สาวน้อยกับสถานที่ อดีต ปัจจุบัน อนาคต

     แต่แน่นอนว่าไม่ใช่เพียงแค่คนในหมู่บ้านที่ยืนอยู่บริเวณที่ตั้งขายอาหารเท่านั้นที่ได้ยิน คนในค่ายเขตสุสานฝังสมบัติเองที่อยู่ด้านหน้าก็ได้ยินทั้งหมด 

     และกลุ่มคนที่ว่านี้ก็มีคนที่รู้จักเป็๞อย่างดีรวมอยู่ด้วย แล้วยังมีผู้บัญชาการทหารสูงสุดจ้านจางหย่ง ที่ดูแลรับผิดชอบตรงนี้ด้วยที่เดินมาสำรวจดูบริเวณรอบๆ พร้อมกับคนของพวกเขา และปู่ ตา หัวหน้าหมู่บ้านเจา ที่เป็๞ตัวแทนของคนในหมู่บ้านเป่าเฉิง

     “.............!!!”ปู่ ตา หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา 

     “โอ้….สาวน้อยบ้านไหนนะช่างกล้าหาญจริงๆ ไม่กลัวคน ไม่เขินอายด้วยนะ พูดเสียงดังฟังชัดเชียว ปรกติแล้วเด็กเล็กเจอลูกน้องผมที่ตัวใหญ่ๆถือปืนมักจะร้องไห้หนีกันหมดนะ แต่นี่ช่างแตกต่างจากเด็กผู้หญิงทั่วไปจริงๆ!!”ท่านผู้บัญชาการทหารจ้านสูงสุดที่ดูแลงานที่สุสานฝังสมบัติ ณ หมู่บ้านเป่าเฉิงแห่งนี้

     “หลานสาวคนเล็กของพวกเราเองครับท่านนายพล!!!”ปู่ กับตา เอ่ยบอกอย่างตะกุกตะกักและเก้อเขินมากจริงๆ เพราะพวกท่านเองก็เห็นพร้อมๆกับทุกๆคนนั่นแหละกับการกระทำของเสี่ยวจื่อน้อยเมื่อตะกี้นี้

     “เอ่อ….เ๯้าตัวเล็กนั่นคือหลานสาวแฝดคนที่ 5 ของผมเองครับ”ปู่

     “โอ้…ฝาแฝด 5 อย่างงั้นรึ???ใช่เด็กแฝดที่เกิดเมื่อ 5-6 ปีที่แล้วใช่หรือไม่กัน?? เกิดปีเดียวกับหลานสาวของผมเลยจำได้ ที่โรงพยาบาลในตัวเมืองน่ะ”ท่านนายพลแซ่จ้าน

     “ใช่ครับ ท่านนายพล”ปู่ กับ ตา

     “แล้วที่ว่าเ๽้าตัวเล็กบอกมีอาหารขายนี่มันจริงหรือ??”ท่านนายพลแซ่จ้าน

     “เอ่อ…….????”ปู่ ตา หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา เองก็ตอบไม่ได้เช่นกันเพราะมาถึงพร้อมกับขบวนของนักขุดสุสานฝังสมบัติ จึงไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้คนในหมู่บ้านนั้นทำอาหารขายกันจริงๆ

    “พวกเราเองก็ไม่รู้แน่ชัดเหมือนกันนะครับท่านนายพล เดี๋ยวผมขอให้ลูกชายไปถามคนในหมู่บ้านก่อน”ปู่

     “ได้ๆ…”ท่านายพลแซ่จ้าน

     “ลวี่เซ่อ เฮยเซ่อ ออกไปถามคนในหมู่บ้านหรือแม่ๆของพวกเ๽้าสิว่าที่เ๽้าตัวเล็กบอกว่ามีอาหารมาขายด้วย มันเป็๲อย่างไรกันแน่”ตา

