" คอยดูเถอะ สัญญา ที่ฉันได้ทำเอาไว้กับพ่อของเธอ นับตั้งเเต่นี้ไปจนตลอดอายุสัญญาที่เหลืออีกหนึ่งปีเต็ม ฉันจะใช้ร่างกายของเธอมาเป็ที่ระบายความใคร่ชดใช้สิ่งที่ฉันเคยได้รับเอาไว้ให้คุ้มเลย ให้สาสมกับความน่าอับอายที่ฉันเคยได้รับ ฉันจะไม่มีวันเห็นใจเธอหรือให้เกียรติเธออีกต่อไป ฉันจะทำให้เธอรู้สึกเรากับว่าตัวเองนั้นเป็โสเภณีก็ไม่ปาน!"
เสียงก่นด่าที่รอยแว่วมาตามลมนั้นทำให้ญารินดาเริ่มรู้สึกตัว ก่อนที่จะขยับร่างกายที่นอนแน่นิ่งอยู่เมื่อคู่นั้นนิดหน่อยพร้อมกับดวงตากลมโตที่ลืมตื่นขึ้นมาทั้งที่ตัวของหล่อนเองนั้นยังคงรู้สึกง่วงงุนจากฤทธิ์ของยาสลบที่ยังคงไม่จางหายไป
' มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย? ต้องเป็ตอนนั้นแน่ๆ ตอนที่หล่อนไปหลบแอบพักอยู่ที่โรงแรมม่านรูดแล้วมีคนมาส่งอาหารซึ่งหล่อนเองก็สั่งเอาไว้จริงๆ แต่พอเปิดประตูให้หล่อนก็หมดสติไปในทันที จำอะไรไม่ได้อีกเลย ต้องเป็ชายคนนั้นแน่ๆ เขาคงเป็คนวางยาหรือทำอะไรสักอย่างกับหล่อนตอนที่หล่อนรับถาดอาหารมาแล้วกำลังจะหันหลังไปหยิบเงินมาจ่ายเขาก่อนที่ภาพในความทรงจำของหล่อนนั้นจะมืดไป'
อะไรกันเนี่ย หล่อนอุตส่าห์หนีออกมาไกลจนคิดว่าจะไม่มีใครตามตัวหล่อนได้แล้วแท้ๆแถมยังเลือกที่พักซึ่งเป็สถานที่ที่มีคนอยู่เยอะทั้งพนักงานดูแลม่านรูด ทั้งลูกค้าต่างๆ แต่กลับยังมีคนที่สามารถเข้ามาวางยาและลักพาตัวหล่อนออกมาได้ง่ายๆแบบนี้ช่างเป็โรงเเรมที่หล่ะหลวมด้านความปลอดภัยเสียจริงๆ
ญารินดาค่อยๆกวาดสายตามองไปยังรอบๆตัวอย่างหวาดหวั่นและมึนงง ความกลัวเริ่มเข้ามาเกาะกุมทั่วหัวใจของหล่อนอย่างไม่อาจจะหยุดยั้งได้ และยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้นเมื่อพบว่าตนเองนั้นกำลังอยู่ในสถานที่ซึ่งไม่คุ้นตา เมื่อเห็นสภาพรอบกายอย่างชัดเจนก็พบว่าหล่อนนั้นกำลังอยู่ในบ้านไม้ ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าเป็กระต๊อบน่าจะดูเหมาะสมมากเสียกว่า เพราะมันเป็เพียงสิ่งปลูกสร้างที่ทำมาด้วยไม้ไผ่ทั้งดุ้น ดูแล้วก็น่าจะแข็งแรงดีอยู่หรอกนะ แต่ก็ััได้เลยว่าไม่ได้ปลูกขึ้นมาอย่างพิถีพิถันอะไรเลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนกับว่าน่าจะเป็เพียงที่พักชั่วคราวมากกว่าที่จะใช้เป็ที่อยู่อาศัยจริงๆได้ด้วยซ้ำ หากว่าในเวลานี้นั้นหล่อนกำลังอยู่ใน่เวลาพักผ่อนหรือไปเที่ยวตากอากาศที่ไหนสักแห่งอยู่ละก็ หล่อนคงจะรู้สึกว่าที่นี่มันดูชิคๆคูลๆไม่เลวเลย แต่ทว่าในความเป็จริงแล้วนั้นมันไม่ได้เป็ไปตามในแบบอย่างที่หล่อนคิดเอาไว้น่ะสิ เพราะว่าหล่อนนั้นกำลังถูกลักพาตัวมาที่ไหนสักแห่งที่หล่อนไม่รู้จักอยู่นั่นเอง
ความหวาดกลัวที่กำลังกลืนกินหัวใจของเด็กสาวนั้นดูเหมือนจะเพิ่มพูนมากขึ้นเป็ทวีคูณจนหัวใจดวงน้อยของหล่อนนั้นเต้นแรงโลดเหมือนคนที่กำลังจะหัวใจวายตายเมื่อสายตาที่กำลังกวาดมองไปรอบๆห้อง นั้นดันไปปะทะเข้ากับร่างสูงสุดคุ้นหูคุ้นตาที่ทำให้เืภายในกายของหล่อนนั้นเย็นเฉียบราวกับคนตาย และเมื่อร่างนั้นขยับตัวแม้เพียงเล็กน้อยหัวใจของเธอก็เหมือนกับว่าจะตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มในทันทีเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนเองได้กระทำเอาไว้กับเขาก่อนหน้านี้
หล่อนสั่นสะท้านทั่วไปทั้งร่างกายอ้าปากพะงาบๆพูดอะไรไม่ออกเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาเข้ากับแววตาดุวาวโรจน์ของอีกฝ่ายถึงแม้ว่าเขาจะยังยืนห่างจากหล่อนอยู่พอสมควรก็ตาม
ใบหน้าอันหล่อเหลานั้นปราศจากรอยยิ้มโดยสิ้นเชิง คล้ายกับว่าสิ่งนั้นไม่เคยได้เกิดขึ้นมานานเป็พันปีบนใบหน้าคมสันแบบชายยุโรปนั้น ริมฝีปากหยักสวยได้รูปอย่างผู้ชายของเขารวมถึงแสงวาวโรจน์ที่ปรากฏเด่นชัดในแววตาคู่นั้นบ่งบอกให้รับรู้ได้ถึงความรู้สึกเครียดแค้นและชิงชังในหัวใจของเขาที่มีต่อหล่อนอย่างแรงกล้าโดยไม่ต้องสงสัย เขาประกาศตัวเป็ศัตรูกับหล่อนอย่างชัดเจนด้วยท่าทางราวกับเสือที่พบเหยื่อก่อนที่แววตาดุร้ายนั้นจะแปรเปลี่ยน แสงวับแห่งเพลิงโทสะให้กลายเป็น้ำแข็งขั้วโลกด้วยความเ็าที่เเผ่ซ่านออกมาภายในในชั่วพริบตา จนความเย็นเยือกจากสายตาคู่นั้นพุ่งมายังหล่อน ฉับพลันหัวใจดวงน้อยของเด็กสาวก็รู้สึกอ่อนยวบลงในทันทีก่อนจะเปลี่ยนเป็ชาหนึบอย่างไร้สาเหตุและขยับตัวถอยหนีห่างจากชายตรงหน้าอย่างอัตโนมัติเมื่อััได้ถึงอันตราย
5K
