ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 75  : หายนะกลางวิหาร : เมื่อตัวช่วยหายไป

"ในที่สุด... มันก็จะเป็นของข้า!"

หลี่มู่กู่ยืนอยู่หน้าแท่นบูชา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหลคลั่งไคล้ มือที่หยาบกร้านจากการจับค้อนตีเหล็กค่อยๆ เอื้อมออกไปหากระบี่สีแดงฉานที่ลอยคว้างอยู่

บรรยากาศในห้องโถงวิหารดูสงบนิ่งจนน่าประหลาดใจ... สงบจนเกินไป

"ศิษย์พี่หลี่ ระวังตัวด้วย" หลินชิงเสวี่ยเตือนเสียงเครียด นางยืนอยู่ห่างออกไปสามก้าว มือกระชับพู่กันหยกแน่น "ข้ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี... เสียงของกระบี่เล่มนี้มัน 'ก้าวร้าว' เกินกว่าที่บันทึกระบุไว้"

"ไม่ต้องห่วง ศิษย์น้องหลิน!" หลี่มู่กู่หัวเราะร่า "ตามตำราของหอศัสตรา ตราบใดที่มันยังอยู่บนแท่นบูชานี้ 'หินลับมีดศักดิ์สิทธิ์' ด้านล่างจะคอยกดข่มพลังมารของมันไว้ ทำให้เราสามารถทำพันธสัญญาเลือดได้โดยง่ายดาย!"

หลี่มู่กู่ไม่รอช้า เขาคว้าด้ามจับของ 'กระบี่เจ็ดสังหาร' ทันที

ทว่า... ความจริงนั้นโหดร้ายเสมอ

ทันทีที่มือของเขาสัมผัสโลหะเย็นเฉียบ... สิ่งที่เขาคาดหวังคือพลังที่ถูกกดทับให้เชื่อง แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นคลื่นสึนามิแห่งจิตสังหารที่ถาโถมเข้ามาโดยไร้สิ่งกีดขวาง!

ตูม!

คลื่นพลังสีแดงระเบิดออกจากตัวกระบี่ กระแทกร่างของหลี่มู่กู่จนปลิวไปกระแทกเสาหินด้านหลังดัง โครม! เลือดสดๆ กระอักออกจากปาก

"อั๊ก! ...บ้าน่า!" หลี่มู่กู่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าซีดเผือด "ทำไม? ทำไมแรงสะท้อนถึงรุนแรงขนาดนี้? หินศักดิ์สิทธิ์หายไปไหน?"

สายตาของเขามองไปที่ก้อนหินสีดำที่วางอยู่ใต้กระบี่... ก้อนหินที่อาเจียสลับไว้

"ศิษย์พี่!" หลินชิงเสวี่ยสะบัดพู่กัน สร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมากันคลื่นพลังกระบี่ที่บ้าคลั่ง นางเพ่งมองไปที่ก้อนหินนั้น แล้วใช้ 'โสตสวรรค์' ตรวจสอบ

กริ๊ก...

เสียงที่นางได้ยินจากก้อนหินนั้น... คือความว่างเปล่าไร้ซึ่งพลังวิเศษ มันเป็นเพียงเสียงทึบๆ ของหินธรรมดาที่หาได้ตามข้างทาง

"หินนั่น... ของปลอม!" หลินชิงเสวี่ยตะโกนบอก "มีคนสลับมันไปแล้วเจ้าค่ะ!"

"อะไรนะ!?" หลี่มู่กู่คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว "ใครหน้าไหนมันกล้ามาลูบคมข้า!"

แต่เขาไม่มีเวลามาโกรธแค้น เพราะตอนนี้ กระบี่เจ็ดสังหาร ที่ไร้พันธนาการกำลังอาละวาด มันไม่ได้ลอยนิ่งอีกต่อไป แต่พุ่งเข้าหาหลี่มู่กู่ด้วยความเร็วแสง หมายจะดื่มเลือดผู้บังอาจมาแตะต้องมัน

"บัดซบ!" หลี่มู่กู่กัดฟันกรอด เขากระชากค้อนปฐพีขนาดมหึมาขึ้นมาขวางหน้า "ศิษย์น้องหลิน! ช่วยข้าสะกดมันก่อน! ไม่อย่างนั้นเราตายคู่แน่!"

เปรี้ยง!