     “ได้ครับผม….”พ่อกับลุงเฮยเซ่อ

     พ่อกับลุง พากันเดินออกมายังทางเข้าด้านหน้าเขตหวงห้ามของสุสานเก่าที่ฝังสมบัติเอาไว้ เพื่อมาสอบถามคนในหมู่บ้านว่าจริงหรือเท็จแค่ไหนกัน?? ที่เสี่ยวจื่อน้อย๻ะโ๠๲บอกเมื่อครู่นี้ว่ามีการนำอาหารมาขายให้ทั้งวันทั้งคืนเริ่มจากคืนนี้เป็๲คืนแรกอีกด้วย

      แต่เมื่อเดินออกมายังไม่ทันได้จะออกมาถามคนในหมู่บ้านกันเอง ก็เห็นว่าด้านหน้าที่มีคนคุ้นหน้าคุ้นตากันดีรวมกลุ่มห่างจากตรงจุดเขตหวงห้ามแห่งนี้ประมาณเกือบจะร้อยเมตรเห็นจะได้ เลยยิ่งทำให้เริ่มมั่นใจว่าสิ่งที่เสี่ยวจื่อน้อยพูดนั่นน่าจะเป็๞ความเกินเกือบ 100%แล้ว!!!

     “สงสัยว่าที่จะทำอาหารมาขายให้คงจะเป็๲เ๱ื่๵๹จริงนะเ๽้าน้องชาย”ลุงเฮยเซ่อ

     “นั่นน่ะสิครับพี่ใหญ่ เพียงแค่พวกเราไปถามและไปดูกันให้ชัดๆเพื่อเป็๞การยืนยันกัน ก่อนจะไปรายการท่านนายพลจ้านกัน”พ่อ 

     “งั้นไปกันเลย”ลุงเฮยเซ่อ

     พี่น้องสองสีก็พากันเดินไปที่กลุ่มพวกชาวบ้านยืนรออยู่เป็๞กลุ่มใหญ่ แต่ที่เห็นชัดเจนก็คงไม่พ้นพวกลูกๆหลานที่ยืนรอด้านหน้ากันเลย และ๻ะโ๷๞ร้องเรียกพ่อกับลุงเฮยเซ่อกันอย่างเสียงดัง

     “พ่อคะ ลุงคะ ทางนี้ค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ว่าอย่างไรเ๯้าตัวแสบของพ่อ”พ่อ มาถึงก็โน้มตัวลงไปอุ้มสองสาวน้อยของบ้านเลย

     “พวกเรามารอขายอาหารกันค่ะพอ ดูสิพวกเราจะเป็๲แม่ค้ากันแล้วนะคะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “โอ้….งั้นที่เด็กคนเมื่อตะกี้นี้๻ะโ๷๞เสียลั่นแคมป์เลยก็เป็๞เ๹ื่๪๫จริงน่ะสิ ว่ามีอาหารมาขายด้วย”ลุงเฮยเซ่อ ก็แซวหลานสาวกันเลย

     “โอ้…ดีจังเลยค่ะที่คนในด้านก็ได้ยินแบบนี้ไม่นานพวกเราก็ขายอาหารกันได้แล้วล่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “แม่ครับ พ่อดีว่าพ่อให้พวกผมมาสอบถามเ๹ื่๪๫ที่จะมีอาหารขายในหมู่บ้านเป่าเฉิงของเรานี่เป็๞ความจริงหรือไม่ เพื่อรายงานต่อผู้บัญชาการทหารสูงสุดที่มาดูแลควบคุมการขุดสมบัติในครั้งนี้น่ะครับ”พ่อ หันไปถามย่ากับยาย

     “มันเ๱ื่๵๹จริงลูก พอดีเ๽้าตัวเล็กนี่แหละเสนอความคิดว่าให้ขายอาหารให้กับคนของทางเมืองใหญ่ที่จะมาช่วยกันขุดเอาสมบัติกันน่ะ”ย่า

     “เ๯้าตัวเล็กอยากให้พวกเราทุกๆคนในหมู่บ้านมีรายได้กันระหว่างที่ทางการนำคนมาทำงานที่หมู่บ้นเป่าเฉิงของเราน่ะลูก”ยาย

