ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 98 : ทางออกที่ถูกปิดตาย : วิกฤตซ้อนวิกฤต 

ชั่วพริบตาต่อมา หลังเสียงกลไกทำงาน

ครืน... ครืน...

เสียงกัมปนาทดังขึ้นจากทั่วสารทิศ พื้นหินใต้เท้าสั่นสะเทือนรุนแรงจนฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานถ้ำ ประตูหินบานยักษ์ที่ปากทางเข้าโถงค่อยๆ เลื่อนลงมาปิดอย่างช้าๆ แต่หนักแน่น ตัดขาดเส้นทางหนีเพียงหนึ่งเดียวของพวกเขา

"ประตูจะปิดแล้ว! รีบออกไป!" หลินชิงเสวี่ยตะโกนสั่งการ ร่างระหงพุ่งตัวออกไปหมายจะลอดผ่านช่องประตู

แต่ทว่า...

ตูม! ตูม!

รูปปั้นนักรบศิลาโบราณสองตนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู ซึ่งทุกคนคิดว่าเป็นเพียงรูปปั้นประดับ พลันลืมตาโพลงขึ้น! ดวงตาของพวกมันส่องแสงสีเขียวมรกตอันน่าขนลุก ขยับร่างหินอันเทอะทะก้าวออกมาขวางทาง พร้อมกับเหวี่ยงดาบหินยักษ์เข้าใส่หลินชิงเสวี่ย

"หลบไป!"

หลินชิงเสวี่ยต้องดีดตัวถอยกลับมากลางห้องอย่างเสียจังหวะ ประตูหินยักษ์กระแทกพื้นปิดสนิท ตึง! ขังพวกเขาไว้ในโถงแห่งความตาย

ไม่เพียงแค่นั้น ผนังรอบห้องเริ่มเปิดออก เผยให้เห็นช่องลับนับสิบช่อง และจากช่องเหล่านั้น 'ตุ๊กตากลสังหาร' รูปร่างเหมือนแมงป่องไม้ขนาดเท่าสุนัข ไหลทะลักออกมาดั่งฝูงมดแตกรัง

"กับดักกลไก..." อาเจียกัดฟันกรอด "แถมยังเป็นรุ่นโบราณที่ใช้อักขระขับเคลื่อน... พวกมันไม่มีวันเหนื่อย และไม่มีวันหยุดจนกว่าผู้บุกรุกจะตาย!"

"แมงป่องไม้พันปีงั้นรึ?" เฟิงอี้หรานกวาดตามองด้วยความรำคาญใจมากกว่าหวาดกลัว เขาใช้พัดจีบปัดแมงป่องตัวหนึ่งที่กระโจนเข้ามาจนกระเด็น "ของตกยุคพวกนี้... น่ารำคาญชะมัด! อาเจีย! ให้หุ่นเชิดของเจ้าจัดการสิ! ข้าจ้างมาคุ้มกันนะ ไม่ได้จ้างมายืนดู!"

"รู้แล้วน่า! ...เจ้าสัว! ลุย!"

อาเจียสั่งการ เจ้าสัว พุ่งเข้าไปขวางฝูงแมงป่องไม้ที่กำลังจะเข้าถึงตัวเฟิงอี้หราน หมัดหยกทมิฬทุบทำลายพวกมันแตกกระจายไปทีละตัวสองตัว แต่จำนวนของพวกมันมากเกินไป เหมือนน้ำป่าที่หลากซัด

ทางด้านหลินชิงเสวี่ย นางกำลังรับศึกหนักกับ 'นักรบศิลา' สองตนที่เฝ้าประตู พลังกระบี่เหมันต์ของนางแม้จะรวดเร็ว แต่ผิวของนักรบศิลาเหล่านั้นถูกเคลือบด้วย 'อักขระป้องกันธาตุ' ทำให้เกล็ดน้ำแข็งเกาะจับได้ยาก

"ผิวของพวกมันต้านทานปราณ!" หลินชิงเสวี่ยตะโกนบอก "อาเจีย! หาจุดอ่อนของพวกมันที!"

อาเจียเพ่งสมาธิ ใช้เนตรอักขระมองฝ่าความชุลมุน

"แกนกลาง! ที่หน้าผาก! มีอักขระควบคุมอยู่!" มู่เฉินชี้เป้า

"ศิษย์พี่หญิง! เล็งที่หน้าผาก! ตรงกลางระหว่างคิ้ว!" อาเจียตะโกนบอก พร้อมกับสะบัดนิ้วมือ

"เส้นด้ายวิญญาณ!"

