CURSE GEAR ยุทธภัณฑ์ต้องสาป

“ตายได้สักทีไอ้ผึ้งกวนประสาทนี่”

นอสพูดไปพร้อมกับหายใจแรงไปด้วยเพราะใช้แรงไปเยอะ

“อย่างน้อยลงแรงไปก็ได้อะไรกลับมาล่ะนะรอบนี้”

นอสรีบตรวจดูอาวุธวิญญาณที่ได้มาใหม่จากแบทเทิลบีตัวนี้ นอสเรียกออกมามันคือลูกธนูยาวเท่าแขนของนอส ที่หัวของลูกธนูถูกย้อมเป็นสีเขียวเข้ม บ่งบอกว่ามันคือลูกธนูเคลือบพิษ เมื่อนอสเรียกมันออกมายูโทเปียก็แจ้งเตือนชื่อของอาวุธวิญญาณให้นอสรู้

“อาวุธวิญญาณประเภทลูกธนู Posion Arrow”

นอสพลิกไปพลิกมาอยู่สักพัก

“อืม~ เป็นของที่ดีอยู่นะเนี่ยและแถมเป็นระดับสีแดงด้วย ไม่ได้จับธนูมาตั้งนานแล้วด้วยตั้งแต่ที่แม่ให้ฝึกตอนเด็กๆ งั้นไว้หาคันธนูดีๆมาได้ค่อยมาลองใช้ดูดีกว่า”

นอสยืนอมยิ้มอยู่สักพักก่อนจะเก็บลูกธนูเข้าไปในจิตตัวเอง

“เอาล่ะรีบเก็บกวาดเจ้านี่แล้วตามไปสมทบกับคุณควานดีกว่า”

นอสหยิบดาบต้องสาปตัวที่ไม่สมบูรณ์ออกมาและพยายามผ่าเอาแกนเวทย์ออกมาจากส่วนหัวของแบทเทิลบี งัดแงะอยู่สักพักนอสก็เจอกับผลึกเวทย์ที่หัวแล้ว ผลึกสีเขียวมรกตเหมือนกับหยกแต่ขนาดของมันเล็กกว่าของกระทิงตัวนั้นนิดหน่อยแต่นอสก็ไม่ได้สนใจขนาดอยู่แล้ว เพียงแต่มันจะหนักแค่นั้นเอง นอสควักออกมาแล้วรีบยัดใส่แหวนมิติตัวเอง

เพราะนอสอยากจะรีบเก็บมันให้ไวๆเพราะกลัวว่าผลึกเปลี่ยนเป็นสภาวะมีมวลไปก่อน

“เอ๊ะ!! จะว่าไปเหมือนลืมอะไรไว้สักอย่างนะ……”

นอสหันหลังกลับไปดูด้านหลังตัวเองสภาพผืนป่าที่เละเทะต้นไม้ล้มกองกันระเนระนาดเต็มไปหมด และสุดขอบสายตาของนอสก็มีสิ่งที่ดูแวววับปักอยู่กับพื้น มันคือของที่นอสใช้มาโดยตลอด

“เอ้าฉันลืมไปเอาแหว่งกลับมานี่หว่า พ่อจะรีบไปหยิบเดี๋ยวนี้แหละแหว่งลูกพ่อ~”

นอสตกใจเพราะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองปาแหว่งออกไปเพื่อตัดปีกของแบทเทิลไป นอสจึงรีบวิ่งออกไปหาแหว่งที่อยู่อีกด้านหนึ่งของซากปรักหักพักที่เหลือจากการต่อสู้ของนอสในทันที

……….

