ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 128 : น้ำตกมรณะ : บททดสอบเขี้ยวเล็บใหม่

ดวงตะวันเคลื่อนคล้อยต่ำลงจนเกือบแตะยอดเขา แสงแดดสีทองเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มแสด สาดส่องกระทบละอองน้ำที่ฟุ้งกระจายขึ้นมาจากเบื้องล่างจนเกิดเป็นรุ้งกินน้ำพาดผ่านหุบเขา เสียงกึกก้องกัมปนาทของสายน้ำที่ตกลงมาจากหน้าผาสูงชันดังสนั่นหวั่นไหว กลบสรรพเสียงของสัตว์ป่ารอบข้างจนสิ้น

เบื้องหน้าของอาเจีย คือ "น้ำตกมรณะ"

มวลน้ำมหาศาลไหลบ่าลงสู่แอ่งน้ำสีเขียวมรกตเบื้องล่างที่ดูกว้างใหญ่และลึกจนหยั่งไม่ถึง กระแสน้ำเชี่ยวกรากหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นที่รุนแรงพอจะบดขยี้หินผาให้แหลกละเอียดได้

"นี่น่ะหรือ... สถานที่ทำภารกิจ" อาเจียยืนเกาะกิ่งไม้อยู่บนโขดหินริมตลิ่ง เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยละอองน้ำ

"แค่เสียงน้ำตกก็ทำเอาหูอื้อไปหมดแล้ว... แล้วจะลงไปเก็บหญ้าแสงจันทร์ที่ก้นน้ำได้ยังไง?"

เขาหยิบม้วนภารกิจขึ้นมาดูอีกครั้ง

หญ้าแสงจันทร์ : มักขึ้นอยู่ตามซอกหินใต้น้ำ บริเวณที่มีแสงจันทร์ส่องถึง หรือบริเวณที่มี "แร่เรืองแสง" สะสมอยู่

"ปัญหาไม่ใช่หญ้า..." อาเจียเก็บม้วนภารกิจแล้วหรี่ตามองลงไปในน้ำสีเขียวเข้ม

"ปัญหาคือ... เจ้าถิ่น"

วูบ!

ดวงตาของอาเจียเปลี่ยนเป็นสีทองอำพัน 'เนตรอักขระ' ถูกเปิดใช้งานเพื่อมองทะลุผิวน้ำ

ภาพที่เห็นทำเอาเขาขนลุกซู่

ภายใต้ผิวน้ำที่ดูเหมือนจะสงบในบางจุด (นอกเขตน้ำตก) เต็มไปด้วยเงาร่างสีเทาขนาดมหึมานับสิบตัวกำลังแหวกว่ายอย่างเงียบเชียบ ผิวหนังของพวกมันขรุขระเหมือนก้อนหิน ดวงตาสีเหลืองอ๋อยจ้องมองขึ้นมาเหนือน้ำรอคอยเหยื่อที่พลัดตกลงไป

จระเข้เกล็ดศิลา (ระดับสร้างรากฐาน ขั้นต้น-กลาง)

พวกมันมีเกล็ดที่แข็งแกร่งดุจชุดเกราะเหล็ก อาวุธทั่วไปฟันไม่เข้า และมีกรามที่ทรงพลังพอจะกัดกระบี่บินให้หักได้

"เยอะขนาดนี้... ลงไปก็กลายเป็นอาหารปลาแน่" อาเจียพึมพำ

"แต่ถ้าไม่ลงไป ก็ไม่ได้เงิน... แถมโดนตาแก่หลี่ตามมาหักคออีก"

เขาถอนหายใจยาว แล้วล้วงมือเข้าไปในถุงมิติ

"ได้เวลาเปิดตัวพระเอกแล้ว... เจ้าสัวทมิฬ!"

ตึง!

ร่างโลหะผสมสีเงินตัดดำของหุ่นเชิดคู่ใจปรากฏกายขึ้นบนโขดหิน น้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้นจากการอัปเกรดทำให้โขดหินทรุดตัวลงเล็กน้อย แกนผลึกปฐพีที่หน้าอกส่องแสงสีส้มวูบวาบพร้อมใช้งาน

"เอาล่ะ... เรามาทดสอบระบบกันหน่อย"

อาเจียล้วง "น่องไก่ย่าง" (ที่เหลือจากมื้อกลางวัน) ออกมา แล้วขว้างลงไปในแอ่งน้ำริมตลิ่ง

จ๋อม!

ทันทีที่น่องไก่กระทบผิวน้ำ

ตูม!

ผิวน้ำระเบิดออก! จระเข้เกล็ดศิลาตัวหนึ่งพุ่งกระโจนขึ้นมางับน่องไก่ด้วยความเร็วเหลือเชื่อ! มันไม่ได้หยุดแค่นั้น เมื่อเห็นว่าบนฝั่งมี "เหยื่อตัวใหญ่กว่า" (อาเจีย) มันจึงตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาบนโขดหินอย่างรวดเร็ว!

"มาแล้ว!" อาเจียกระโดดถอยหลังไปหลบหลังต้นไม้ "เจ้าสัว! โหมดจู่โจม : หมัดทลายภูผา!"

