หนึ่งรัตติกาล

" ไอ้หนู อย่าท้าทายข้า " ชายชราเอ่ยออกมา

" พวกเจ้ามิรู้ดอกว่า กำลังเล่นอยู่กับอะไร " ชายชราเอ่ยออกมา สองตาของชายชรากวาดมองยังชายหนุ่ม 

" ไอ้แก่ หากอยากได้ ใยมิลงมือ " หานลี่ร้องออกไป 

" กลัวรึเช่นใด " หานลี่ร้องท้าทาย 

" หากกลัวก็กลับไปเสีย อย่าได้ขวางทางพวกข้า " หานลี่ร้องตะโกนออก

" กรอด " ชายชราให้เป็นเป็นโทสะอย่างมาก เพราะเขามิเคยถูกอนุชนลบหลู่เช่นนี้สักครา 

" เช่นนั้นแล้ว คงต้องให้ผู้อาวุโสสูงสุดไปขอขมาตระกูลเถียนด้วยตนเอง " ชายชราเอ่ยออกมา

" ฆ่าอย่าให้เหลือ " ชายชราร้องออกสุดเสียง 

" เปรี้ยงง " ฝ่ามือหนึ่งพุ่งทะยานเข้าหาร่างของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว

หานลี่มองจ้องยังชายผู้นั้น " หลอมรวมฟ้าดินระดับสาม " ชายหนุ่มพึมพำ

ชายหนุ่มเหยียดร่างถอยพลางเรียกกระบี่ไม้สีดำออกมา " เปรี้ยงง " ชายหนุ่มตวัดกระบี่ไม้ออกสุดแรง

" ครืนน " สายอัสนีพุ่งทะยานเข้าหาฝ่ามือของชายผู้นั้นอย่างรวดเร็ว 

" ตูมม " แรงระเบิดส่งสองร่างเหยียดถอยไปหลายก้าว

" อะไรกัน " ชายผู้นั้นพลันแตกตื่น มองจ้องยังกระบี่ไม้มิวางตา 

" เปรี้ยงง " สายอัสนีพุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็ว มวลอากาศถูกบดอัดแยกออกเป็นสอง

" เปรี้ยงง " หนึ่งฝ่ามือพุ่งทะยานออกสุดแรง 

" ตูมมม " แรงระเบิดส่งสองร่างเหยียดถอยไปอีกครา 

" ฮ่ะ " หานลี่ร้องออกมา พลางยกยิ้ม 

" สู้ได้ " เขาพึมพำ 

" อั้ก " ร่างของเถียนจ้านเหยียดถอยไปหลายก้าว เมื่อถูกฝ่ามือของชายชราฟาดเข้ากลางอก 

" มิได้การ " หานลี่พึมพำ พลางเรียกพู่กันใหญ่ที่ตนแกะสลักไว้โยนไปให้กับเถียนจ้าน

" หมับ " เถียนจ้านให้งุนงนสงสัยเป็นอย่างยิ่งเมื่อเห็นพู่กันใหญ่

เถียนจ้านมองยังพู่กันใหญ่ ความยาวราวหนึ่งฉื่อ ขนพู่กันคือขนของหมีขาว ทั้งตัวด้ามพู่กันยังปรากฎลวดลายแกะลักอันอ่อนช้อยวิจิตร

" วิ้ง " พลันพู่กันใหญ่เปล่งแสงขาวสว่างไสว 

" นี่มัน " เถียนจ้านพึมพำ 

" ส่งมันมาให้ข้า " ชายชราร้องออก 

" หากอยากได้มีเพียงใช้กำลังแย่งชิง " เถียนจ้านร้องออกมา 

" ครึดคราด " เถียนจ้านวาดอักษรกลางอากาศ 

" วิ้ง " พลันอักษรคำว่ากระบี่ปรากฎขึ้น ก่อนจะกลายเป็นกระบี่สีขาวพุ่งทะยานเข้าหาชายชรา 

" แม่เจ้า " หานลี่ร้องออกมาในทันใด 

เขามิเคยคาดคิดเลยว่าพู่กันที่เขาแกะสลักจะสามารถทำได้เช่นนี้ ทั้งสิ่งที่ปรากฎยังทรงพลังเป็นอย่างยิ่ง 

" ฉึก " กระบี่สีขาวพุ่งทะยานทะลวงร่างของชายชราทะลุออกหลัง 

" อ่อค " ชายชรากระอักโลหิตออกมากองโต สองตาฝ้าฟางพลันมองจ้องยังเถียนจ้านอย่างเหี้ยมโหด