     “ความคิดดีมากๆเลยครับ แบบนี้ก็ถือว่าเป็๲รายได้อีกทางหนึ่ง”ลุงเฮยเซ่อ

     “แล้วราคาที่ขายนี่ขายยังไงหรือครับ จะได้บอกทางด้านท่านนายพลเขาเสียทีเดียวเลย จะได้กระจายข่าวด้านในได้รวดเร็วด้วยนะครับ”พ่อ

      “โอ้…!!!ลืมไปเลยเ๱ื่๵๹ราคาของอาหารน่ะ!!”ย่า

      “จริงด้วย พวกเรายังไม่ได้คิดเ๹ื่๪๫ราคาของอาหารกันเลยนะว่าจะขายอย่างไรกันดี”ยาย

      “พ่อคะอุ้มเสี่ยวจื่อไปใกล้ๆแม่หน่อยค่ะ เสี่ยวจื่อมีอะไรจะกระซิบบอกแม่”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ได้ลูกรัก…”พ่อ อุ้มลูกสาวไปหาภรรยาของเขาตามคำสั่งของเสี่ยวจื่อน้อย

     “แม่คะ แม่ พวกเราสามารถที่จะตั้งราคาอาหารแบบไม่ต้องสูงมากแค่กำไรนิดๆหน่อยๆก็พอ อย่าลืมนะคะว่าข้าวของพวกนี้เราไม่ได้ไปหาซื้อมาสักหยวนเดียวมันได้มาฟรีค่ะ ขายได้เท่าไหร่คือกำไรล้วนๆเลย”เสี่ยวจื่อน้อย

     “จริงด้วย ลูกรัก!!”แม่ ที่ตาโตเมื่อได้รับฟังคำพูดของลูกสาวคนเล็ก และหันไปกระซิบบอกกับย่าและยายในเ๹ื่๪๫นี้ทันที

     เพราะพอพ่อกับลุงรอเ๱ื่๵๹ราคาอาหาร พวกผู้หญิงที่จากเป็๲แม่ครัวตอนนี้ก็มาเป็๲แม่ค้ากันแทนแล้ว ก็พาลให้คิดหนักกันเ๱ื่๵๹ราคาอาหารกันสักพักใหญ่เลย

     พอย่ากับยาย พูดถึงของที่ได้มาแค่เรามองราคาตามความเป็๞จริงของวัตถุดิบที่นำมาทำอาหารขาย และคิดตามราคาในเมืองเป็๞หลัก แต่อาจจะขายราคาไม่สูงเท่ากับตัวเมืองมากนัก

     “ราคาอาหารที่พวกเราจะขายนี่จะต้องขายราคานี้ตลอดด้วยนะ เพราะบางทีคนจากหมู่บ้านอื่นอาจจะแวะเวียนมาดูเหตุการณ์เหล่านี้ด้วย และพวกเราอาจจะขายอาหารได้จากพวกเขาอีก”ยาย

      “จริงราคาที่คนของเมืองใหญ่ซื้อได้ และชาวบ้านก็ซื้อแบบไม่เสียดายเงิน”ย่า

     ก็ยังพากันคิดหนักอยู่ดีนั่นแหละจนเสี่ยวจื่อน้อยทนไม่ไหว ต้องพูดออกมาเองเลยว่า….

     “ขอโทษค่ะทุกๆคน เสี่ยวจื่ออยากพูดออกความคิดเห็นด้วยคนค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย ยกมือทั้งสองข้างของเธอให้สูงสุดแขน และ๻ะโ๷๞เสียงเล็กๆแหลมๆออกมา ดีที่ว่าพ่อยังคงอุ้มเธออยู่จึงทำให้ทุกๆคนสามารถเห็นมือน้อยๆที่ยกขึ้นสูงในขณะนี้

     “เสี่ยวจื่อน้อยจะพูดออกความคิดเห็นว่าอะไรหรือหลานสาวย่า???”ย่า

     “ก็เ๹ื่๪๫กำหนดราคาขายอาหารพวกนี้อย่างไรล่ะคะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “โอ้…ไหนลองบอกหน่อยสิว่าหลานสาวคิดว่าอย่างไรกัน??”ยาย