เจ้าสัวก้าวเท้าไปข้างหน้า พื้นดินสั่นสะเทือน

แขนขวา ที่เป็นโลหะเงินหนาหนัก ยกขึ้นแล้วง้างหมัดจนสุดแรง สนับมือหนามแหลมส่องประกายวาววับ

เปรี้ยง!

หมัดขวาพุ่งกระแทกเข้าใส่หัวของจระเข้เกล็ดศิลาเต็มรัก!

เสียงปะทะดังสนั่นเหมือนเอาค้อนปอนด์ทุบกำแพงหิน

กร๊อบ!

เกล็ดศิลาที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งแตกกระจาย! หัวของจระเข้ยักษ์ยุบลงไปเป็นรอยหมัด ร่างมหึมาของมันปลิวละลิ่วกระเด็นกลับลงไปในน้ำ น้ำแตกกระจายเป็นวงกว้าง

"โหด..." อาเจียตาโต "หมัดเดียวจอด? นี่ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? ปกติต้องทุบเป็นสิบทีกว่าจะเข้าเนื้อ!"

แต่ความดีใจอยู่ได้ไม่นาน

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าของฝูงจระเข้ที่เหลือ

ผิวน้ำเดือดพล่าน! จระเข้เกล็ดศิลาอีกสามตัวพุ่งขึ้นมาจากน้ำพร้อมกัน ทิศทางมุ่งตรงมาที่เจ้าสัว!

"รุมเรอะ!" อาเจียแสยะยิ้ม "งั้นลองของเล่นใหม่หน่อยซิ... เจ้าสัว! แขนซ้าย : เงามายา!"

เจ้าสัวยก แขนซ้ายสีดำทมิฬ ขึ้นขวางหน้า

ลวดลายเมฆหมอกบนแขนส่องแสงวาบ ควันสีดำพวยพุ่งออกมาปกคลุมร่างของหุ่นเชิดจนมองเห็นเป็นเงาเลือนราง

จระเข้ตัวแรกพุ่งเข้ากัดแขนซ้ายของเจ้าสัวเต็มแรง!

งับ!

แต่แทนที่ฟันคมกริบจะฝังลงในเนื้อโลหะ... ปากของมันกลับ "ทะลุผ่าน" แขนซ้ายไปราวกับกัดอากาศ!

แขนซ้ายของเจ้าสัวในยามนี้อยู่ในสถานะ "กึ่งวิญญาณ" ชั่วขณะ!

จระเข้งุนงงที่กัดไม่โดน จังหวะนั้นเอง... แขนซ้ายสีดำก็คืนสภาพกลับเป็นของแข็ง แล้วคว้าจับที่คอหอยของจระเข้แน่น!

"ดูดกลืน!"

วูบ!

ไอความมืดจากแขนซ้ายดูดซับแรงกระแทกและพลังชีวิตเล็กน้อยจากจระเข้ ส่งกลับไปเติมพลังให้แกนกลางของเจ้าสัว

เจ้าสัวเหวี่ยงจระเข้ตัวนั้นไปกระแทกกับอีกสองตัวที่กำลังพุ่งเข้ามาจนล้มระเนระนาด

"สุดยอด..." อาเจียหัวเราะร่า "แขนขวาไว้ทุบ แขนซ้ายไว้หลอก... นี่มันคอมโบเทพชัดๆ!"

เขาเดินออกมาจากที่ซ่อนด้วยความมั่นใจ (เกินเบอร์)

"เอาล่ะเจ้าสัว! เคลียร์ทางให้เกลี้ยง! เราจะลงไปเก็บสมุนไพรกัน!"

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เจ้าสัวทมิฬกลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่ไล่ทุบจระเข้ระดับสร้างรากฐานจนหนีหัวซุกหัวซุน

จนกระทั่ง... อาเจียสังเกตเห็นความผิดปกติ

ที่ก้นแอ่งน้ำ บริเวณใต้น้ำตกที่กระแสน้ำรุนแรงที่สุด

แสงสีนวลตาของ "หญ้าแสงจันทร์" ส่องสว่างอยู่จริงตามภารกิจ แต่สิ่งที่อยู่ข้างๆ กอหญ้านั้น... ไม่ใช่จระเข้

มันคือ "ปากถ้ำใต้น้ำ" ขนาดใหญ่ ที่มีกระแสน้ำหมุนวนเข้าไปข้างในอย่างรุนแรงผิดธรรมชาติ ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลัง "สูบ" น้ำเข้าไป

และที่น่ากลัวกว่านั้น... มี "โซ่ตรวนโลหะสีดำ" เส้นมหึมา ล่ามออกมาจากปากถ้ำนั้น ขึงโยงไปที่ก้อนหินใหญ่ก้นบ่อ

"เดี๋ยว... ในภารกิจไม่ได้บอกว่ามีโซ่..." อาเจียหน้าซีดลง

"มู่เฉิน... ท่านรู้สึกเหมือนข้าไหม?"

"กลิ่นอายโบราณ..." เสียงของวิญญาณบรรพชนเคร่งเครียด "และกลิ่นอายของ... อักขระผนึกมาร? อาเจีย... ภารกิจนี้ไม่ใช่แค่การเก็บหญ้าธรรมดาแล้ว... มีบางอย่างถูกขังอยู่ที่นี่!"