ตัดกลับมาที่ด้านของควานตั้งแต่ที่นอสแยกออกไปสู้กับแบทเทิลบีได้สักพัก สภาพของควานตอนนี้ไม่ค่อยจะสู้ดีเท่าไหร่นักเพราะตอนนี้ควานโดนรุม 2-1 อยู่

ควานต้องต่อสู้กับชายชุดดำที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง และต้องระวังรอบๆไปด้วยเพราะนักธนูอีกคนจะลอบยิงควานในจุดที่ไม่ซ้ำเดิมอยู่เป็นพักๆ ทำให้ควานไม่มีโอกาสจะได้พักหายใจหายคอเลยสักนิด สมาธิของควานเพิ่มขึ้นสูงจนเกือบจะเหมือนกับตอนที่หนีคามิลเลี่ยนแล้ว

“เฮ้ยๆทำไมเงียบไปแล้วล่ะ เป็นใบ้ไปแล้วรึไงคุณชายควาน”

ชายชุดดำพูด 

ชายชุดดำพยายามจะพูดยียวนกวนประสาทควานให้ได้ แต่ก็ไม่ได้ผลกับควานตอนนี้เพราะเขาไม่มีเวลาไปสนใจคำพูดของคนอื่นเพราะถ้าวอกแวกแม้แต่นิดเดียว นั่นอาจจะหมายความว่าเขาจะตายแน่นอน

“ยื้อให้ได้นานที่สุดก่อนที่คุณนอสจะกลับมา”

ควานคิดในใจ

ควานพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำตรงหน้าขวานขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะหนักมากแต่ควานก็ใช้มันฟาดเหมือนกับว่ามันมีน้ำหนักเบาเหมือนดาบธรรมดา 

เหมือนทุกๆครั้งทันทีที่ขวานเข้ามาใกล้ตัวชายชุดดำก็จะเบี่ยงวิถีของขวานได้ทุกรอบ แม้ควานจะใช้ขวานได้ดีขึ้นแค่ไหนแต่ความเร็วมันก็ยังไม่พอที่จะโจมตีชายชุดดำได้

ชายชุดดำเบี่ยงวิถีขวานได้ก็ตวัดมีดสั้นกลับมาและฟันไปที่ควาน ควานตอบสนองได้อย่างทันท่วงทีแต่ก็ได้รับบาดแผลมานิดหน่อย แต่นี่ก็เต็มกลืนของควานแล้ว

ในจังหวะที่หลบการโจมตีของชายชุดดำได้แล้วในจังหวะถัดมาลูกธนูก็จะโผล่ออกมาในจุดๆหนึ่งของป่าเสมอ ควานใช้ความรู้สึกและการตอบสนองที่ถูกขัดเกลามาตลอดหลายวันที่ผ่านมา จึงช่วยทำให้ควานหลบลูกธนูของอีกคนไปได้

“ชิส์! หนังเหนียวจริงนะแก แต่ก็เอาเถอะทนมาได้หลายชั่วโมงแล้วนี่นะ ฉันนับถือใจเลย แต่เดี๋ยวมันก็ใกล้จะจบแล้วล่ะ”

ชายชุดดำพูดขึ้น

“แฮ่กๆ”

ควานไม่ได้ตอบอะไรมีเพียงเสียงหายใจของเขาเท่านั้นที่ได้ยินออกมาจากปากในตอนนี้

ตู้ม!~

ทุกคนหันไปดูยังทิศทางที่เกิดเสียงระเบิดขึ้น

“คุณนอสก็กำลังสู้อยู่สินะ เอาล่ะเราเองก็ต้องสู้เหมือนกัน”

หลังจากหันไปดูทางที่มีเสียงระเบิดดังขึ้นควานก็มีแรงใจมากขึ้น 

ควานกำขวานในมือตัวเองแน่น กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายของควานเริ่มจับตัวกันเป็นมัดๆ จากการใช้เวทย์เสริมพลังกาย ควานตัดสินใจรีบพุ่งเข้าหาชายชุดดำที่ตอนนี้ดูจะยังไม่สนควานอยู่

เป้ง!

