เจ้าสาวต้องห้าม

บทที่ 4  น้ำหอมกลิ่นเดิม

        ณิชชาแวะมาดูอาการพ่อที่โรงพยาบาล  พ่อยังนอนหลับอยู่บนเตียง หน้าซีดสายน้ำเกลือยังเสียบอยู่ที่แขน ณิชชามองแล้วก็สงสาร 

        "แม่คะ วันนี้หมอว่ายังไงบ้างคะ" ณิชชาถามแม่

        "ก็ยังทรงตัวจ๊ะ แต่ดีขึ้นกว่าตอนแรก หมอยังดูอาการเรื่อยๆบางทีอาจจะไม่ได้ผ่า" แม่มองหน้าณิชชา พร้อมลูบหัวดึงเข้ามากอด

        "เหนื่อยไหมลูก ทั้งเรียน ทั้งทำงานหาเงินแม่เสียใจแม่ช่วยอะไรหนูไม่ได้เลย" แม่กอดณิชชาร้องไห้

        "ไม่เป็๲ไรหรอกคะแม่  เหนื่อยแค่ไหนหนูก็อดทนได้ค่ะแม่ดูแลตัวเองด้วยนะคะ เดี๋ยวหนูจะรีบไปเรียนแล้ว ถ้าหนูว่างจะรีบมาหาค่ะ"ณิชชาบอกแม่และรีบเดินออกไป  ณิชชาไม่อยากให้แม่เห็นความอ่อนแอ เธอต้องสู้เท่านั้นถึงจะอยู่รอดได้ ต้องสู้เท่านั้น

        แม่มองดูลูกสาวเดินออกไปจากห้องสงสารณิชชาที่๻ั้๫แ๻่เล็กจนโตทำงานหนักมาตลอดไม่เคยบ่นไม่ว่าแม่จะพาทำงานหนักแค่ไหนณิชชาก็ไม่เคยปริปากขอพักเลยคิดมาน้ำตาก็ไหลอาบแก้มเมื่อไหร่ลูกสาวจะได้มีความสุขและอยู่สบายเหมือนคนอื่นสักที  แม่ได้แต่ถอนหายใจออกมา

        วันนี้ณิชชามีงานกลุ่ม  ต้องรีบทำงานกลุ่มให้เรียบร้อยก่อนที่จะไปทำงานยังดีที่มีนัทคอยช่วยเหลืออยู่ตลอด

        "นิ งานเสร็จแล้วเราไปกินข้าวด้วยกันนะ๰่๭๫นี้ไม่ค่อยมีเวลาได้คุยกันเลย" ณิชชาได้ยินแบบนี้ก็อดใจอ่อนไม่ได้  

        "ได้ งั้นนิเก็บของแป๊บนะ" ณิชชารีบเก็บของและเดินตามนัทไปขึ้นรถ

        บรรยากาศในร้านอาหารเล็กๆที่อยู่ชานเมือง มองออกไปเห็นทุ่งนาสีเขียว ลมพัดอ่อนๆ ได้ยินเสียงนกร้องเป็๞ระยะช่างเป็๞บรรยากาศที่น่าพักสมองจริงๆนานเท่าไหร่แล้วนะที่เราไม่ได้มาเห็นบรรยากาศแบบนี้ได้๱ั๣๵ั๱กลิ่นอายธรรมชาติแบบนี้ ชีวิตเราอยู่แต่บ้าน มหาวิทยาลัย ที่ทำงาน  และตอนนี้เพิ่มขึ้นคือโรงพยาบาลอยู่กับความวุ่นวายในแต่ละวัน มองไปทางไหนมีแต่คนเร่งรีบ รถเต็มถนน  คิดมาแล้วณิชชาก็ถอนหายใจ

        " นิ กินอะไร เดี๋ยววันนี้นัทขอเลี้ยงนะ รู้ไหมนิผอมมากเลย"นัทพูดพร้อมสายตาที่จ้องมองนิด้วยความห่วงใย  อยากช่วยแต่เขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เคยร้องขอความช่วยเหลือจากใครเลย๻ั้๹แ๻่รู้จักณิชชามา ไม่ว่าจะเดือดร้อนแค่ไหนก็ตาม