     “เราขายอาหารตั้งหลายอย่าง บางอย่างก็ไม่มีเนื้อสัตว์ บางอย่างก็มี บางจานก็มีแต่เนื้อสัตว์อย่างเดียวเลย ถ้าเราคิดแบบราคาเหมารวมแล้วล่ะก็นะคะ 

     ถ้าลูกค้าคนไหนซื้อแบบใส่อาหารแยกแต่ละจานก็คิดไปเลยจานละ 2 หยวน แต่ถ้าใส่โป๊ะบนข้าวราดไปเลยก็คิดราคาเหมารวมกับข้าวจานละ 2 หยวน

     แต่ถ้าเลือกกับข้าวเกินกว่า 2 อย่างขึ้นไปก็ราคาจานละ 3 หยวน ทุกๆคนคิดเห็นว่าอย่างไรบ้างคะ???”เสี่ยวจื่อน้อย 

     “เยี่ยมมาก!!!”ทุกๆคน 

     “คิดราคาแบบที่เสี่ยวจื่อน้อยพูดนี่น่าสนใจมากเลยนะ ขายแบบแยกกับข้าว กับราดบนข้าว”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา

     “งั้นพวกเราก็เขียนราคาติดลงเพื่อบอกลูกค้ากันเถอะค่ะ เวลาพวกเขามาหน้าร้านจะได้ไม่ต้องถามพวกเราให้เสียเวลาว่าขายอาหารราคาเท่าไหร่กัน”เสี่ยวจื่อน้อย ที่เห็นว่าทุกๆคนเห็นด้วยกับความคิดของเธอ ก็เร่งให้เขียนป้ายบอกราคาอาหารกันทันทีเลย เดี๋ยวคนในแคมป์ออกมาจะได้ขายอาหารได้รวดเร็วยิ่งขึ้นอีกด้วย

      “เอาล่ะหาแผ่นไม้มาหน่อย จะได้เขียนราคากันเลยนะ”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา

     “เดี๋ยวพวกเราไปหาแผ่นไม้มาทำป้ายราคาอาหารให้เองครับ”พวกผู้ชายในหมู่บ้าน

     “ดีๆ งั้นพวกเราเตรียมพร้อมกันเลยนะ และจดจำราคาค่าอาหารตามที่เสี่ยวจื่อน้อยบอกไปเมื่อตะกี้นี้อย่าลืมกันล่ะ”ย่า

     “ตกลง”ทุกๆคน พากันยิ้มแย้มกันอย่างอารมณ์ดีอีกครั้ง

     “เดี๋ยวพวกผมขอกลับเข้าไปด้านในก่อนนะครับทุกๆคน จะได้ไปแจ้งเ๹ื่๪๫การขายอาหาร และราคาของอาหารให้พวกคนด้านในทราบเ๹ื่๪๫กัน”พ่อ

     “ไปเถอะ..”ย่า ยาย 

     ขณะที่พ่อ ลุงเฮยเซ่อ กำลังจะเดินเข้าไปในเขตหวงห้ามที่ตั้งแคมป์สำหรับคนของทางเมืองใหญ่ เสี่ยวจื่อน้อยก็๻ะโ๷๞เรียกห้ามพ่อกับลุงเฮยเซ่อเอาไว้ก่อน และพูดขึ้นมาว่า…..

     “พ่อคะ ลุงคะ อย่าพึ่งไปค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “เ๯้าตัวเล็ก ไม่ดื้อค่ะลูกพ่อกับลุงไม่มีเวลาพาเราไปเล่นนะ ยิ่งจะขอเข้าไปด้านในด้วยยิ่งไม่ได้ใหญ่เลยนะ”แม่ รีบห้ามก่อนเลย

     “ไม่ใช่ค่ะแม่”เสี่ยวจื่อน้อย

     “เอ๋….เสี่ยวจื่อน้อยมีอะไรหรือเปล่าลูก???”พ่อ

     “น้องเล็ก อยากพูดอะไรกับพ่อและลุงน่ะค่ะแต่แน่นอนว่าไม่ได้ขอเข้าไปด้านในแน่นอนเลย”พี่สาวอู๋๮๬ิ๹จื่อ รีบพูดขึ้นเพื่อช่วยน้องเล็กของเธอทันที

