ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

กลับมาที่ทางด้านของโอ๊ตที่กำลังตัดสินใจเรื่องโปรโมชั่นของเครือข่ายมือถืออย่างชิลๆ โดยที่ปิงปิงเพิ่งจะรับสายของคุณตาของเธอเสร็จ เขาคิดว่าชุนตงจะเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของสายตัวเอง พงษ์ภัคดี และผบ.ตร.กฤษณะที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในศูนย์เครือข่ายโทรศัพท์ พวกเขาก็ไม่รอช้ารีบเข้าไปรายงานตัวทันที“สวัสดีขอรับคุณชาย.. พวกเราเดินทางมาถึงแล้วขอรับ” พงษ์ภัคดีกล่าวในตัวแทนของทั้งสองคน โอ๊ตที่ได้ยินอย่างนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาทำหน้าตาสงสัย“พวกแกมาทำไม?.. ฉันไม่เห็นจำได้ว่าเรียกพวกแกมาเลยนะ” โอ๊ตรู้จักทั้งสองดี แน่นอนว่าครั้งก่อนที่เขาต้องจำใจทำแพนเค้กให้กับตาแก่นั่น สองคนนี้ก็อยู่ตรงนั้นด้วยเช่นกัน..“เรียนคุณชาย.. พวกเรามาเป็นกองหนุนให้กับคุณชายขอรับ..” พงษ์ภัคดีกล่าวตอบ และมันยิ่งทำให้โอ๊ตนั้นถึงกับมึนงงเข้าไปใหญ่ และมันก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ปิงปิงเดินกลับมาหลังจากคุยสายกับชุนตงเสร็จพอดี เขาจึงหันไปหาปิงปิงแล้วก็กล่าวถามกับเธอตามที่เขาสงสัย“ปิงปิงครับ.. ตอนนี้ไม่ใช่ว่าเรามีเรื่องอยู่กับเจ้าหลงเปาอะไรนั่นอยู่ แล้วมันจะให้ตำรวจมาจับเราไม่ใช่เหรอครับ.. แถมตำรวจที่คุยสายกับเราบอกว่าจะจับโอ๊ตให้ได้ด้วยนะถ้าได้ยินไม่ผิด แล้วตาพงษ์ภัคดีนี่กลับบอกว่าตำรวจมาเป็นกำลังเสริมให้กับเรา.. แล้วสรุปเราต้องต่อสู้กับใครอย่างนั้นเหรอครับ..” โอ๊ตกล่าวถาม“เออ.. นั่นสิคะ ปิงปิงก็เริ่มงงกับสถานการณ์ในตอนนี้แล้วเหมือนกันค่ะ” ปิงปิงที่เพิ่งจะกลับมา และได้ยินสิ่งที่โอ๊ตกล่าวถาม เธอก็ไม่รู้จะตอบเช่นไรเหมือนกัน เธอได้แต่เหล่ตามองทั้งสองที่กำลังหน้าซีดเป็นไก่ต้มอยู่ในตอนนี้ เป็นเชิงประมาณว่าเธอช่วยได้แค่นี้ และกล่าวตอบกับโอ๊ตไป..“หรือว่าพวกมันกำลังวางแผนที่จะจับกุมตัวของโอ๊ตเหมือนกับในภาพยนตร์อะไรอย่างนั้น น่าคิดจังเลยนะครับ..”โอ๊ตกล่าวก่อนจะทำท่าแกล้งๆคิด ประกอบกับจังหวะซิทคอมที่มันบังเอิญแสนจะบังเอิญ หลงเปาได้ฟื้นจากอาการสลบ เด้งตัวตื่นขึ้นมานั่งด้วยความเจ็บปวด และเมื่อมันเห็นกฤษณะที่เป็นผบ.ตร.ภาค มันก็ยิ่งดีใจ มันไม่คิดว่าพ่อของมันจะส่งคนระดับนี้ให้มาจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองอย่างนี้“สวัสดีครับท่านกฤษณะ.. ไม่คิดว่าท่านจะเดินทางมาด้วยตัวเองอย่างนี้ กรุณาจับกุมมันเลยครับ นอกจากมันจะข่มขู่ผมแล้ว มันยังยิงปืนใส่ผมด้วยสองนัด” หลงเปากล่าวออกมาอย่างมั่นใจ ส่วนกฤษณะก็ได้มึนงงพร้อมกับเหงื่อบนใบหน้าไหลตกออกมาเป็นทาง“แปลว่าพวกเขาเป็นพวกเดียวกันอย่างนั้นเหรอครับปิงปิง..” โอ๊ตหันไปกล่าวถามกับปิงปิง“นั่นสิคะโอ๊ต.. ปิงปิงก็ตามเรื่องนี้ไม่ทันเหมือนกัน