสดอกรึ " 

" ใช่ ใช่ ใช่ " 

" มิเสียดอก เว้นแต่พวกเจ้าเขียนผิด " หานลี่เอ่ยออกมา

" พวกข้าจะรอจนกว่าผู้อาวุโสจะออกจากการหยั่งรู้ " 

" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ 

" เช่นนั้นก็ตั้งใจก็แล้วกัน " หานลี่เอ่ยออกมา