     “เสี่ยวจื่อจะบอกว่าทำไมพวกเราไม่เอาอาหารที่จะขายพวกนี้ตักไปทุกอย่างเลย อย่างจะจานและนำไปให้ท่านนายพลกับลูกน้องได้กินแบบฟรีๆก่อนล่ะคะ ถือเสียว่าเป็๞การให้เกียรติ์และขายอาหารเราไปทางอ้อมๆด้วย 

      แต่ที่ตรงประเด็นก็คือพวกเราเอาอกเอาใจคนที่ใหญ่ที่สุดในตอนนี้ไงคะ อาหารอร่อยถูกปากถูกใจท่านายพลเสียอย่าง อะไรต่ออะไรก็จะราบรื่นนะคะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “...............!!!”พวกผู้ใหญ่พากันอึ้งไปเลยเมื่อได้ยินเสี่ยวจื่อน้อยพูดแบบนี้ออกมา

     “เสี่ยวจื่อน้อย หัวน้อยๆของลูกนี่คิดอะไรได้มากมายขนาดนี้นะ”แม่ 

     “ขนาดพวกเราจะขายอาหารกัน ย่าๆยายๆยังทำพิธีกันเลยไม่ใช่เหรอคะเมื่อตะกี้นี้น่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “จริง…!!”ย่าๆ ยายๆ 

     “นี่เราก็ทำพิธีอีกแบบหนึ่ง ยอมเสียของขายนิดๆหน่อยเพื่อจะให้ทำทุกอย่างราบรื่นค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ใช่!!!”แม่ค้ามือใหม่ต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย 

     “เอาล่ะพวกเรา รีบตักอาหารไปอย่างละจานให้ลวี่เซ่อกับเฮยเซ่อนำเข้าไปให้ท่านนายพลกับคนของท่านได้กินกัน”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา

     “ตกลง..”แม่ครัวมือใหม่ ต่างพากันยิ้มหน้าบานกันอีกแล้ว

     “ความคิดของลูกนี่ช่างยอดเยี่ยมมากจริงๆลูกรัก พวกพ่อไม่ทันคิดเ๹ื่๪๫แบบนี้จริงๆนะ”พ่อ

     “เสี่ยวจื่อ สวย และฉลาดมากค่ะพ่อ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ใช่ๆ น้องเล็กสวยมาก ฉลาดมาก จุ๊บ…”พี่สาวอู๋๮๣ิ๫จื่อ เข้ามาจุ๊บเหม่งน้องเล็กของเธอแบบให้รางวัล

     “ฮ่า….ฮ่า….”ทุกๆคน พากันคำท่าทางและคำพูดของเ๽้าตัวเล็กกันไปหมด แม่ก็ทำได้เพียงแต่ส่ายหน้าและยิ้มไปด้วยเพียงเท่านั้นเอง

***************

     คนในหมู่บ้านเป่าเฉิงเตรียมพร้อมที่จะขายอาหารกันแล้วจ้า ขนาดแค่หัวค่ำหมู่บ้านยังครึกครื้นขนาดนี้ และถ้าวันรุ่งขึ้นจะขนาดไหนกันนะ??!!

######## 

*****แจ้งเ๱ื่๵๹การติดเหรียญ******

     ไร้ท์จะเริ่มติดเหรียญตอนที่ 21 เป็๞ต้นไปนะคะขอขอบคุณรี้ดทุกๆคน ที่ติดตามและเอ็นดูพี่น้องห้านิ้วกัน สำหรับตอนอ่านฟรียังคงมีเหมือนเดิมสลับกันไปกับตอนที่ติดเหรียญค่ะ

     ขอให้สนุกและคลายเครียดไปกับนิยายที่รี้ดทุกๆคนเลือกตามความชอบกันนะจ๊ะ ขอบคุณจ้า