ฉันมาอยู่ในร่างเมโลดี้ได้เดือนนึงแล้ว ฉันไมค่อยรู้เกี่ยวกับเนื้อหาในตอนที่ตัวละครอายุน้อยขนาดเพราะมันบรรยายแค่กว่านายเอกพบกับพระเอกก็ตอนเรนเดลอายุสิบสอง และพบกันอีกรอบตอนสิบเจ็ดและก็จะเป็เพื่อนกัน่นั้น
ฉันค่อนข้างว่างเลย แน่นอนว่าการเจอกับน้องชายทุกวันมันก็มีความสุข แต่นอกจากท่านดยุคจะจ้องครูสอนมารยาทให้ฉันกับการเรียนเล็กๆน้อยๆของเด็กผู้หญิงห้าขวบ มันก็ค่อนข้างง่ายเพราะถึงมาอยู่ในนิยายก็ไม่ได้ใช้ตัวอักษรต่างจากความเป็จริง ชีวิตของเมโลดี้ก็จะวนๆอยู่ที่ ตื่นมากินข้าวพร้อมกับท่านดยุคและเรนเดล กินเสร็จเรียนมารยาท แล้วก็เล่นกับเรนเดล ทานอาหารเที่ยง กินขนมยามบ่าย เรียนอีกนิดหน่อยกินข้าวเย็น อ่านหนังสือกันกับเรนแล้วเข้านอน วนไปเป็เวลาเดือนนึงแล้ว
"เบื่ออะ"
ฉันพูดออกมาระหว่างมานั่งเล่นที่ห้องทำงานของดยุค
"เด็กน้อย เ้าอยากได้อะไร"
เขาละมือออกจากกองเอกสารตรงหน้าและเท้าคางมือมาที่ฉัน
"ท่านพ่อ ข้าอยากออกไปข้างนอกบ้าง"
ฉันเบื่ออะพาออกไปเที่ยวหน่อยสิ แม้อยากจะพูดแบบนี้แต่ท่านดยุคก็มีงานเอกสารมากมายไม่มีเวลาว่างซักเท่าไหร่
"ไปเดินเล่นในสวนกับน้องชายลูกสิ"
ตอนนี้เรนเดลหมกตัวอยู่ในห้องสมุดและคงไม่ออกมาจนกว่าจะเย็น เพราะเขามักอยู่ในนั้นเสมอบางที่ฉันเลยออกมานั่งๆนอนๆอยู่ในห้องทำงานท่านดยุค
"แต่ว่า เมโลดี้อยากไปเที่ยวข้างนอกบ้าน มากกว่านี่ค่ะ"
ฉันพูดแทนตัวเองเป็บุคคลที่สามเพื่อความน่ารักเพื่อเค้าจะใจอ่อนพาฉันไปข้างนอก
"ลูกสาวข้า พ่อคนนี้ก็อยากพาออกไปเที่ยวอยู่หรอกแต่คงทำไม่ได้ เอาเป็ว่าให้ เซย์พาออกไปเดินในเมืองไหม"
เซย์คืออัสวินคนสนิทของท่านดยุคเขามักจะอยู่ข้างๆท่านพ่อเสมอ
"! ได้หรอคะ"
"แน่นอน มาใกล้ๆสิเด็กน้อย"
ท่านดยุคเรียกฉันไปใกล้แล้วหยิบถุงบางอย่างออกมาให้ฉัน
"!!!"
ในนั้นเต็มไปด้วยเหรียญทองมากมาย
"เอาไปซื้อ ขนมนะเมโลดี้"
จังหวะนี้คือ ท่านพ่อสายเปย์มาก เงินขนาดนี้ฉันเอาไปขนมเหมาทั้งเมืองยังเหลือเลยมั้ง
"มันมากไปแล้วท่านพ่อ"
"ในเวลาแบบนี้เ้าต้องขอบคุณและรับเอาไว้ก็พอ เด็กน้อย"
"...ขอบคุณค่ะท่านพ่อ"
ฉันเข้าไปกอดท่านดยุคแต่เค้าอยู่สูงเกินไปสำหรับเด็กห้าขวบเลยเหมือนไปเกาะขาเขามากกว่า
ท่านดยุคอุ้มฉันไปนั่งที่ตักและกอดฉันเอาไว้หลวมๆ
"ช่างเป็เด็กที่เรียนรู้เร็วเหลือเกินนะ เด็กน้อยเ้าอย่าซนตอนที่อยู่ข้างนอกล่ะ"
แล้วเขาก็วางฉันลงจากตัก
"ค่ะ งั้นไปก่อนนะท่านพ่อ"
ฉันวิ่งออกไปอย่างมีความสุขและไม่ลืมโบกมือลาท่านดยุค
"ตามไปดูแล เมโลดี้ด้วยเซย์"
"ครับ ท่านดยุค"
"คุณหนู อยากไปเที่ยวตรงไหนก่อนดีครับ"
เซย์ถามฉันในขณะที่เราอยู่บนรถม้า
"อยากไปกินขนม แล้วก็เดินเล่นให้ทั่วเลย"
"ร่าเริง จริงๆนะครับคุณหนู"
"แน่นอนสิ ก็พึ่งได้ออกมาข้างนอกั้แ่มาอยู่กับท่านพ่อเลย!"