ขอโทษนะคะที่ช่วยอะไรไม่ได้เลย” ปิงปิงกล่าว“เรียนคุณชาย.. กระผมไม่รู้จักเขานะขอรับ.. ไอ้หนูแกเป็นใครกันวะ” กฤษณะที่ร้อนตัวก็รีบก้มหัวพร้อมกับกล่าวปฏิเสธในทันที ก่อนที่เขาจะหันไปถามกับตัวฉิบหายที่เกือบทำให้เขาซวยไปด้วยอย่างนี้“พูดเรื่องอะไรของท่านกันครับท่านกฤษณะ.. ผมคือทายาทของเทียนหลงกรุ๊ป หลงเปาไงครับ.. แล้วท่านจะก้มหัวให้ไอ้กระจอกบ้านนอกนั่นทำไมกันล่ะครับ ท่านควรเข้าไปจับกุมตัวมันที่กระทำผิดสิครับ..” หลงเปากล่าวพร้อมกับชี้ไปทางโอ๊ต และปิงปิงที่นั่งอยู่ ส่วนกฤษณะที่กำลังจะอ้าปากอธิบาย โอ๊ตก็ได้ห้ามเอาไว้ก่อน จากนั้นโอ๊ตก็ค่อยๆหันมาหาหลงเปาที่ตอนนี้มันกำลังทำหน้าตาอวดดีอีกครั้ง..“ตำรวจคนนี้น่ะเหรอจะมาจับฉัน.. แกคิดว่ามันมาเพียงคนเดียวมันจะสามารถจับกุมฉันได้อย่างนั้นเหรอ..” โอ๊ตกล่าวถามกับหลงเปาไปพร้อมกับการแกล้งทำหน้าตาสงสัย และเมื่อหลงเปาเห็นอย่างนั้นมันก็ยิ้มออกมาอย่างได้ใจ“ก็สมกับพวกสวะชั้นต่ำ แกคงไม่รู้สินะว่าท่านกฤษณะนั้นมีอำนาจมากขนาดไหน ท่านเป็นถึงท่านผบ.ตร.ที่คุมทั้งโซนภาคเหนือเชียวนะเว้ยยย แกควรยอมจำนนซะจะเป็นการดีกว่า..” หลงเปากล่าวก่อนจะพยักหน้ามาอย่างพอใจ“แปลว่าฉันควรจะยอมแพ้ตั้งแต่ตอนนี้อย่างนั้นสินะ.. แล้วแกมั่นใจได้ยังไงว่าท่านผบ.ตร.คนนี้เขามาที่นี่ก็เพื่อที่จะช่วยแกน่ะ..” โอ๊ตกล่าวถาม หลงเปาที่ได้ยินอย่างนั้นก็เบะปากเล็กน้อย“แล้วจะให้ท่านมาช่วยแกหรือยังไง ก็เห็นๆอยู่ว่าแกเป็นแค่กุ๊ยข้างถนน ดีแต่ใช้กำลังกับคนอื่นไปวันๆ.. อีกอย่างน้ำหน้าอย่างแกน่ะเหรอจะสามารถเรียกตัวท่านมาได้ ถ้าเป็นพ่อของฉันก็ว่าไปอย่าง..” หลงเปากล่าวดูถูกกับโอ๊ตทั้งที่สภาพมันก็ปางตายแล้ว มันยังกล้าอวด กล้าปากดีจนถึงวินาทีสุดท้ายจริงๆ“แกจะบอกว่าที่เขามายืนอยู่ตรงนี้ได้ก็เป็นเพราะพ่อของแกร้องขอให้เขามาอย่างนั้นเหรอ..” โอ๊ตกล่าวถาม หลงเปาที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจในตระกูลของตัวเอง“ใช่แล้ว! ในเมืองแห่งนี้ตระกูลของฉันยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว ไม่ว่าใครหน้าไหน ก็เป็นพวกแมลงตัวกระจ๋อย สำหรับพวกเราแล้ว อย่าว่าแต่แมลงเลย แกมันไม่ต่างอะไรจากไส้เดือนหรอกถ้าเทียบกับฉันคนนี้ เราสองคนมันต่างกันว่ะ.. โอ้! ฉันลืมไปได้ยังไงเนี่ย คุณหนูปิงปิงถ้าคุณยอมมาเป็นของผมสักคืนสองคืน ผมอาจจะใจดีปล่อยคุณไปก็ได้นะ..