เหมือนกับที่ผ่านมาชายชุดดำหันกลับมาหาควานและเปลี่ยนวิถีของขวานอีกครั้ง แต่รอบนี้ควานเรียนรู้มาแล้ว เมื่อขวานเปลี่ยนวิถีจนกระแทกกับพื้นควานใช้จังหวะนั้นเป็นหลักเพื่อเหวี่ยงตัวเองเข้าหาชายชุดดำและใช้เท้าที่เสริมพลังกายมาเตะเข้าที่ชายโครงของชายชุดดำเต็มๆ

“อั่ก”

ด้วยความประมาทที่มีต่อควานทำให้ชายชุดดำพลาดท่าและโดนควานเตะเข้าเต็มๆ เขาร้องครางออกมาที่ลำคออย่างชัดเจน

แต่มันก็ยังไม่มากพอที่จะล้มชายคนนี้ได้ เมื่อโดนเตะไปแล้วชายชุดดำก็ถอยห่างควานออกมาตั้งหลักแล้วเช็ดเลือดที่มุมปากของตัวเอง

“ให้มันได้อย่างงี้สิวะ พ่อคุณชายรูปหล่อ”

ชายชุดดำกำมีดแน่นอีกครั้งและพุ่งตรงเข้าใส่ควานแต่การเคลื่อนไหวของเขาดูแตกต่างไปจากเดิม ควานที่เห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าทางแปลกไปก็ไม่ได้คิดจะประมาทแม้แต่นิดเดียว

ชายชุดดำวิ่งซิกแซกไปมาและปามีดสั้นในมืดมาที่ควาน ควานที่หันว่าอีกฝ่ายโยนมีดมาก็ยกขวานขึ้นมาป้องกันได้ แต่เพราะยกขวานขึ้นมาป้องกันไว้ทำให้ทัศนวิสัยของตัวควานถูกปิดกั้น ชายชุดดำใช้ช่องโหว่ตรงนั้นและวิ่งมาที่ด้านหลังของควานในทันที

"สแลช!!"

ทันทีที่ชายชุดดำพูดดาบก็ถูกเคลือบไปด้วยพลังเวทย์และฟันมาที่ควานในแนวนอนราบขนานกับพื้น

ควานที่ตอบสนองแบบฉับพลันทันทีโดยไม่ได้คิด ควานทุ่มขวานลงที่พื้นและใช้ขวานเป็นแกนหลักเหมือนก่อนหน้านี้แล้วกระโดดเปลี่ยนมาอยู่อีกฝั่ง ทำให้วิชาดาบของอีกฝ่ายพลาดเป้าไปโดนกับด้ามจับยาวของขวานแทน

เป้ง!

มีดสั้นฟันโดนด้ามจับและกระเด้งออก ชายชุดดำกัดฟันแน่นเพราะแรงสะท้อนของการปะทะถูกส่งมาตามมือของตัวเองทำให้เขารู้สึกปวดไปทั่วทั้งแขน จังหวะนี้คือโอกาสของควาน ควานจับขวานเหวี่ยงออกไปแนวราบโดยหวังจะฟันให้อีกฝ่ายขาดครึ่งไปเลย

แต่มันก็ยังช้าเกินไป ชายชุดดำพยายามบังคับตัวเองให้ถอยออกมาจากรัศมีของขวานควานได้สำเร็จแต่ควานก็ได้ทิ้งบาดแผลเป็นรอยยาวแนวนอนไว้ที่ตรงหน้าอกของชายชุดดำสำเร็จเช่นกัน  

ควานโจมตีได้สำเร็จแล้ว แต่ก็ต้องเก็บความยินดีไว้ก่อนเพราะทันทีที่ควานฟันชายชุดดำได้ลูกธนูก็พุ่งมาใส่เขาทันที ควานที่ได้เรียนรู้วิธีใช้ขวานแบบใหม่ได้แล้วนั้น เขาไม่จำเป็นต้องกระโดดหลบอีกแล้ว ควานใช้ขวานเป็นแกนหลังและกระโดดหลบลูกธนูได้อย่างชำนาญ

“ฟู่ว~ เป็นอะไรไปไม่พูดแล้วหรอ เป็นใบ้รึไง”

ควานพูดย้อนศรกลับไปหาชายชุดดำ

เมื่อชายชุดดำได้ยินคำพูดยอกย้อนของควานเข้าก็ทำให้เขาโมโหจนหน้าเป็นสีแดง ความเดือดดาลทำให้ชายชุดดำขาดสติยั้งคิด เขาจับมีดสั้นและพุ่งเข้าใส่ควานแบบไม่คิดชีวิต

