จากที่เขาอ่านนิยายเื่นี้มาเขาก็พอจะทราบว่า เว่ยซิลเหลียนคนนี้ แท้จริงไม่ใช่คนเลวอะไรแต่โง่ไปหน่อยเลยถูกเฉินิ ตัวร้ายในเื่หลอกใช้ได้อย่างง่ายดายโดยเฉพาะความใจดีของเขาที่มีต่อคนที่ด้อยกว่า
เว่ยซิลเหลียนเป็บุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลเว่ยที่เป็ตระกูลพ่อค้าร่ำรวยของเมืองิเวย เมืองนี้ถือเป็เมืองแห่งความรุ่งเรืองทางการค้าถึงแม้จะไม่ใช่เมืองหลวงก็ตาม
เว่ยซิลเหลียนนั้นถูกตามใจั้แ่เด็ก จึงทำให้มีความเกียจคร้านอยู่ในตัวแต่ก็ถือเป็คนมีน้ำใจกับบ่าวไพร่ในเรือน เขาเป็คนชอบเล่นมากกว่าร่ำเรียนและยังเป็คนที่ชอบพูดโอ้อวดเกินจริงไปบ้าง
มันจึงทำให้เขากลายเป็คนที่เหมือนหมอนปักลาย[1]เพราะบ่าวไพร่ชอบยกยอเขาจนทำให้เขาลืมตัว ป้อนข้อมูลผิดๆ ให้เขาเรียนรู้และจดจำ และทำให้เขาเสียคน
เขาพูดอะไรออกไปก็ถูกไปหมด ทั้งๆที่สิ่งที่เว่ยซินเหลี่ยนพูดไปนั้นผิดเต็มๆ
ด้วยความที่เขาี้เีเรียนนั้นจึงทำให้เขาไม่รู้อะไรเอาเสียเลย ใครพูดอะไรมาก็เชื่อ แถมเวลาเขาพูดอะไรออกไปก็ไม่รู้ว่าผิดหรือถูกแต่บ่าวไพรทั้งเรือนก็บอกเขาว่านั้นล่ะถูกแล้ว
การที่บ่าวไพรเหล่านี้ทำแบบนี้เพราะทุกคนในเรือนต่างก็รักใคร่เอ็นดูนายน้อยคนนี้เป็อย่างมาก จึงไม่อยากทำให้เขาเสียใจ เขาจะเล่นจะทำอะไรก็ดีไปหมด
แค่เห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะของนายน้อยพวกเขาก็รู้สึกดี
นี้จึงเป็สาเหตุที่ทำให้นายน้อยแห่งตระกูลเว่ยเป็คุณชายที่โง่เขลา เบาปัญญา
ผู้คนที่อาศัยในเมืองนี้ต่างก็รู้บิดาของเขาก็รู้เช่นกัน
ข้อดี ของเขานั้นยังคงมีอยู่ที่ทำให้ทุกคนภายในตระกูลเว่ย ต่างรักและเอ็นดูนายน้อยคนนี้ ก็คือเขายังมีแก่นของเนื้อแท้ที่ถือเป็คนดีมีน้ำใจอยู่บ้าง เขารักบิดามารดาของเขารักบ่าวไพร่ของเขา รักคนด้อยโอกาสกว่าเขา
ด้วยนิสัยของลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลจึงทำให้ผู้เป็พ่อมีความกังวลใจเป็อย่างมากว่าในภายภาคหน้าลูกชายคนเดียวของเขาคนนี้จะเป็ผู้ดูแลตระกูลได้อย่างไร
และการที่ลูกชายของเขากลายมาเป็คนอย่างเช่นทุกวันนี้ผู้เป็บิดาเช่นเขา ก็มีส่วนผิดเป็อย่างมากดังนั้นเขาจึงต้องเริ่มสั่งสอนลูกชายของเขาเสียใหม่ แต่หากจะให้เขาสอนเอง หรือจ้างอาจารย์มาสอนที่เรือนเกรงว่าจะไม่สำเร็จเอาได้ เพราะบ่าวไพร่ต่างก็ตามชายนายคนนี้จนไม่กล้าทำอะไรแถมยังปกป้องนายน้อยจนสุดชีวิตกันทุกคน
ดังนั้นบิดาของเว่ยซิลเหลียนจึงส่งเขาเข้าไปเป็ศิษย์สำนักฟ้าดินเพื่อให้เขาเติบโตเป็ผู้เป็คน และสามารถดูแลวงศ์ตระกูลได้โดยไม่มีบ่าวไพร่ตามไปให้ความช่วยเหลือ ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกเป็กังวลว่าลูกชายเพียงคนเดียวของเขาจะลำบาก แต่เขาผู้เป็บิดาก็ต้องจำยอม
นกน้อยจะเติบโตเป็เหยี่ยวได้ต้องออกจากรังและโผบินด้วยปีกของตน
ลูกเสือจะเป็เ้าป่าได้ก็ต้องออกไปเผชิญโลกกว้าง
แต่น่าเสียดาย ที่เว่ยซินเหลียต้องทำให้บิดาของเขาต้องใจสลายและทำให้วงศ์ตระกูลเสื่อมเสียชื่อเสียง
เขาถูกกล่าวหาว่าเป็ผู้ลงมือฆ่าเ้าสำนักฟ้าดินเพื่อคิดการใหญ่
แอบขโมยเคล็ดวิชาสำคัญของสำนักไป
เขาจึงถูกลงโทษพร้อมกับประจานให้คนทั่วทั้งใต้ล่าได้ทราบ และตายลงในที่สุด
แต่ผู้ร้ายตัวจริงยังคงลอยนวลอยู่
เว่ยซินเหลียนหวนนึกถึงข้อมูลของตัวละครตัวประกอบตัวนี้อีกครั้ง
ที่เดิมที่เว่ยซินเหลียนถือเป็คนที่เกิดมีสาวนาดีแท้ ไม่เคยตกระกำลำบากคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด คิดแล้วเขาก็ได้แต่ส่ายหัวไปมาเบาๆ
หมายเหตุ
[1] หมอนปักลาย =ภายนอกร่ำรวยสวยงาม แต่ไม่มีความรู้ คล้ายสำนวนไทย “ข้างนอกสุกใส ข้างในเป็โพรง”
9K