ฮ่าๆ” หลงเปากล่าว ในความคิดของมัน มันก็ไม่ลืมเลยที่จะกดดันให้ปิงปิงยอมรับข้อเสนอ และไม่ว่าตระกูลของเธอจะช่วยเหลือยังไงก็คงจะสู้อิทธิพลของตระกูลเขาไม่ได้อยู่ดี สุดท้ายเธอก็จะกลายเป็นทาสให้เขาได้เล่นแล้วก็โยนทิ้งไปเมื่อตอนที่เบื่อแล้วเท่านั้น ปิงปิงที่ได้ยินอย่างนั้นก็แสดงสีหน้าน่ารังเกียจหลงเปาออกมาในทันที ก่อนที่จะยิ้มตอบกลับไปอย่างสุภาพชน“ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ฉันจะต้องปฏิเสธข้อเสนอที่ดูออกจะบ่งบอกได้ว่าชาติตระกูลสั่งสอนมาอย่างไร... หรือไม่แน่ว่าครอบครัวของคุณหลงเปาอาจจะเป็นอย่างนี้กันทุกคน คุณพ่อคงเล่นชู้กับแม่บ้าน ส่วนคุณแม่ก็อาจจะเล่นชู้กับคนขับรถ.. มันจึงทำให้คุณหลงเปาซึมซับมาตั้งแต่เกิด คงจะเป็นตั้งแต่บรรพบุรุษกันแล้วล่ะมั้งคะ..” ปิงปิงกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ที่เธอกล่าวออกมามันช่างเจ็บแสบเอามากๆ“หึหึ.. เธอเลือกที่จะเข้าข้างไอ้สวะนั่นไม่พอ ยังกล้าลบหลู่ตระกูล และบรรพบุรุษของฉันอีกอย่างนั้นเหรอ.. ได้ดิ! แล้วเธอจะได้รู้ว่านรกเรียกพี่มันเป็นยังไง เธอจะกลายเป็นของเล่นของพวกบอดี้การ์ดหลังจากที่ฉันจัดการเธอจนพรุนไปหมดแล้ว.. อย่ามานึกเสียใจภายหลังก็แล้วกัน..” หลงเปากล่าวอย่างเครียดแค้น“อย่างนั้นเหรอคะ.. ฉันเกรงว่าคุณคงจะทำได้แค่ฝันเท่านั้น.. อีกอย่างนะคะ..” ปิงปิงกล่าวพร้อมกับเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของหลงเปา ก่อนจะง้างมือสุดแขน และตบเข้าไปที่ใบหน้าของหลงเปาเต็มๆ“เฟี๊ยยย! ..นี่คือบทลงโทษสำหรับความคิดอุบาทๆที่คุณมีต่อฉัน..”ปิงปิงกล่าว ก่อนจะเชิดหน้าสะบัดตูดกลับไปนั่งที่เดิม ไม่พอเธอยังหยิบน้ำที่อยู่ในตู้บริการออกมาล้างมืออีกต่างหาก โอ๊ตที่เห็นดังนั้นก็ผิวปากเล็กน้อย ส่วนทางด้านของหลงเปาจากที่บาดเจ็บสติจะไม่มีอยู่แล้ว มันที่โดนตบเข้าไปเต็มแรง ก็มึนไปชั่วขณะ กว่าจะตั้งตัวได้ ปิงปิงก็เดินกลับไปนั่งข้างโอ๊ตพร้อมกับล้างมือให้มันเจ็บใจเล็กอีกต่างหาก..“คุณจะรออะไรอยู่ล่ะครับ ทำไมยังไม่จับมันอีกล่ะ หรือพวกคุณจะต้องรอให้ผมตายก่อน.. เธอเองก็เหมือนกัน ไม่คิดจะช่วยกันบ้างหรือยังไง เอาแต่สั่นกลัวอยู่ได้..” หลงเปากล่าวโวยวาย และตอนนี้เขาพาลไปทั่วแล้ว และเขาก็หันไปด่ากล่าวกับหยกที่เป็นตัวต้นเรื่องอีกด้วย“แหม่! ไอ้เด็กเวร.. แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกันวะถึงได้กล้ามาสั่งฉันคนนี้ ทนฟังมานานแล้วนะเว้ยยย” กฤษณะกล่าวพร้อมกับเดินเข้ามาตบมันไปอีกหนึ่งครั้ง มันช่างหาญกล้าต่อว่าที่คุณชายใหญ่ขนาดนี้ นอกจากนี้มันยังคิดว่าเขาเป็นสุนัขรับใช้ของมันอีก“อ๊าก!.. แกทำอะไรของแกกันวะ พ่อของฉันเชิญแกให้มาจัดการกับมัน.. แกคิดเหรอว่าแกจะรอดไปได้อีกคน ถ้าฉันรอดไปได้ ฉันจะเช็กบิลพวกแกทีละตัวเลยคอยดู.. อุตส่าห์กล่าวอย่างสุภาพแล้วแท้ๆ กลับกลายเป็นพวกไอ้กุ๊ยขยะนั่นจนได้..” หลงเปากล่าว และก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่มีคนทนไม่ไหวกับคำพูดของมัน ปังงงงงง!.. “ขออภัยคุณชาย.. กระผมไม่อาจจะฟังมันดูถูกคุณชายได้อีกต่อไปแล้ว เมื่อมันกล้าที่จะดูคุณชายมันก็เหมือนกับการที่มันตบหน้าของพวกเราเหล่าข้ารับใช้กลางสี่แยกไฟแดง..” พงษ์ภัคดีหยิบปืนของตัวเองออกมา และเขาก็เหนี่ยวไกปืนอย่างไม่มีความลังเลใจแม้แต่น้อย อ๊ากกก!.. กระสุนที่พงษ์ภัคดีได้ยิงออกไปนั้นเข้าเฉี่ยวที่แขนของหลงเปาในทันที ส่งผลให้มันร้องด้วยความเจ็บปวด และไม่รู้ว่าจะกุมแผลที่ถูกยิงจุดไหนดี..