" อ้ากก " สมุนของชายชุดดำร้องออกสุดเสียงเมื่อถูกวานรเหมันต์ฟาดฝ่ามือเข้าใส่ 

" อั้ก " ชายวัยกลางคนสี่คนที่รุมวานรเหมันต์กลิ้งเกลือกไปมาบนหิมะ

" ส่วนเจ้า " หานลี่เอ่ยออกมา 

" ครืนน " ปราณพลังทั่วร่างระเบิดออกสุดหล้า 

" เปรี้ยงง " สุรเสียงกู่ร้องก้องดัง เสียงกึกก้องกัมปนาทสนั่นเขา

" ครืนนน " สายอัสนีเส้นใหญ่หยาบหนาพุ่งทะยานเข้าหาชายผู้นั้นอย่างรวดเร็ว

ชายผู้นั้นเหยียดร่างถอย พลางเรียกดาบออกมา " เปรี้ยงง " ชายผู้นั้นฟาดดาบออกสุดแรง

" ครืนนน " สองแรงกดดันหน่วงหนักพุ่งทะยานเข้า

" ตูมมม " แรงระเบิดส่งสองร่างเหยียดถอย 

" อั้ก " หานลี่กระอักโลหิตออกมา 

" หนี " ชายชราร้องออกสุดเสียงพลางลากสังขารของตนทะยานร่างหนีอย่างรวดเร็ว 

" ยังดีที่มิมีผู้ใดตกตาย " เถียนจ้านเอ่ยออกมา

" ไปเร็วเข้า " ชายแก่เอ่ยออกมา 

" เฮาะ เฮาะ " วานรเหมันต์ใช้นิ้วของมันเช็ดโลหิตที่ปากของชายหนุ่ม 

" ข้ามิเป็นไร " หานลี่เอ่ยออกมา 

วานรเหมันต์ยกร่างของหานลี่วางไว้บนไหล่ของมัน แลห้อตะบึงข้ามเขาไปอย่างรวดเร็ว 

" สหายข้า พู่กันนี่คือสิ่งใดรึ " เถียนจ้านเอ่ยถาม 

เขาสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่า เบื้องหลังของสหายผู้นี้ต้องมีความเป็นมามิธรรดา ทั้งยังอาจเกี่ยวข้องกับตระกูลเก่าแก่ของเมืองหลวงเทียนตี้ หรืออาจจะลึกลับกว่านั้น 

" ข้าเก็บได้ " หานลี่ร้องออกไป

เขาจำต้องโกหกออกไป หากให้ผู้ใดรู้ว่าร่างกายของเขาเป็นเสมือนสิ่งวิเศษที่สามารสรรสร้างสมบัติล้ำค่าได้ นั่นจะนำพาเรื่องราวที่น่าปวดหัวมาให้เป็นแน่ 

" อืม " เถียนจ้านพยักหน้าช้าๆ 

นั่นคือสิ่งที่เถียนจ้านทำเพื่อแสดงให้สหายเห็นว่าเชื่อในคำพูด แต่ในใจของเขาร้อนรนเป็นอย่างยิ่ง 

ราวสามวันกว่าที่ทุกคนจะข้ามเขามาถึงเขาลูกแรกของเขตหุบเขาเหมันต์ 

" ตุบ " สองเท้าของชายหนุ่มแตะลงยังพื้น สองตามองยังวานรเหมันต์ 

" เจ้าไปด้วยมิได้ ไว้ข้าจะกลับมา " หานลี่เอ่ยออกมา 

" เฮาะ เฮาะ " วานรเหมันต์พยักหน้าช้าๆ

" จริงสิ " หานลี่เอ่ยออกมา พลางเรียกภาพวาดออกมา

" วิ้ง " ภาพวาดราชันวานรปรากฎอยู่ต่อหน้าของวานรเหมันต์ 

" โฮกกก " มันร้องคำรามลั่น เสียงของมันกึกก้องสะท้อนขุนเขา 

" ราชันวานร ปกป้องวานรเหมันต์ด้วย " หานลี่พูดในใจพลางมองยังภาพวาดราชันวานร 

" เฮาะ เฮาะ " มันร้องออกมาพลางรับเอาภาพราชันวานร แลเก็บใส่กระเป๋ามิติอย่างระมัดระวัง

" เฮาะ เฮาะ " มันร้องออกมา พลางโบกมือไล่ 

" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ พลางลูบหัวของมันก่อนจะผินกายทะยานร่างตามเถียนจ้านไปอย่างรวดเร็ว