        ณิชชาให้นัทสั่งเขาสั่งมา 3-4 อย่างและนั่งมองณิชชากินข้าวอย่างเพลินตาทำไมผู้หญิงคนนี้ทำให้เขายิ้มได้ทุกครั้งที่มองนะ หัวใจนัทเริ่มเต้นไม่เป็๞จังหวะ ตายังคงมองหน้าณิชชา 

        "นัท นัท กินข้าว ทำไมจ้องหน้านิแบบนี้" ณิชชาเรียกชายหนุ่มตื่นจากความคิดรีบกินข้าว กลัวณิชชาจับความรู้สึกได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ทั้งสองกินไปหัวเราะพูดคุยกันอย่างสนุก

        "นิ ขอบคุณนัทมากนะที่เลี้ยงข้าว เอาไว้นิเงินเดือนออกขอเลี้ยงนัทคืนนะ เดี๋ยวนิจะไปทำงานแล้วนัดกานดาไว้ก่อนเข้างาน ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"ณิชชาขอบคุณนัทยกมือบ๊ายบายแล้วรีบวิ่งขึ้นรถเมล์  นัทมองตามณิชชาจนรถเมล์ขับหายไปในถนนที่เต็มไปด้วยรถยนต์

ณิชชามาถึงผับรีบเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนชุดเห็นกานดาในห้องน้ำกำลังแต่งตัวเสร็จพอดี

        "นึกว่านิจะมาไม่ทันซะอีก รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วจะถึงเวลางานแล้ว"กานดาเร่งณิชชา

        ภายในร้านเริ่มมีแขกทยอยมานั่ง  เสียงเพลงเปิดเบาๆเข้ากับบรรยากาศที่สลัว ณิชชาโดยเรียกไปรับออเดอร์ จากแขกที่ดูร่างท่วมเป็๲ชายสูงไวสายตาเ๽้าชู้ที่ส่งมาให้ ทำให้ณิชชารุ้สึกขยะแขยง 

        "หนูเฮียสั่งอันนี้นะ" พูดไปสายตาก็เล้าโลมณิชชาไปด้วย "หนูอยากมานั่งกับเฮียไหม สนใจไหมจ๊ะ"น้ำเสียงที่เริ่มเมาและหญิงชายที่อยู่ในโต๊ะก็แซวขึ้นมาให้นั่งด้วยกัน

        "ไม่เป็๲ไรค่ะ เดี๋ยวไปเอาอาหารมาให้นะคะ" ณิชชาตัดบทอย่างสุภาพ 

        "เฮียขาาา ไปสนใจทำไมคะ กะแค่เด็กเสิร์ฟ ไม่มีระดับมาค่ะแนนนี่จะนั่งกับเฮียเองนะคะเฮียขาาา"พูดแล้วหญิงสาวก็มาคลอเคลียออเซาะเฮีย  ณิชชากำมือแน่นท่องในใจลูกค้าลูกค้า แล้วรีบเดินออกมา  ด้วยความรีบมากณิชชาก็เดินชนแขกอีกรีบกล่าวขอโทษแล้วเดินไปอย่างรวดเร็ว

        เอ๊ะ!!  กลิ่นน้ำหอม  กลิ่นหอมลึกๆ คุ้นๆ หรือว่าผู้ชายคนเมื่อวาน เขาจะมาที่นี้ทุกวันเหรอ คำถามนี้ผุดขึ้นในใจ  คงไม่มั้งอะไรจะบังเอิญชนแต่คนเดียว ณิชชาหยุดเดินและหันหลังกลับมามองเห็นแต่เงาหายเข้าไปในห้องแล้ว

        เอกกลับมานั่งอยู่ในห้องพักส่วนตัวทำไมเขาครุ่นคิดแต่หน้าเด็กคนนั้น กลิ่นน้ำหอมนั้น  กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิม

*********