เสียงโลหะปะทะกันสนั่นหวั่นไหว เมื่อค้อนยักษ์ต้านรับคมกระบี่ที่บ้าคลั่ง การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดในห้องสมบัติที่กลายเป็นนรกจึงอุบัติขึ้น ท่ามกลางความโกลาหลและความสงสัยที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของหลินชิงเสวี่ย...

‘ใครกันที่สามารถผ่านม่านพลังเข้ามาสลับของได้โดยที่พวกเราไม่รู้ตัว? ...หรือจะเป็นเจ้าของเสียงแห่งความว่างเปล่านั่น?’

...

ตัดกลับมาที่ทางลับใต้ดิน

ตุบ!

ร่างของอาเจียร่วงลงมากระแทกกับกองวัสดุนุ่มนิ่มที่มีกลิ่นเหม็นเปรี้ยว

"อูย... ก้นข้า" อาเจียลูบสะโพกปอยๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วมองไปรอบๆ

ที่นี่คือ 'บ่อทิ้งศาสตรา' ห้องโถงใต้ดินขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยซากอาวุธที่หลอมเหลวผิดพลาด หรืออาวุธต้องสาปที่ถูกนำมาทิ้งทำลาย กลิ่นกรดและสนิมลอยคลุ้งจนแสบจมูก

"ที่นี่มันสวรรค์หรือนรกกันแน่..." อาเจียปิดจมูก "เหม็นชะมัด แต่..."

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นกองโลหะเหลวที่จับตัวเป็นก้อนสีรุ้งที่มุมห้อง

"กากแร่สวรรค์!" อาเจียตาลุกวาว "ถึงจะเป็นของเสียจากการหลอม แต่ถ้าเอาไปสกัดใหม่ ก็ได้วัตถุดิบเกรด B สบายๆ!"

ในขณะที่เขากำลังจะก้มลงเก็บของ...

ครืนนนนน!

แรงสั่นสะเทือนมหาศาลดังมาจากเพดานเหนือหัว ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาพร้อมกับเสียงระเบิดกัมปนาทที่ดังแว่วๆ มาจากวิหารด้านบน

"โอ๊ะโอ..." มู่เฉิน ส่งเสียงในหัว "ดูเหมือนเพื่อนๆ ของเจ้ากำลังสนุกกับ 'ของขวัญ' ที่เจ้าทิ้งไว้ให้นะ"

อาเจียสะดุ้งโหยง "ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ! ข้าก็แค่ยืมหินมารองตู้เตียงที่บ้านเฉยๆ... ไม่นึกว่าพอเอาออกแล้วกระบี่มันจะดุขนาดนั้น"

"รีบไปเถอะ" มู่เฉินเตือน "แรงระเบิดเมื่อครู่คงไปกระตุ้นกลไกป้องกันตัวเองของสุสาน อีกไม่นานที่นี่จะถล่ม... ถ้าเจ้าไม่อยากถูกฝังพร้อมกับขยะพวกนี้ ก็รีบหาทางออกซะ"

"รับทราบ!"

อาเจียเรียก 'เจ้าสัว' ออกมา "เจ้าสัว! ขุด! ขุดไปทางทิศตะวันออก ข้าสัมผัสได้ถึงลมบริสุทธิ์จากทางนั้น!"

เจ้าสัวคำรามเบาๆ แล้วใช้กรงเล็บหินที่แข็งแกร่งดุจเพชรขุดเจาะผนังถ้ำอย่างบ้าคลั่ง อาเจียวิ่งตามหลังไปติดๆ มือก็ไม่วายคว้าก้อนกากแร่สวรรค์ยัดใส่ถุงมิติไปด้วย

"รอข้าด้วย! ของดีๆ ทั้งนั้น จะทิ้งได้ไง!"

ในขณะที่อาเจียกำลังหนีเอาตัวรอดพร้อมสมบัติล้ำค่า... ที่ด้านบน หลี่มู่กู่และหลินชิงเสวี่ยกำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตการณ์ที่อาเจียเป็นคนก่อ และเหตุการณ์นี้เองที่จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้หลินชิงเสวี่ยเริ่ม 'ปะติดปะต่อ' เรื่องราวระหว่าง ศิษย์สายนอกจอมงก กับ จอมโจรล่องหน ผู้นี้เข้าด้วยกัน