" โฮกกกก " วานรเหมันต์ร้องคำรามลั่น พลางใช้สองมือตีอกของตน

" สหายภาพวาดราชันวานรเมื่อครู่ เจ้าคงมิได้เก็บได้อีกใช่รึไม่ " เถียนจ้านเอ่ยถาม

" แน่นอน ข้าเก็บได้ " หานลี่เอ่ยออกมา

เถียนจ้านกำลังจะเอ่ยถามต่อ แต่เขาเลือกที่จะหยุดบทสนทนาไว้เพียงแค่นี้ เพราะหากเป็นสหายกัน สักวันก็ต้องบอก 

" สหายเถียน ข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าช่วย " หานลี่เอ่ยออกมา

" สหายข้าว่ามาได้เลย ข้าเถียนจ้านแลระกูลเถียนพร้อมช่วยเหลือเจ้าทุกอย่าง " เถียนจ้านเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น

" มิใช่เรื่องเหลือบ่ากว่าแรงดอก เพียงข้าอยากให้เจ้าช่วยแนะนำตัวข้า ในการสอบเข้าสำนักบัณฑิต " หานลี่เอ่ยออก

" มิเป็นปัญหา ข้ายินดียิ่ง " ดเถียนจ้านเอ่ยออกมา

" หากแม้นเจ้ามิเอ่ยปาก ข้าก็เองก็กำลังคิดว่าจะชักชวนเจ้าเข้าเป็นศิษย์ของสำนักบัณฑิตอยู่พอดี " เถียนจ้านเอ่ยออกมา

" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ

ทั้งกลุ่มใช้เวลาราวสองวันจึงปรากฎกายยังซากเมืองโบราณ สองตาของหานลี่กวาดมองทั่ว

เขามองยังลานกว้างที่เกิดการระเบิด พลางส่ายหน้า

" ตรงนี้ก่อนนี้เคยมีกระบี่อยู่มากมายยิ่งนัก " หานลี่เอ่ยออกมา

" แต่เกิดการระเบิด เวลานี้กลับมิหลงเหลือสิ่งใด " หานลี่เอ่ยออกมา

" ผู้ใดบอกมิหลงเหลือสิ่งใด " เถียนจ้านเอ่ยออกมา

หานลี่มองยังเถียนจ้าน 

" หลังจากการระเบิดเหลือกระบี่ชั้นยอดมากมายหลายพันเล่ม " เถียนจ้านเอ่ย

" หลายพัน " หานลี่พึมพำ 

" เป็นไปได้เช่นใด แรงระเบิดหนักหน่วงขนาดนั้น " หานลี่พึมพำ 

" กระบี่ที่เหลือรอดนั้น ล้วนแล้วแต่เป็นยอดกระบี่ แรงระเบิดเล็กน้อยมิอาจทำสิ่งใดได้ " ชายแก่เอ่ยออกมา

" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ

" สหาย ข้าออกจากตระกูลมานานแล้ว ได้เวลาที่ข้าต้องกลับ " เถียนจ้านเอ่ยออกมา

" เมื่อถึงวันที่ห้าของเดือนหน้า พบเจอกันที่หน้าสำนักบัณฑิต ข้าจะนำหนังสือแนะนำตัวเจ้ามาด้วย " เถียนจ้านเอ่ยออกมา

" อืม " หานลี่พยักหน้า

" แล้วเจอกัน " เถียนจ้านเอ่ยออกมา แลทะยานร่างจากไปอย่างรวดเร็ว

" คุณชายหาน รักษาตัว " ชายแก่เอ่ยออกมา พลางทะยานร่างตามเถียนจ้านไปอย่างรวดเร็ว

" เราก็ไปบ้างดีกว่า " หานลี่ทะยานร่างพุ่งทะยานเข้าเมืองอย่างรวดเร็ว 

สิ่งที่หานลี่กังวลเมื่อเข้าในเมืองก็คือ เหล่าสัตรูที่เขาสร้างขึ้น จะรวมตัวกันมาไล่ล่าสังหารเขารึไม่

แต่พอได้ฟังจากปากของทหารยาม เขาก็เบาใจ

ในเมืองนั้นค่อนข้างปลอดภัย เพราะอ๋องฟู่ได้ตรากฎบัญญัติไว้ว่าห้ามประมือ แต่หากต้องการใช้กำลังก็สามารถใช้ลานประลองได้ 

เมื่อเข้ามาในเมือง หานลี่เร่งตรงเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว 

" มีหลายอย่าให้ทำอีกมากนัก " หานลี่พึมพำ