ตอนที่ 11: ความอบอุ่นในกรงทอง
การใช้ชีวิตในคฤหาสน์ของ กู๋ เหวินเทียน สำหรับ หาน อี้ิ และแม่ กลายเป็่เวลาที่สงบสุขอย่างไม่น่าเชื่อ เหวินเทียนจัดการทุกอย่างได้อย่างไร้ที่ติ เขาจ้างเชฟฝีมือดีมาทำอาหารให้แม่ของอี้ิ และจัดหาติวเตอร์ส่วนตัวมาสอนอี้ิที่คฤหาสน์เพื่อให้เขาสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ตามความฝัน โดยไม่ต้องเสี่ยงออกไปเผชิญหน้ากับ หลิง เฟิง หรือมาเฟียข้างนอก
อี้ิเริ่มสังเกตเห็นว่า จอมมารที่เคยดุร้ายกลับกลายเป็ชายหนุ่มที่อ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา เหวินเทียนมักจะมานั่งอ่านหนังสือเงียบๆ อยู่ข้างๆ ขณะที่อี้ิติวหนังสือ หรือบางครั้งก็ช่วยอธิบายวิชาประวัติศาสตร์ได้อย่างละเอียดราวกับเขาเคยอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ
บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่เหวินเทียนกำลังรินชาให้
อี้ิ อี้ิตัดสินใจถามสิ่งที่ค้างคาใจ
อี้ิ: "คุณเหวินเทียนครับ... ทำไมคุณถึงเก่งจัง คุณรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับอดีตเลย แล้ววิชาที่คุณใช้จัดการคนพวกนั้น... มันคืออะไรเหรอครับ?"
เหวินเทียน: (วางถ้วยชาลงอย่างช้าๆ) "มันคือพลังปราณที่ข้าฝึกฝนมาตลอด 500 ปี อี้ิ มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ในยุคนี้จะเข้าใจได้ง่ายๆ และข้าก็ไม่อยากให้เ้าต้องมาแปดเปื้อนกับเื่พวกนี้"
อี้ิ: "แต่ผมอยากรู้นี่นา... ผมอยากรู้ว่าคนที่คุณรักในอดีต คนที่ชื่อ ชิงเหอ เขาเก่งเหมือนคุณไหม? เขาปกป้องคุณได้บ้างหรือเปล่า"
เหวินเทียนชะงักไป ดวงตาหม่นแสงลงชั่วครู่ "เขาเก่งมาก... เขามีหัวใจที่บริสุทธิ์และกระบี่ที่เที่ยงธรรม เขาปกป้องข้าจนวินาทีสุดท้ายของชีวิตเขา... ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ข้าเสียใจที่สุด"
"นั่นคือผมในอดีตหรือครับ แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าเป็ผม" อี้ิเอ่ยถามเหวินเทียน
"ข้าจำทุกๆอย่างที่เป็เ้าได้แม้กระทั่งดวงจิต
ของเ้า"
"แต่ทำไมผมจำอะไรไม่ได้เลย"
"มันไม่แปลกหรอกเื่ราวมันผ่านมากว่า500ปีแล้ว ถึงแม้เ้าจะจำอดีตไม่ได้ก็ไม่เป็ไร แต่ในอดีตที่ผ่านมาเ้าปกป้องข้าด้วยชีวิตของเ้า
และตอนนี้ข้าจะเป็ฝ่ายปกป้องเ้าด้วยชีวิตเช่นกัน"
กู๋เหวินเทียน โผกอดอี้ิโดยที่อี้ิไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด เค้าโน้มตัวลงก้มจูบที่หน้าผากของอี้ิเบาๆ
แต่ในขณะที่ภายในคฤหาสน์เต็มไปด้วยมวลความรักที่ค่อยๆ ก่อตัว ภายนอกม่านอาคม หลิง เฟิง ไม่ได้อยู่ลำพังอีกต่อไป ชายชราในชุดนักบวชโบราณสามคนปรากฏตัวขึ้นข้างหลังเขา แต่ละคนแผ่รังสีปราณที่แก่กล้าและดุดัน
ผู้าุโหนึ่ง: "เ้าแน่ใจนะว่าจอมมารอยู่ที่นี่? อาคมบังตานี้ช่างลึกล้ำนัก"
หลิง เฟิง: "มั่นใจครับท่านผู้าุโ มันซ่อนตัวอยู่กับเด็กหนุ่มคนนั้น... ข้าััได้ถึงรอยร้าวในอาคมที่เริ่มอ่อนแรงลงเพราะจอมมารแบ่งพลังไปใช้คุ้มครองมนุษย์ธรรมดา"
ผู้าุโสอง: "หึ... ความรักคือจุดอ่อนของมันเสมอ เตรียมค่ายกลกระบี่สยบมารให้พร้อม วันเพ็ญที่จะถึงนี้ เราจะบุกเข้าไปทวงคืนความยุติธรรมให้บรรพบุรุษ!"
หลิง เฟิง มองไปที่ยอดเขาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาไม่ได้ดูสะใจ แต่กลับมีความลังเลบางอย่างพาดผ่านดวงตา ก่อน
จะเลือนหายไปในความมืด
คืนนั้น อี้ิเดินมาส่งเหวินเทียนที่หน้าห้องพักของจอมมาร
เหวินเทียน: (จ้องมองใบหน้าอี้ิด้วยความรัก) "ต่อให้โลกทั้งใบจะมองว่าข้าคือมารร้าย... ขอเพียงแค่เ้ามองข้าด้วยสายตาแบบนี้ ข้าก็ไม่้าสิ่งใดอีกแล้ว อี้ิ"
เหวินเทียนก้มลงจูบอี้ิอย่างอ่อนโยนอี้ิรับรอยจูบนั้นด้วยความเต็มใจ เป็ััที่บริสุทธิ์และหนักแน่น แทนคำสัญญาว่าเขาจะปกป้องความสงบสุขนี้ไว้ด้วยชีวิตที่เป็ะของเขาเอง
4K