เส้นด้ายปราณนับสิบเส้นพุ่งออกจากปลายนิ้วอาเจีย ไม่ได้เล็งไปทำร้ายนักรบศิลา แต่เล็งไปที่ 'ขา' ของพวกมัน อาเจียใช้เทคนิคที่เพิ่งเรียนรู้จากเสาหินเมื่อครู่... 'การขัดขวางการไหลเวียน' เขาพันเส้นด้ายรัดข้อต่อ เพื่อขัดจังหวะการเดินพลังของพวกมันเพียงเสี้ยววินาที

กึก!

นักรบศิลาตนหนึ่งเสียหลักเซวูบ

"ตอนนี้แหละ!"

หลินชิงเสวี่ยไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย นางรวมพลังทั้งหมดไปที่ปลายกระบี่ ร่างกายพุ่งทะยานเป็นเส้นตรงดุจสายฟ้าแลบ

ฉึก!

กระบี่หยกแทงทะลุหน้าผากนักรบศิลาจนมิดด้าม อักขระควบคุมแตกกระจาย ร่างหินยักษ์หยุดชะงักและพังทลายลงกองกับพื้น

แต่ยังเหลืออีกหนึ่งตน... และฝูงแมงป่องไม้ก็เริ่มล้อมกรอบเข้ามาใกล้ทุกที

"เจ้าสัวเริ่มต้านไม่ไหวแล้ว..." อาเจียมองดูหุ่นเชิดคู่ใจที่มีแมงป่องไม้เกาะเต็มตัว "ขืนปล่อยไว้แบบนี้ ค่าซ่อมบานปลายแน่! คุณชายเฟิง! กล่องนั่น! มันน่าจะมีอะไรดีๆ บ้างสิ!"

เฟิงอี้หรานก้มลงมองกล่องไม้ดำในมือที่เขาถืออยู่ ดวงตาหรี่ลงพิจารณาลวดลายบนกล่องอย่างรวดเร็ว

"ลายสลัก 'พันธนาการย้อนกลับ'..." เฟิงอี้หรานพึมพำ มุมปากยกยิ้มขึ้น "ข้าว่าแล้ว... นี่ไม่ใช่กล่องสมบัติธรรมดา แต่มันคือ 'กล่องนิรภัยฉุกเฉิน' ของคนสร้างที่นี่!"

"เปิดมันสิขอรับ! รออะไรอยู่!" อาเจียตะโกนเร่ง

"ไม่ต้องสั่ง!" เฟิงอี้หรานกดนิ้วลงบนจุดลับที่มุมกล่องอย่างแม่นยำ "ของแค่นี้ ข้าเรียนมาตั้งแต่ห้าขวบแล้ว!"

กริ๊ก!

ฝากล่องดีดตัวออกทันที ภายในนั้นไม่มีทองคำ ไม่มีโอสถทิพย์... มีเพียง 'แท่งหยกสีดำทรงกระบอก' แท่งหนึ่งที่สลักลวดลายแปลกประหลาด และ 'กุญแจหิน' ดอกหนึ่ง

"กุญแจ!" หลินชิงเสวี่ยตาเป็นประกาย "นั่นต้องเป็นกุญแจเปิดประตู!"

"รับไป อาเจีย!" เฟิงอี้หรานโยนกุญแจหินให้อาเจียอย่างแม่นยำ "เจ้าวิ่งเร็วกว่าข้า! ไปเปิดประตูซะ ส่วนข้าจะช่วยดูหลังให้!"

อาเจียคว้ากุญแจหมับ แล้ววิ่งฝ่าดงแมงป่องไปที่ประตูหิน โดยมี เจ้าถุงเงิน กระโดดลงมาจากเพดานช่วยพ่นใยเปิดทางให้

อาเจียเสียบกุญแจเข้าที่รูข้างประตู บิดสุดแรงเกิด

ครืน...

กลไกทำงาน ประตูหินยักษ์ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก แสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามา

"ไปเร็ว!"

ทั้งสามคนและสองคู่หูวิ่งหนีตายออกจากโถงมรณะอย่างไม่คิดชีวิต ประตูหินไล่หลังมาติดๆ และปิดลงกระแทกพื้นดัง ตึง!เฉียดส้นเท้าของเฟิงอี้หรานไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

ความเงียบสงัดกลับคืนมาอีกครั้ง... พวกเขารอดแล้ว

อาเจียนอนแผ่หลากับพื้น หอบหายใจถี่รัว แต่ในมือยังกำ 'แท่งหยกสีดำ' (ที่ร่วงออกมาจากกล่องตอนเฟิงอี้หรานโยนกุญแจ) เอาไว้แน่น

"รอดตายแล้ว..." อาเจียพึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากเมื่อมองของในมือ "แถมยังได้ 'ค่าเสียขวัญ' ติดมือมาอีกต่างหาก"