"ครับ ยังไงก็อยู่ใกล้ๆผมไว้นะคุณหนูในเมืองคนเยอะเดี๋ยวจะหลงกัน"
"ค่า"
เซย์ เป็คนที่ทำให้รู้สึกว่าเหมือนโกลเดินริทรีฟเวอร์ตัวใหญ่ที่จงรักภักดีต่อเ้านายเลย น่ารักดี
เรามาถึงในเมืองฉันกับเซย์ก็เดินไปซื้อนู้นซื้อนี่มากิน แล้วก็เดินเที่ยวรอบๆเมือง ที่นี่สวยมากๆไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เต็มไปด้วยผู้คนในขณะที่เดินมาเรื่อยๆฉันก็สังเกตเห็นลานนำ้พุขนาดใหญ่เลยว่าจะไปดูใกล้ๆ แต่ว่าลืมบอกเซย์แล้วไปเรื่อยๆ สุดท้ายก็กลายเป็เด็กหลงจนได้
"เอ๋ เซย์หายไปไหนอะ"
แย่แล้วเดินเพลินไปหน่อยทำไงดี แม้จะกังวลนิดหน่อยที่หลงทางแต่หางตาของฉันก็เหลือบไปเจอกับร้านสายไหมสีสันสดใส
"น่ากินจัง"
ฉันรู้สึกว่าั้แ่มาอยู่ในร่างเมโลดี้ไม่ใช่เพียงแค่ร่างกายที่เด็กแต่นิสัยของฉันก็เหมือนเด็กจริงๆไปแล้ว เพราะรู้สึกตัวอีกทีก็มาหยุดที่หน้าคนขายซะแล้ว
"สายไหมไม้นึงค่ะ"
"คุณหนูน่ารักจัง ลุงแถมให้ไม้นึงละกัน"
"ขอบคุณค่ะ"
ฉันเดินไปกินไปเผื่อจะไปเจอเซย์ แต่ว่าอยู่ๆก็มีคนมาวิ่งชนฉันจนสายไหมในมือหลุดตกพื้น
"สายไหมข้า!"
"เ้าจะขวางทางทำไมยัยเด็กเตี้ย"
คนตรงหน้าฉันสวมผ้าคลุมสีดำ ส่วนสูงของเขาก็สูงมากกว่าฉันนิดหน่อยเสียงเหมือนเด็กผู้ชาย ก็ไม่รู้ว่าเป็ใครหรอกนะเเต่มาชนคนอื่นแล้วมาโทษกันแบบนี้มันแย่ที่สุดเลย
"หา เ้าชนคนอื่นก่อนยังจะมาข้าอีกหรอ เ้าก็เตี้ยเหมือนกันนั้นแหละ!"
"หา เ้าพูดพูดกับข้าว่าอะไรนะยัยเตี้ย รู้รึเปล่าว่าข้าเป็ใคร"
"ใครสนล่ะ ขอโทษข้าเดี๋ยวนี้นะ เ้าทำสายไหมข้าตกพื้นเห็นรึเปล่าแล้วก็หยุดว่าข้าว่าเตี้ยเพราะเ้าก็ไม่ได้สูงกว่าข้าเท่าไหร่เลย"
"เด็กเตี้ยอย่างเ้าแทนที่จะกินขนมไปซื้อนมมาดื่มดีกว่านะ"
นายเด็กเตี้ย ตรงหน้าก็หัวเราะใส่ฉันงั้นหรอ เ้าก็ไม่รู้เหมือนกันนั้นเเหละว่าฉันคือ เมโลดี้ แม็คโนเลีย นางร้ายของนิยายเชียวนะ ลูกบ้าฉันเยอะอย่ามาดูถูกกันนะ!
"กัดแม่ม" ฉันพึมพำ
"หืม เ้าพูดว่าอะไรอะไรนะ"
"ง่ำ!"
ฉันกัดแขนเ้าคนอวดดีตรงหน้า
"เฮ้ย!!! เจ็บนะ!ยัยเด็กบ้าปล่อยข้านะ!"
เขาดิ้นไปมา ส่วนฉันก็ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ (หมายเหตุ : สติหลุดไปแล้วทั้งคู่)
พวกเราเสียงดังกันจนคนรอบข้างเริ่มจะถอยห่างกันหมด และกลายเป็จุดสนใจ
"คุณหนูเมโลดี้!"