“ฉันจะบอกกับแกให้เอาบุญ.. แม้แต่พ่อของแกเวลาพบเจอกับฉัน เขายังต้องคลานเข้ามาพบเลย แกก็แค่ลูกชายโง่ๆของมัน คิดจะมาสั่งฉันอย่างนั้นเหรอ อีกสักทีดีไหมเนี่ย..” กฤษณะกล่าวอย่างหัวร้อน ตอนนี้เขาฟิวส์ขาดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โอ๊ตที่เห็นอย่างนั้นก็รีบกล่าวห้ามทัพเอาไว้ก่อน เดี๋ยวมันก็จะตายเอาได้“พวกแกนี่มันเป็นอะไร ชอบทำในสิ่งที่ไม่ได้สั่งตลอด.. แต่ก็เอาเถอะ! มันไม่ตายก็เพียงพอแล้ว ส่วนแกก็เลิกโวยวายได้แล้ว จุดที่แกโดนมันไม่จุดสำคัญสักหน่อย แต่ถ้าปล่อยเอาไว้ เลือดก็อาจจะหมดตัวได้เหมือนกัน..” โอ๊ตกล่าว ก่อนจะลุกขึ้นยืน และตรงไปหยุดที่ตรงหน้าของมัน..“โทษทีนะ พอดีฉันค่อนข้างจะยุ่งเอามากเลยวันนี้ ก็เลยว่าจะขอตัวก่อน.. แล้วถ้าแกอยากจะเอาคืนก็มาได้ตลอด ฉันพร้อมจะต้อนรับแกเสมอ.. ส่วนพวกแก โดยเฉพาะแกนะกฤษณะ พวกแกยังมีปัญหาอะไรหรือเปล่าถ้าฉันจะเดินออกไปจากที่นี่..” โอ๊ตกล่าว“ไม่มีขอรับ..” ทั้งสองข้ารับใช้เอ่ยตอบ โอ๊ตที่เห็นอย่างนั้นก็หันไปทางหญิงสาวตัวต้นเรื่อง..“แล้วเธอล่ะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า.. หรือว่าต้องใช้กระสุนในการพูดคุยกันอีกที..” โอ๊ตกล่าวถาม“มะ..ไม่..มะ..มี...จะ..เจ้า.ค่ะ...ท่านชะ..ชาย” เธอกล่าวออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ โอ๊ตที่ได้ยินอย่างนั้นก็นึกสมเพชเธอเล็กน้อย อยู่ดีไม่ว่าดีก็เข้ามาหาเรื่อง สุดท้ายก็จบลงที่ตัวสั่นกลัว พร้อมกับปัสสาวะแตกตอนที่ตอบคำถามของเขาอย่างนี้“งั้นเหรอ.. ถ้าอย่างนั้นเราไปที่สาขาอื่นกันเถอะครับปิงปิง.. ดูเหมือนว่าสาขานี้พนักงานจะไม่ว่างกันเสียแล้ว..” โอ๊ตกล่าวพร้อมกับเตรียมจะเดินจากไปพร้อมกับปิงปิง แต่ก็ยังเหมือนจะมีคนที่ยังซ่าไม่หาย มันตะโกนลั่นถามอย่างสุดเสียง“แกชื่ออะไรวะ!.. ฉันจะออกตามล่าแกได้ถูกตัว แค้นในวันนี้ฉันจะจำเอาไว้ ฉันสาบานได้เลยว่าจะฆ่าแกด้วยมือของตัวฉันเอง ..” หลงเปากล่าวพร้อมกับผูกใจเจ็บ โอ๊ตที่ได้ยินอย่างนั้นก็หันกลับมายิ้มให้กับมัน..“ชื่อของฉันเหรอ ฉันชื่อ…..โอ๊ต......”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 96

คล้ายกับเรื่องระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน ที่คุณอ่าน

ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 96

คล้ายกับเรื่องระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้