ควานที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ชะล่าใจแต่อย่างใด แต่เขากลับมีสมาธิมากขึ้นกว่าเดิม ชายชุดดำพุ่งมาที่ด้านหน้าของควาน ควานจับขวานสับลงที่พื้นอย่างรวดเร็ว ชายชุดดำเป็นว่าควานพลาดเป้าจึงยิ้มดีใจ แต่ควานหาเป็นงั้นไม่ เมื่อควานสับควานลงครั้งแรกแล้ว ควานก็กระตีลังกาไปด้านหน้าพร้อมกับจับขวานไปด้วย ขวานที่ถูกเหวี่ยงมาจากด้านหลังทำให้พลังโจมตีของมันสูงมากขึ้นทำให้ชายชุดทำที่คิดว่าควานพลาดไปแล้วต้องหน้าซีดกับสิ่งที่เห็น 

เมื่อเห็นแบบนั้นชายชุดดำก็จะใช้วิธีเบี่ยงวิถีของขวานอีกครั้งแต่มันไม่ทันแล้วเพราะควานโจมตีเขาแบบที่คิดไม่ถึงทำให้คิดไม่ทัน ชายชุดดำกระทำไปโดยสัญชาตญาณตัวเองเขาใช้มีดสั้นป้องกันขวานที่กำลังสับลงมาจากด้านบนทันที

เพร้ง!

เสียงมีดสั้นที่หักคามือของชายชุดดำ และขวานก็ฟันไปต่อทำให้ชายชุดดำได้แผลแนวเฉียงยาวที่ด้านหน้าของตนและด้วยแรงของขวานก็ส่งให้ชายชุดดำกระเด็นไปชนกับต้นไม้ใหญ่ที่ด้านหลังของตัวเอง

“แฮ่กๆ ตายหรือยังนะ”

ควานพูดกับตัวเองพร้อมกับเสียงหายใจหอบ

ยังไม่ทันที่ควานจะได้ดีใจชายชุดดำที่กระเด็นไปชุดกับตนไม้ก็ลุกขึ้นมา และก็ไอออกมาเป็นเลือด

“อั่ก!~ ฮึ! แค่นี้ทำฉันตายไม่ได้หรอก แต่เป็นแกตั้งหากที่จะตายแทน”

ชายชุดดำเช็ดเลือดที่ปากและยิ้มพร้อมกับชี้ไปที่ขวานของควาน

“หืม!?”

ควานมองไปที่ขวานตัวเองตามที่ชายชุดดำชี้ ตอนนี้สภาพขวานของควานนั้นมีรอยร้ายเต็มไปหมดแล้วเมื่อควานได้เห็นก็ตกใจและยกขึ้นมา แต่เมื่อยกขึ้นมาทันใดนั้น

ฟิ้ว~ เพร้ง!!

ลูกธนูลอยมาจากอีกฝั่งกระแทกเข้ากับขวานของควานจนทำให้ขวานของควานแตกละเอียดเป็นชิ้นๆทันที ควานที่เห็นก็หน้าซีดทันที เพราะนอกจากขวานแล้วขวานก็ไม่มีอาวุธอื่นติดตัวแล้ว

“บ้าเอ้ยมาได้เท่านี้หรอเนี่ยตัวเรา”

ควานเข่าทรุดลงทันทีเมื่อขวานของเขาแตกละเอียดกองอยู่ต่อหน้า

ฝั่งนักธนูเมื่อเห็นว่าควานนั่งเข่าทรุดยอมรับความพ่ายแพ้แล้วเขาก็เล็งธนูไปที่ควานต่อและยิงใส่ควานในทันที เมื่อธนูพุ่งมาใกล้จะถึงตัวของควานเต็มทีแล้วทันใดนั้นก็มีสิ่งของปริศนาพุ่งมาจากจุดหนึ่งของป่ามันตัดลูกธนูเป็นสองท่อนและปักลงตรงหน้าของควานทันที

……………………..