ดูเหมือนเซย์จะเจอฉันแล้วสินะ
"องค์ชาย!"
จากนั้นก็มีคนที่เหมือนอัศวินเรียกคนที่ฉันกัดอยู่
"!!!"
ไอ้บ้านี่เป็องค์ชาย? ฉันใจนเลิกกัดแขนคนตรงหน้าไป
"คุณหนูอย่าหายไปไหนอีกนะครับ"
เซย์ เข้ามาอุ้มฉันไว้ แต่ฉันยังใอยู่
"องค์ชาย?"
ฉันหันขวับไปมองคนตัวเล็กสวมผ้าคลุม
"ใช่! ยัยเตี้ย! ข้าชื่อลูเซียน เอ็มมานูเอล องค์ชายลำดับสาม"
ไอ้หมอเนี่ยคือพระเอก! บ้าไปแล้ว!เ้าคนนิสัยไม่ดีเนี่ยนะ เป็ไปไม่ได้พระเอกของฉันเค้าเป็สุภาพบุรุษ ไม่เรียกเด็กผู้หญิงว่ายัยเตี้ยหรอก หมอเนี่ยต้องเป็ตัวปลอมเเน่ๆ
"อย่ามาโกหกข้า เ้าเนี่ยนะองค์ชายลำดับสาม ข้าไม่เชื่อ"
"งั้นก็ดูให้เต็มตา!"
เค้าเอาเสื้อที่คลุมหัวออกเผยให้เห็นเส้นผมสีเงินที่เป็สัญลักษณ์ของราชวงศ์เผยให้เห็น
บ้าจริง ถึงคนตรงหน้าอาจเป็พระเอก แต่เื่ที่ฉันไปกัดคนในราชวงศ์ก็เป็เื่จริง แย่แน่เลยท่านดยุคฉันขอโทษ
"ขอโทษค่ะ"
ฉันพูดเบาๆ ฉันไม่อยากให้ท่านดยุคมีปัญหา
"เหอะ! พูดอะไรไม่เห็นได้ยินเลย"
"ขอโทษ ได้ยินรึยังคะ"
"ไม่ได้ยินเลย~"
"ฉันขอโทษค่ะ!"
"ก็ได้ ฉันยกโทษให้ก็ได้ เห็นว่าเธอเป็เด็กหรอกนะ"
ตอนนี้ฉันเกลียดพระเอกสุดๆ ไปเลยเอาความประทับในของฉันตอนฉันยังไม่ตายนมานะเ้าบ้านี้ นายก็เด็กเหมือนกันนั้นแหละ
"เซย์ วางฉันลงที"
"ครับ"
"กลับกันเถอะ เซย์"
ไม่มีอารมณ์เดินเล่นแล้วเนี่ย
"เดี๋ยวก่อน เ้าชื่ออะไร"
ไม่อยากบอกชื่อตัวเองให้นายรู้เลยให้ตายสิ แต่ไม่บอกก็ทำไม่ได้
"เมโลดี้ แม็คโนแลียเพคะ"
"แม็คโนเลีย ตระกูลดยุคแม็คโนเลียงั้นหรอ"
เขาพึมพำอยู่คนเดียวเบาๆ
"..."
"ไว้เจอกันนะยัยคุณหนูเตี้ย"
ได้โปรดอย่ามาเจอกันอีกเลยเ้าพระเอกปากเสีย แล้วฉันก็สูงตามมาตรฐานเด็กห้าขวบย่ะ อยากจะกัดให้แขนหลุดเสียจริงให้ตายสิ
ฉันมองเขาเดินจากไปจนพ้นระยะการได้ยิน
"อย่าได้เจอกันอีกเลย"
"คุณหนู"
เซย์จับมือฉันแล้วพากลับบ้าน
-ตัดคฤหาสน์ ดยุค
"เด็กน้อย ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ"
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"
"ไปเที่ยวกับเซย์ไม่สนุกหรอ"
"ก็ไม่หรอกค่ะ คราวหลังไปกับท่านพ่อกันเรนได้ไหมคะ"
''ได้สิเด็กน้อย ไว้ข้าจะหาเวลาว่างให้เ้านะ''
''พี่เมลไปข้างนอกไม่ชวนผมเลย''
"ไว้เราไปด้วยกันคราวหน้าละกันเนอะ''
"สัญญาแล้วนะครับ"
"อื้ม"
_____________________________________________________
เ้าชายลำดับสาม อายุห่างจากน้องเมโลดี้สามปีนะคะ
ลูเซียน เอ็มมานูเอล คนที่เปิดตัวก็โดนน้องเกลียดซะแล้ว
128
