[นิยายแต่ง]ชุนราชันย์จอมเวทย์

ทันใดนั้นขณะที่พวกผู้หญิงกำลังหัวเราะเยาะเย้ยชุนก็ได้มีเสียงผู้ชายแทรกออกมา

"นั่นมัน ชุน เจ้าชายขยะหนิไม่ใช่ว่าโดนขับไล่ออกไปจากอาณาจักรแล้วหรอกหรอ.."  

"ฮ่าๆ จริงด้วยนายน้อย ข้าก็นึกว่ามันออกไปแล้วเสียอีก " 

"หรือว่าเจ้าราชานั้นยังมีความเมตตาอยู่งั้นหรอ ฮ่าๆน่าขันเสียจริง " เสียงที่กล่าวออกมาก็คือ  นาวาเบะ แห่งตระกูลชิริวที่เป็นพวกขุนนางชั้นสูงและลูกน้องของมัน นาวาเบะมีอายุ 15ปี ระดับอยู่ที่ ผู้ริเริ่มมานาขั้นที่8 ถือว่าเป็นอัจฉริยะของตระกูลเลยก็ได้ นาวาเบะที่รู้ว่าชุนไม่มีพลังเวทย์เขาก็คอยมารังแกชุนอยู่ตลอดเวลาในช่วง 1ปีที่ผ่านนี้ 

ชุนที่เห็นเช่นนั้นก็ได้กล่าวออกไป

"ใครกันแน่ที่ขยะ.." เมื่อชุนกล่าวออกไปพวกมันถึงกับเบิกดวงตากว้างและทำท่าทางไม่พอใจ

"เจ้าว่าเยี่ยงไรนะ เดี๋ยวนี้เจ้าหัดต่อปากต่อคำกับข้าแล้วงั้นหรือ " นาวาเบะกล่าว

"นายน้อยจัดการมันเลยดีไหมครับ " 


"ดี ดี ข้าก็อยากออกกำลังกายของตัวเองอยู่เหมือนกัน มาเล่นให้ลูกหมาตัวนี้ให้มันรู้ไปเลยว่าใครกันแน่ที่มันไม่ควรไปปากดีด้วย!!" 

ในตอนนี้เองชาวเมืองก็ได้มารุมดูกันเป็นจำนวนมากเสียงกระซิบก็ได้เริ่มดังขึ้นเลยๆ


"เห๊ะ นั่นมันเจ้าชายไม่ใช่หรอ" 


"ไหนๆ จริงด้วยแฮะ"

"ถ้าเกิดมีการสู้กันขึ้นมา มันจะดียังงั้นหรอได้ข่าวว่าเจ้าชายไม่มีพลังเวทย์เลยไม่ใช่หรอ แล้วยังงี้จะไปชนะได้อย่างไรเล่า" 


"คนที่จะต้องสู้ด้วยเป็นถึงอัจฉริยะแห่งตระกูลชิริวเชียวนะ มีหวังไม่รอดแน่งานนี้" 


ทันใดนั้นเองนาวาเบะก็ได้พุ่งเข้าพร้อมกับลูกน้องของมัน มือข้างขวาของมันเกิดวงแหวนเวทย์สีแดงขึ้นมันเป็นเวทย์ระเบิดถ้าผู้ใช้แตะโดนใครก็ตามมันจะระเบิดใส่ทันที ชุนที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่รอช้าในขณะที่มือของนาวาเบะกำลังถึงตัวชุนเขาก็ได้หลบอย่างว่องไวจนทำให้ผู้คนที่กำลังมุงดูอยู่และนาวาเบะที่โจมตีใส่ถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก


"เมื่อกี้มันอะไรกัน เป็นไปไม่ได้ใช่ไหม มันหลบการโจมตีของข้าได้ หรือว่ามันก็แค่โชคดีกันแน่  " 


ทันใดนั้นชุนก็ได้รีบกระโดดออกมาอย่างสง่าผ่าเผยและว่องไว "ฟึบ ฟึบ"

"อ่อนหัดเสียจริง คนอย่างเจ้าทำให้ข้าเอาจริงไม่ได้หรอก .."ชุนกล่าวด้วยสายตาเย็นชาและมองไปที่นาวาเบะจนทำให้นาวาเบะนั้นโกรธไม่น้อยเลย

"เจ้าว่าเยี่ยงไรนะ เจ้ามัน... พอกันทีข้าว่าจะเล่นๆกับเจ้าเฉยๆแต่เจ้ามันปากดีไม่เลิกเมื่อก่อนไม่เห็นจะเป็นเยี่ยงนี้เลย เอาแต่หนีและร้องไห้ หึ ในเมื่อเจ้าเป็นแบบนี้แล้ว ข้าก็จะโชว์อะไรให้เจ้าดูหน่อยก็แล้วกัน"  ทันใดนั้นนาวาเบะก็ได้ยกมือขึ้นมาจู่ๆก็เกิดวงแหวนเวทย์ขึ้นกับตัวเขาเองหลายๆวงมันมีสีม่วงทมิฬและทันใดนั้นเขาก็ได้กล่าวบางอย่างออกมา 


"จงออกมาสัตว์อสูรของข้า เรเฟล !! " เมื่อคำพูดจบลงก็เกิดวงแหวนเวทย์ขนาดใหญ่ขึ้นตรงหน้านาวาเบะแสงสีม่วงขนาดใหญ่ได้ส่องสว่างและเมื่อแสงได้จางหายไปก็เผยให้เห็นเสือสีขาวตัวใหญ่เขี้ยวที่ใหญ่คมดวงตาสีแดงฉาน 
เมื่อทุกคนที่ได้เห็นเช่นนั้นก็ได้ตกใจกันขึ้นมาบางคนก็ได้หนีไปอย่างรวดเร็วบางคนก็กลัวจนตัวสั่นแต่กลับชุนแล้วกลับไม่มีท่าทีอะไรเลยเขายังคงนิ่งเฉยอยู่เหมือนเดิม

"นี่คือ เรเฟลสัตว์อสูรของข้าเองอยู่ที่ระดับ สัตว์อสูรมานาขั้นที่9ก็ถือว่าแข็งแกร่งพอที่จะกลืนกินเจ้าได้ยังไงล่ะฮ่าๆ"


"ไปเลยเรเฟลจัดการคนที่อยู่ตรงหน้าเจ้าซะ"  ทันใดนั้นเองเรเฟลเสือขาวก็ได้กระโดดเข้าไปยังชุนอย่างรวดเร็วและโจมตีเข้าไปแต่ชุนก็ยังหลบได้ เสือขาวก็ได้โจมตีเข้าไปหลายรอบแต่ชุนก็หลบได้ทุกการโจมตี จนทำให้เสือขาวเกรี้ยวกราดไม่น้อย จู่ๆมันก็ได้เพิ่มแรงกดดันพลังเวทย์ของตัวมันเองให้สูงขึ้นและมันก็ได้พุ่งเข้าไปอีกครั้งแต่ทว่าคราวนี้ชุนก็ได้ชูมือไปข้างหน้าและแบออกมาจู่ๆเขาก็ได้ยิ้มออกมา


"หึ นี่น่ะหรอ สัตว์อสูรของเจ้า ถ้าไม่บอกว่าเป็นเสือขาวล่ะก็ ข้าก็คิดว่ามันคือหมาเฝ้าบ้านดีๆนี่เอง ฮ่าๆ "

ชุนพูดออกมาจนทำให้นาวาเบะโกรธเป็นอย่างมาก

"นี่แก!!"นาวาเบะกล่าวอย่างพิโรธ
' หึ งั้นข้าใช้ไอนั่นก่อนก็แล้วกันในเมื่อมานาของข้ายังน้อยอยู่ มีเพียงคาถานั่นที่ข้าใช้ได้ในตอนนี้เท่านั้นนอกจากมันแล้วก็ไม่สามารถใช้อย่างอื่นได้ แต่ว่าเอาเถอะ คาถานี้มันก็กินมานาพอสมควรอาจจะทำให้ข้าล้มลงไปเลยก็ได้..' 


ทันใดนั้นเองชุนที่ได้แบมืออยู่ก็ได้พึมพำอะไรแปลกๆจู่ๆก็เกิดวงแหวนเวทย์สีดำทมิฬดูน่าเกรงขามขนาดใหญ่พร้อมกับลวดลายที่สวยงดงามมันเพียงแค่มีวงแหวนเวทย์ออกมาแต่พอมองแล้วราวกับว่าไม่มีอันตรายใดๆแต่ทว่าเมื่อเสือขาวเรเฟล ที่ได้พุ่งเข้ามาถึงชุนมันก็ได้ไปพุ่งเข้าตรงวงแหวนเวทย์พอดี และในขณะนั้นเองที่ตัวของเสือขาวโดนวงแหวนเวทย์จู่ๆร่างของมันก็ได้คอยๆสลายกลายเป็นขี้เถ้าอย่างช้าๆ จนทำให้ผู้คนที่กำลังชมการต่อสู้และนาวาเบะนั้น ถึงกับเบิกดวงตากว้างด้วยความตกใจเพราะการที่เขาปราบสัตว์อสูรระดับมานาขั้นที่9ได้และเขาเองก็เป็นที่รู้จักรในนามเจ้าชายไร้ค่าซึ่งก็คือผู้ที่ไม่สามารถใช้เวทย์มนต์ได้เลย แต่เมื่อพวกเขาทั้งหมดได้เห็นเหตุการณ์ที่อยู่ต่อหน้าแล้วก็ไม่อยากจะเชื่อในเหตุการณ์ที่เขาเห็น ว่า ชุนมะ (ชุน) เจ้าชายที่พวกมันเคยดูถูกกลับแข็งแกร่งถึงเพียงนี้และยังสามารถใช้เวทย์มนต์ได้แล้ว พวกมันทั้งหมดยืนแข็งทื่อและอ้าปากค้างทันใดนั้นชุนก็ได้กล่าวออกมา


"หัวเราะไม่ออกเลยล่ะสิ นี่น่ะหรอผู้คนที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะ ช่างน่าขันเสียจริง คนที่เป็นดั่งเศษขยะไม่ใช่ข้าแต่เป็นเจ้า  ..เอาเป็นว่าข้าจะเรียกเจ้าเป็น ขยะแห่งอัจฉริยะ แทนก็แล้วกัน มันเหมาะแก่เจ้าดีนะ ว่าไหม นาวาเบะ หรือแค่เศษขยะเฉยๆดีล่ะ...." ชุนกล่าวด้วยสายตาที่เยือกเย็นราวกับเจ้าชายที่เย็นชาต่อทุกสรรพสิ่ง